Bize Ne Oldu?

Toplumsal bakış değişiyor. Ama kimse kusura bakmasın, bu değişim iyiye doğru değil. Aksine, her geçen gün daha da batıyoruz.
Bugün sosyal medyaya girin; öğretmenlerle alay eden, onları küçük düşüren, itibarsızlaştıran içerikler sıradanlaşmış durumda. Bir zamanlar toplumun en saygın mesleklerinden biri olan öğretmenlik, şimdi kolayca hedef alınabiliyor.

Dijital çağ… Evet, çağın içindeyiz ama bu çağa hazır mıydık? Ya da bu çağ bizi hazırlıksız mı yakaladı?
Sosyal medya artık sadece bir araç değil; çocuklarımızın zihnini, kimliğini ve değerlerini şekillendiren güçlü bir etken hâline geldi. Ve ne yazık ki bu etki çoğu zaman olumsuz.

Eskileri hatırlıyorum. Veli toplantılarını… Annem ve babam öğretmenimle konuşurken ben sessizce dinlerdim. Öğretmenim ne söylerse söylesin, saygıyla dinlerdim. Ortaokuldaydım ama o mahcubiyet hâlâ aklımda. Öğretmenler odasının kapısını tıklamadan açmak aklımın ucundan bile geçmezdi. Çünkü saygı vardı. Çünkü öğretmenlerimi seviyordum.

Bugün o saygı nerede?

“Saygı ailede başlar” deriz hep. Doğru. Ama artık aileler bu sorumluluğu ne kadar taşıyor? Çocuğuna sınır koymayan, görgü öğretmeyen, saygıyı çocuklarına aşılamayan ailelerle karşı karşıyayız. Sonra da ortaya çıkan tabloya şaşırıyoruz. Şaşırmayalım.

Eskiden bir utanma duygusu vardı. Ailemiz bize yeni bir ayakkabı aldığında bile mahcup olurduk. “Yeni mi?” diye sorulduğunda çekinirdik. Şimdi ise gösteriş, övünme ve beğeni toplama yarışı var. Ne değişti? Nasıl bu noktaya geldik?

Velilerin öğretmene yaklaşımı değişti. Öğrencilerin öğretmene bakışı değişti. Okulun anlamı değişti. Oysa okul ikinci evimiz değil miydi? Okulları sevgiyle, emekle, fedakârlıkla sarıp sarmalayan öğretmenlerimizdir.
Ama artık öğretmene değer vermeyen bir anlayış yayılıyor.

Soruyorum: Ne değişti?
Yine soruyorum: Bize ne oldu?

Eğer bir toplumda öğretmene saygı zedelenmişse, o toplumun geleceği de tehlikededir. Bu yüzden açık söylemek gerekiyor:

Öğretmene saygı yalnızca okulda değil, evde öğretilir. Ve bu öğretilmediği sürece hiçbir şey düzelmez.