ÇİME, TOPRAĞA, KUMA BASMAK İSTEMEYEN ÇOCUKLAR

“Anne, burası batıyor!”

Parkta ayakkabılarını çıkarıp çimlerde koşan çocukları izlerken bir kenarda ayaklarını yere değdirmek istemeyen bir çocuk görebilirsiniz. Kimi kuma basınca huzursuz olur, kimi toprağa dokunmak istemez, kimi de çimenlerin üzerinde yürümeyi reddeder. Hatta bazı çocuklar evde halıya, banyoda ıslak zemine ya da oyun sırasında ellerine bulaşan boyaya bile tahammül edemez.

Peki, bu çocuklar neden böyle davranır?

Aslında mesele her zaman inat etmek ya da şımarıklık değildir. Bazı çocuklar dokunma duyusuna karşı daha hassastır. Yetişkinler için oldukça kolay olan bir kum tanesi ya da ayağa yapışan toprak, onlar için oldukça rahatsız edici olabilir. Bizim için keyifli bir oyun olan kumda yürümek, onlar için kaçınmak istedikleri bir deneyime dönüşebilir.

Bir ergoterapist olarak burada önemli bulduğum nokta, çocuğun davranışının arkasındaki ihtiyacı görebilmektir. Çünkü çocuk bazen “İstemiyorum.” diyerek aslında “Bu his bana fazla geliyor.” demeye çalışır.

Böyle bir durumda öncelikle çocuğu zorlamamalıyız. “Bir şey olmaz, bas işte!” demek ya da onu aniden çimlerin üzerine bırakmak, rahatsızlığını artırabilir. Bunun yerine çocuğa zaman tanımak gerekir. Önce uzaktan izlemesine izin verebilir, sonra bir çubuğun ucuyla kuma dokunmasını, kürekle toprağı karıştırmasını ya da çime oyuncak arabasını sürmesini önerebiliriz.

Bazen bir çocuğun kuma basmaya hazır olması için önce elleriyle kumu tanıması, bazen de yalnızca yanında oturması yeterlidir. Önemli olan, küçük adımlarla ilerlemek ve çocuğun kendini güvende hissetmesini sağlamaktır.

Çünkü her çocuk dünyayı aynı şekilde deneyimlemez. Bize sıradan gelen duyular, onlar için bambaşka anlamlar taşıyabilir.

Amacımız çocuğu zorla alıştırmak değil, dünyayı keşfetmesini kolaylaştırmaktır. Çünkü güven duyduğu bir ortamda, kendi hızında ilerleyen çocuk için bugün yaklaşamadığı çimler, yarın keyifle koştuğu bir oyun alanına dönüşebilir.