VEDA MEZRE ORTAOKULU İNSTAGRAM SAYFASINDAN…….. FİKRET HOCAMIZIN ARDINDAN SAYGI VE RAHMETLE

Bazı insanlar bu dünyadan geçmez, dünyaya dokunur ve sessizce çekilir. Fikret Hocamız da öyleydi. Gürültüsüz bir iyiliği, kırmadan var olmayı bilen bir nezaketi vardı. Kimseyi incitmeyen bir duruşla yaşadı; ardında yüksek sesli hatıralar değil,derin bir eksiklik bırakarak gitti. Çünkü iyi insanlar kaybedildiğinde, boşlukları sözle değil, yokluklarıyla anlaşılır.

Bu dünya geçici… Ama bazı insanlar geçiciliği bile zarif yaşar. Fikret Hocamız, fâniliği hatırlatan bir vedayla birlikte, yaşarken öğrettiği incelikle hatırlattı bize bunu.Onun ardından kalan hüzün, sadece bir kaybın acısı değil; iyi olmanın ne kadar kıymetli, ne kadar nadir olduğunu yeniden fark edişimizin sızısıdır.

Mezre Ortaokulu bizim için bir okuldan öte, Bir ailedir. Biz bu aileden, bir öğretmenimizi, sessizce hepimizin gönlünde yer etmiş bir abimizi, bir kardeşimizi kaybettik. Aileden biri gidince, kelimeler yetmez; suskunluk büyür. İnsan, kırgınlıkların ne kadar anlamsız, kalp kırmanın ne kadar hoyratça olduğunu böyle zamanlarda daha iyi anlar. Keşke denilenler çoğalır; söylenmeyen sözler, tutulamayan vedalar ağırlaşır.

Ölüm, insanı korkutmak için değil, uyandırmak için vardır derler. Bizi de uyandırdı. Daha yumuşak olmaya, daha affedici davranmaya, gönlü ve insanı merkeze almaya, merhameti öne çıkarmaya, incitmeyi değil anlamayı seçmeye…Çünkü kayıplar, ardında sadece acı bırakmaz, aynı zamanda bir emanet bırakır. Daha iyi insan olma emanetini.

Fikret Hocamız iyi olmanın ne demek olduğunu yaşayarak öğretmiş bir insandı. İyi insanlar giderken ardında sadece boşluk değil, bir ölçü bırakır: Nasıl konuşmalı, nasıl susmalı, nasıl yaşamalı…Hocamızın ardında bıraktığı iz; kırmayan bir söz, incitmeyen bir bakış, vakar sahibi bir suskunluktur. Bu iz, zamanla silinmeyecek bilakis içimizde derinleşecektir. Zira bazı insanlar mezar taşlarında değil, insanların ahlakında yaşamaya devam eder.

Bizler bugün büyük bir hüzünle ama aynı zamanda bir şükürle anıyoruz onu. Böyle bir insanla aynı çatı altında bulunmuş olmanın şükrüyle…Gönül kırmadan geçen bir ömür, en sessiz ibadettir. Biz ondan razıydık, niyazımız odur ki Hak da ondan razı olsun.

Rabbim sonsuz rahmetiyle mekânını cennet, kabrini nurlu eylesin. Geride kalan ailesine ve bizlere de onun hatırasına yakışır bir kalp, bir dil, bir duruş ve sabır nasip etsin inşallah.

MEZRE ORTAOKULU AİLESİ

Mezunu olmakla onur duyduğum okulumun kardeşim hakkındaki sayfasından alıntı….

Bir Eğitimciye, Bir Kardeşe Son Sesleniş...

Otuz iki yıllık meslek hayatımda birçok vedaya şahitlik ettim, birçok ayrılığın yükünü omuzladım. Ama bir abinin, kendisinden dört yaş küçük kardeşine vedası nasıl olur; bunun bir tarifi yokmuş, öğrenemedim.

 Bir eğitimciye veda etmeyi bilirdim de; beni fersah fersah geçmiş o koca yürekli meslektaşım olan kardeşime "elveda" demeyi hiç hesaba katmamıştım.

Şimdi sadece yutkunarak dinliyorum; arkadaşlarından dökülen hatıraları, çevresinden yükselen o ortak sessizliği...

 En çok da o masum yüreklere ektiği sevgi tohumlarını; taziye evine koşan, gözleri yaşlı ama yürekleri hocalarının öğrettiği o büyük sevgiyle kocaman olmuş öğrencilerini izliyorum.

Sosyal medyadaki o saf, temiz ve minnet dolu yorumları okurken anlıyorum ki; böylesine sevilen, böylesine iz bırakan bir "kardeşe" veda edilmez, edilemez.

Sen sadece yer değiştirdin sevgili kardeşim; sınıfındaki kürsünden, hepimizin kalbindeki o en müstesna köşeye taşındın.

Nur içinde uyu, hatıran emanetimizdir.