23 Nisan…

Bugün 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı.
Hava rüzgârlı, güneşli… İçimizi ısıtan bir bahar esintisi var dışarıda.
Sanki her şey olması gerektiği gibi ilerliyor
Ama insanın içindeki mevsim, her zaman başkadır.

Bugün işe giderken bir anaokulunun önünden geçtim.
İçeriden gelen çocuk şarkıları sokağı bayram havasına çevirmişti.
Küçük sesler, büyük neşeler…
Biraz dinledim, o masumiyeti yaşamak istedim.
Eskiden olsa dururdum.

Bugün durmadım.
Yürümeye devam ettim.
Ama o sesler peşimden geldi.
Biraz olsun kendimi güvende, umutlu hissettim.

İşte tam o anda içimde yine aynı soru yankılandı:
Bize ne oldu?

Ne zaman çocuk sesleri içimizi ısıtmak yerine kalbimizi sızlatmaya başladı?

İnsan, çocukluğunu en çok büyüdüğünde özlüyor.
Çünkü çocukluk; hesapsız, korkusuz ve tertemiz bir yer.
Orada kaygı yok.
Orada “yarın ne olacak?” sorusu yok.
Sadece an var…
Sadece gülmek, koşmak, düşmek ve yeniden kalkmak var.

Ve belki de bu yüzden, içimizdeki o çocuk kolay kolay kaybolmuyor.
Bir yerlerde saklanıyor.
Bir şarkıda, bir kokuda, bir sokakta ansızın karşımıza çıkıyor.
Bize kendini hatırlatıyor.

Bugün o çocuğu düşündüm.
İçimde hâlâ yaşayan ve o güzel sesiyle şarkı söyleyen o çocuğu…

Bugün bayram.
Ama ne eskisi kadar heyecanlıyım ne de eskisi kadar coşkulu.
Çünkü yaşananlar, gördüklerimiz, duyduklarımız…
Hepsi içimizde bir iz bırakıyor.
Ve o izler, bayramların bile sesini biraz kısıyor.

Çocuk…
Bu dünyanın en kıymetli hazinesidir.
Bir evin neşesi, bir sokağın sesi, bir ülkenin yarınıdır.

Çocuk umuttur.
Henüz kirlenmemiş bir yarındır.
Buluttur; bazen gökyüzünde süzülen bir hayal, bazen yağmur olup toprağa hayat veren bir mucize.
Çocuk, hiç bitmeyen bir ilkbahar sabahıdır.
Her şeye rağmen yeniden başlayan, yeniden yeşeren…

Ve çocuk…
Bir tomurcuktur.
Doğru sevgiyle, doğru ilgiyle büyürse çiçek açar.
Gölgeye mahkûm edilirse solar.

Belki de bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:
Biz o tomurcuklara nasıl bir dünya bırakıyoruz?

Bugün 23 Nisan…
Bir bayramdan fazlası.

İçimizdeki çocuğu unutmamak…
Onu susturmamak…
Ve en önemlisi, bu dünyanın çocuklar için daha güzel bir yer olması gerektiğini unutmamak…

Çünkü bu bayram, çocuklara armağan edilmiş bir umut günüdür.
Ve o umudu bizlere emanet eden
Ulu Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’ü saygı, minnet ve özlemle anmak;
yarınlara karşı en büyük sorumluluğumuzdur.

Çünkü bir çocuk gülerse, dünya biraz daha güzel olur.