Z KUŞAĞI

Z Kuşağı Bir Neden Değil, Sonuçtur!

Son yıllarda dilimize pelesenk oldu: "Z kuşağı aşağı, Z kuşağı yukarı...

" Kimi zaman anlamaya çalışıyoruz, çoğu zaman ise sadece şikayet ediyoruz.

Ama aynaya bakmayı hep unutuyoruz. Şunu kabullenelim: Z kuşağı gökten zembille inmedi; laboratuvarlarda da üretilmedi.

Onlar bizim evlerimizde, bizim soframızda, bizim kuralsızlığımızla büyüdüler.

Atalarımız ne güzel söylemiş: “Her ot kendi kökünden biter.”Eğer bugün karşımızda zehirli bir ot varsa, dönüp o kökü besleyen toprağa, suya ve en çok da o bahçıvana bakmak gerekir.

 Yani bize…

Sınırları Çizilmeyen Bir Yalnızlık

Aileler olarak nerede hata yaptık?

Çocuklarımıza "yokluk görmesinler" derken, onları varlığın içinde manevi bir açlığa mahkûm ettik. Çalışma hayatının koşturmacasında vicdanımızı rahatlatmak için ellerine tabletleri, telefonları tutuşturduk; önlerine fast-food paketlerini yığdık.

 Sevgi verdik ama sınır çizmedik. İmkân sunduk ama rehberlik etmedik.

Bir annenin öğretmen, bir babanın polis olması o evde eğitimin olduğunu garanti etmiyor.

Eğer bir anne, kendi evindeki beş silahın varlığını sorgulamıyorsa; eğer "çalışıyorum" bahanesiyle çocuğunun ruhundaki ergenlik fırtınalarını görmezden geliyorsa, orada bir "yetiştirme" hatası vardır. Çocuklarımızı kurslara hapsedip sosyal çevreden kopardık, sonra da "neden bu çocuklar böyle" diye dert yanar olduk.

 Eğitimde "Ayrıcalıklı" Enkaz

Okullarımız ise bu enkazın bir diğer ortağı.

Eğitim sistemimiz disiplinle özgürlük arasındaki dengeyi kaybetti. "Öğretmen çocuğu, zengin fakir, onun çocuğu" diye sınıfta, kantinde,bahçede,gösteride,serviste ayrıcalık gören, "Hayır" kelimesini duymadan büyüyen çocuklar, hayatın gerçek tokatıyla karşılaştığında kontrolü kaybediyor.

Bir çiçekle mutlu olan öğretmenlerin yerini, hediye seçen ve sipariş eden bir anlayış aldığında; liyakat de, karakter inşası da sınıfı terk etti.

Çözüm Nerede?

Z kuşağı düzelir mi? Elbette düzelir. Ama bu sadece çocukları suçlayarak değil, sistemi ve kendimizi onararak mümkündür:

 Zorunlu Lise Dayatması Bitmeli: Akademik eğilimi olmayan çocukları zorla dört duvar arasında tutup suça itmek yerine, onları yeteneklerine göre hayata kazandırmalıyız.

 Devlet Eliyle Güçlü Eğitim: Temel eğitim tamamen devlet denetiminde, liyakat esaslı ve gerçek bir ölçme-değerlendirme (sınıf tekrarı dahil) sistemiyle yürütülmelidir. Ayrıcalıklı eğitim statüsü olan dershane ve kurslar resmi statüde ve sıkı kontrol altında olmalı-kanatimce eğitim özele devredilemez-veya olmamalı..

 Her okulda rehberlik hizmetleri kağıt üzerinde kalmamalı, alan mezunu psikolojik danışmanlar çağın ihtiyacıdır pansuman tedbirler olmuyor,; her çocuk psikolojik ve sosyal olarak mercek altına alınmalıdır. Adı sosyoloji, felsefeci diye pdr ci olmuyor…

Alan mezunu eğitim fakültesi öğretmenler olmalı mühendis iktisatçı herhangi bir fakülte mezununu formasyonla öğretmen yapamazsınız olmaz… olamaz… olmamalı.

Netice itibarıyla;

Z kuşağı eleştirilecek bir nesil değil, karşısına geçip kendimizi izlediğimiz bir aynadır.

 O aynada gördüğümüz öfke, boşluk ve kural tanımazlık aslında bizim eserimizdir.

Çocuğun eline tablet vermek kolaydır; ama onunla konuşmak, ona "hayır" diyebilmek ve ona doğru bir karakter aşılamak emek ister.

Bugün şikâyet ettiğimiz gençliği yarın değiştirmek istiyorsak, önce o otun bittiği kökü temizlemeliyiz.

Unutmayın; gelecek sadece çocukların değil, onları elleriyle bu hale getirenlerin de imtihanıdır.

Yani imtihanımızdır ve sanırım sınıfta kalıyoruz, gerçi sınıfta kalmak yok dolayısı ile geleceğimizi berbat kaosa sürüklüyoruz ediyoruz…

Bakın alınmış bir karar yok iki gündür okullar veli ve öğretmenler tarafından doğal bir tepkiyle tatil ediliyor…

Yarında muhtemelen tatil. Yani net bir açıklama yok resmi tatil yok…ama fiilen okullar kapalı…

Bu da sağlıklı değil…

Sağlıklı olan temel politika ve yaptırımlar ve adalet…

Kalın sağlıcakla.