Benim sevmeme engel prangalarım vardı...
Her biri geçmişimden kalma,
Her biri biraz acı, biraz hayal kırıklığıydı.
Yaralarım, zamanın değil;
Yaşadıklarımın armağanıydı.
Ben ne sevilebildim gerektiği gibi,
Ne de sevebildim korkularımdan sıyrılıp.
Hep içimde bir şeyler eksik kaldı,
Hep bir yanım yarım, bir yanım kimsesizdi.
Benim simsiyah duvarlarım vardı.
Herkesin önünden geçtiği,
Kiminin durup baktığı,
Kiminin sırtını yasladığı,
Kiminin de gölgesinde soluklandığı...
Ama sen...
Sen ne o duvarları gördün,
Ne ardında sakladığım yaraları...
Ne bir taşına dokundun,
Ne de gölgesinde bir an durdun.
Sen benim sokağımdan bile geçmedin.
Oysa ben,
Bir gün yolun düşer de görürsün diye
Yıllarca ışık yaktım o karanlık sokakta.
Sen hiç gelmedin...