Benim...
Reyhan kokan ellerim,
Sana şifa olmayalı
Kaç mevsim geçti,
Hiç saymadım.
Anladım ki;
Ellerim kararıncaya dek
Reyhan yapraklarını özenle ayıklasam da
Bir değeri yokmuş...
Meğer ben,
Senin için
Kuyudan akan çamurlu suymuşum.
Ve şimdi,
Ağlamamak için direnen
Küçük bir çocuğum.
Oysa aramızda
Yemyeşil dağlar vardı.
Şimdi ben,
Sen kokan o dağlara
Kafamı kaldırıp
Bakamıyorum bile.
Reyhan kokan ellerim,
Zorla avundu yokluğuna.
Kalbimde kapanmayan
En ihtişamlı vurguna...
O yara ki;
Ne sen sardın,
Ne ben
Sevgimi soruyorsan...
Ellerim kararıncaya dek reyhan ayıkladım senin için.
Ama sen,
Yine gelmedin.
Her dalga
Yıktı hayallerimi,
Engelleyemedim...
Ve ben...
Reyhan kokan ellerimi
Sana avuttum.
Gecelerimi,
Bir çocuğun en kıymetli oyuncağını
Sabahlara emanet etmesi gibi
Sana emanet ettim.
Sen bunu hiç bilmedin.
Belki de...
Bilmek istemedin.