“Erken seçim yok” deniliyor ama sahadaki tablo bu cümlenin çoktan hükmünü yitirdiğini gösteriyor. Siyaset, söylenenle değil yapılanla okunur. Bugün Ankara kulislerinde konuşulanlar, aday adaylarının hareketlenmesi ve mevcut milletvekillerinin görünürlüğünü artırma çabası aslında çok açık bir gerçeği ortaya koyuyor: Seçim resmi olarak ilan edilmemiş olabilir ama fiilen süreç başlamış durumda. Bu da şu anlama geliyor; kamuoyuna verilen mesaj ile sahadaki gerçeklik arasında ciddi bir fark var.

İktidar kanadı her ne kadar “zamanında seçim” vurgusunu sürdürse de, siyasetin doğası bunu kaldırmaz. Çünkü hiçbir siyasetçi seçime kısa süre kala hazırlık yapmaz, yapamaz. Hele ki mevcut ekonomik tablo, toplumsal beklentiler ve siyasi dengeler bu kadar hassasken… Bu yüzden bugün yaşanan hareketlilik bir ihtimal değil, bir hazırlıktır. Ve hazırlık varsa, ihtimal de vardır.

Bu genel tablonun Elazığ’daki yansıması ise çok daha kritik ve artık inkâr edilemez bir gerçeği ortaya koyuyor: AK Parti’nin şehirdeki milletvekili sayısı yıllar içinde istikrarlı şekilde düştü. 5 milletvekili ile güçlü bir temsil yakalayan yapı, önce 4’e, ardından 3’e geriledi. Bu düşüş bir tesadüf değil, seçmenin verdiği açık bir mesajdır. Ve bugün gelinen noktada asıl soru şudur: Bu gerileme devam edecek mi, yoksa ders çıkarılacak mı?

Yıllardır “çantada keklik” denilen Elazığ’da bu düşüşün yaşanması, aslında en büyük kırılmanın çoktan başladığını gösteriyor. Çünkü hiçbir siyasi güç, seçmenin desteğini garanti görerek yoluna devam edemez. Bu şehirde AK Parti’nin oylarının ve vekil sayısının düşmesi, seçmenin memnuniyetsizliğinin sandığa yansımasının somut sonucudur.

Aslında tablo çok net: Seçmen değişiyor. Eskisi gibi sorgulamadan destek veren bir profil yok artık. İnsanlar hizmete bakıyor, sahadaki varlığa bakıyor, kendisine ne kadar değer verildiğini ölçüyor. Eğer bu karşılığı göremezse tercihini değiştirmekten çekinmiyor. İşte vekil sayısındaki düşüş de tam olarak bu değişimin sonucu.

Elazığ’da uzun süredir hissedilen en büyük problem ise rahatlık ve alışkanlık. “Nasıl olsa kazanırız” anlayışı, siyasetin en büyük hatasıdır. Çünkü siyaset boşluk kaldırmaz. Siz sahada olmazsanız, seçmenle temas kurmazsanız, o boşluğu başkaları doldurur. Ve o zaman kaybedilen sadece bir sandalye değil, yılların oluşturduğu güven olur.

Bugün sahaya inmeye başlayan isimler, aslında bu tehlikeyi gördükleri için harekete geçiyor. Bu da gösteriyor ki risk artık görmezden gelinecek bir seviyede değil. Eğer aynı anlayış devam ederse, 3’ten 2’ye düşüş ihtimali sadece bir yorum değil, ciddi bir senaryo haline gelir.

Elazığ seçmeni artık şunu açıkça söylüyor: “Beni garanti görme.” Bu mesajı doğru okuyamayanlar ise her seçimde biraz daha geriye düşmeye devam eder.

Bugün hâlâ “erken seçim yok” söylemine sarılmak, sahadaki gerçeği görmezden gelmekten başka bir şey değil. Çünkü siyaset hazırlık işidir ve hazırlık başlamışsa süreç de başlamıştır. Elazığ özelinde ise bu süreç aynı zamanda bir hesaplaşma sürecidir.

Tabi dinleyeni bulursanız…

Anlatan mı onlar çoktan hazır…

Bir varmış, bir yokmuş…

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, memurlar diyarında büyük bir kalabalık yaşarmış.

Bu kalabalık 1990 yıllarda nerden icap ettiyse işçiler gibi sendika kurmaya karar vermişler, kendi ödedikleri aidatlarla sendikalar kurmuşlar. Yasak olmasına rağmen örgütlenmişler kısmen de olsa bazı işlerde seslerini duyurmada başarılı olmuşlar..

Üyeler aidatı ödedikleri için işleri takip eder, sendikalarda üyelerini korurlarmış…

Eğitimli olduklarından birlik ve beraberliğin ve sendikacılığın gereği olarak, bir güç olduğunu bilirlermiş. Bundan kısmen başarılı olmuşlar seçimler ile bir zaman bu işi götürmüşler…

Sonra iktidardan da taraftar bulup aidatları devlete ödetmeyi hatta üyeler kısmen aidatın devlet tarafından-ağızlarına bir parmak bal çalarak-ödetmeyi bile başarmışlar…

Sonra bu sendikalar bölünerek çoğalmaya başlamış ta başlamış…yaklaşık 45 ile 55 arasında sayılara ulaşmış…tabi sayı bu kadar olsa da çatıda üç sendika varmış…

Memur-Sen

Türkiye Kamu-Sen

KESK

Öğretmenlerin üye olabildiği eğitim sendikası sayısı yaklaşık 10–12 civarındadır.  Sadece öğretmenler ait üye olunabilir sendika sayısı neden bu kadar çok anlayan beri gelsin..

Toplam memur sayısı: yaklaşık 3 milyon

Sendikalı memur sayısı: yaklaşık 2 milyon 319 bin

Sendikalaşma oranı: %76,8

Sendikacılıkta amaç özlük haklarını işverene karşı korumak iyileştirmek ise bir sendika niye yetmiyor…

Bir olursak büyürüz bölünürsek yok oluruz…

Memur sendikalarının başarısızlığının en bariz şekli bölünmeleridir…

En çok üyesi olan sendika yetkili sendika olarak pazarlık yapan masaya oturan imza oturup kalkınca bile atmasa bile yerine imza atılan ama memurları savunan görünen sendika olmuş…

TTB gibi, Barolar Birliği gibi tek ses olamamış, dolayısı ile memurlar sendikaları eşit adil adaletli bir yer olarak değil sadece ve sadece sosyal ve siyasal duruşlarına göre seçtikleri için ne doğruya hep bir ağızdan doğru, ne de yanlışa hep bir ağızdan yanlış derken tek ses olamamışlar…

Üstelik bazı sendikacılar bulunduğu konumları sadece şahsi ikballeri için kullanmaktan geri durmamışlardır…

Aidat: Memurun maaşından kesilir

Ödeme: Kurum tarafından otomatik yapılır

Devlet: Aidat ödemez, ama memura ek ödeme verir

Aidat mı ? almaya devam etmişler ama: devlet desteği ile olduğu için beytülmalden olduğunu bile bile onu hak görmüşler ..

Bunun bir hak olduğuna da zamanla inanmışlar…

Sonuç mu?

%76,8 bu masala hala daha inanıyormuşşşş….

Aidatı devlet, bedeli memur ödüyormuşşşşş…

Gökten üç aidat düşmüş…

Biri yetkili sendikaya, biri yancı sendikaya, biri de hala masada hakkının aranmasını bekleyen mahzun memura…

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım sendika koltuğuna!

Kalın sağlıcakla.

İşte tam da bu noktada devletin sahaya inen yüzü olan Elazığ Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü ile AFAD devreye girdi. Rakam olarak söylemesi kolay: 370 köyde yaklaşık olarak 4100 deprem konutu. Ama bu rakamın içinde binlerce ayrı hikâye, beklenti, talep ve sabır sınavı var.

Ben bir köy muhtarı olarak kendi köyümde köylülerimle birlikte bir cami yaptırdım. Küçük gibi görünen bir işte bile ne kadar çok detay, ne kadar çok itiraz, ne kadar çok “neden böyle oldu” sorusu ile karşılaştım, birebir yaşadım. En ufak bir aksaklıkta insanların nasıl tepki verdiğini gördüm. Ve bunun yanında tüm süreci organize edip başından sonuna takip etmek zorundasın. O yüzden 4100 konutluk bir süreci yöneten insanların neyle mücadele ettiğini tahmin etmek zor değil.

Çünkü bu iş sadece beton dökmek değil.

Her kapının arkasında ayrı bir beklenti, her vatandaşta ayrı bir hassasiyet var.

“Benim evim neden böyle?”

‘’Çevre duvarı olmamış’’

“Komşumunki neden farklı?”

“Teslim neden gecikti?”

‘’Bura böyle olmalıydı, orası şöyle, burada bu niye yok? gibi yüzlerce soruyla vatandaş Çevre ve Şehircilik ve AFAD’ın kapısını çaldı.

Bir köy muhtarı ve bu sürecin içinde birebir muhatap olan biri olarak Elazığ Çevre ve Şehircilik ve AFAD yetkililerinin vatandaşa yaklaşımlarına, sorunları dinleyerek çözüme ulaştırmak adına verdikleri çabaya şahitlik yaparım.

Bu soruların her biri, sahada çalışan bir görevlinin omzuna yük olarak biniyor. Ve o görevli, çoğu zaman kendi ailesinden, kendi düzeninden feragat ederek bu süreci yürütüyor.

Şunu açıkça söylemek gerekir:

Eleştiri elbette olacak. Ama emeği görmeden yapılan eleştiri, hakkaniyetli olmaz.

Çevre ve Şehircilik ile AFAD çalışanları bu süreçte sadece görev yapmadı; adeta bir sabır ve dayanıklılık sınavı verdi. Kimi zaman soğukta, kimi zaman sıcakta, kimi zaman da vatandaşın haklı-haksız tüm sitemlerini dinleyerek… Ama geri adım atmadılar.

Üstelik bu süreç sadece inşaatla da sınırlı değildi. Altyapıdan yol düzenlemelerine, çevre planlamasından sosyal donatı alanlarına kadar geniş bir alanda titiz bir çalışma yürütüldü. Bir evin yapılması yetmez; o evin yaşanabilir bir çevreye kavuşması gerekir. İşte bu detaylar çoğu zaman gözden kaçar ama en çok emek de burada harcanır.

Bir başka gerçek daha var: Bu kadar büyük bir organizasyonda hatasız bir süreç beklemek gerçekçi değildir. Önemli olan hataya rağmen işi bırakmamak, çözüm üretmeye devam etmektir. Sahada gördüğümüz tablo da tam olarak budur. Eksikler olabilir ama gayret inkâr edilemez.

Bugün dönüp baktığımızda, dünün enkaz alanlarında yeni bir hayatın kurulduğunu görüyoruz. Çocukların yeniden oyun oynadığı, ailelerin kapı önünde sohbet ettiği, akşamları ışıkların yandığı bir düzen… Bunlar kendiliğinden olmadı. Arkasında ciddi bir planlama, emek ve fedakârlık var.

Belki en önemlisi de şu: Bu süreçte devlet ile vatandaş arasında kurulan bağ güçlendi. Her şeye rağmen kapısı çalınan, derdi dinlenen bir muhatap olduğunu görmek insanlara güven verdi. Bu güven, yapılan binalardan daha kıymetli bir kazanımdır.

Sonuç olarak; yapılan konutlar sadece bir barınma ihtiyacını karşılamadı, aynı zamanda yeniden ayağa kalkmanın sembolü oldu. Bu emeğin içinde alın teri olan her bir görevlinin hakkını teslim etmek gerekir. Çünkü bazı işler vardır ki sadece yapılmaz, aynı zamanda sabırla, vicdanla ve sorumlulukla taşınır.

O yüzden Elazığ Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü ve AFAD yetkililerine, sahada ve masada emek veren tüm personele yürekten teşekkür ediyorum ve alkışlıyorum.

Ama Elazığ’da basın olmak, ne yazık ki çoğu zaman sadece “işe yaradığı kadar değer görmek” anlamına geliyor.
Son günlerde Elazığ Gazeteciler ve Medya Cemiyeti Başkanımız Zülfü Bal ve Elazığ Kent Konseyi Başkanı ve aynı zamanda Elazığ Basın ve Medya Cemiyeti Başkanımız  Mehmet Nafiz Koca tarafından dile getirilen sözler aslında yeni değil.

Sadece artık daha yüksek sesle söyleniyor. Çünkü sabır da bir yere kadar.
Diyarbakır’a ikinci basın sitesi yapılması elbette sevindirici bir gelişme olabilir. Ancak mesele başka şehirlerin kazanımı değil, Elazığ’ın yıllardır görmezden gelinmesi.

Eğer bir şehirde ikinci basın sitesi yapılacak imkân varsa, başka şehirlerdeki basın mensuplarının hâlâ temel ihtiyaçlarla mücadele ediyor olması nasıl açıklanabilir?
Bu sorunun cevabı aslında hepimizin içinde ama kimse yüksek sesle söylemek istemiyor.
14 yıllık meslek hayatımda öğrendiğim en net şey şu oldu:

Bu şehirde basın, çoğu zaman sadece ihtiyaç duyulduğunda hatırlanır.
Bir kriz olur, “Basın nerede?” denir.
Bir başarı olur, “Bunu yazın” denir.
Bir etkinlik olur, “Gelin çekin” denir.
Ama iş destek vermeye gelince… sessizlik.

Yılın belli günlerinde, özellikle 10 Ocak’ta, telefonlar çalar. Mesajlar gelir, süslü cümleler kurulur: “Basın demokrasinin temelidir…”, “Gazeteciler toplumun aynasıdır…”

Peki sonra?

Ertesi gün yine aynı tablo. Ne bir proje desteği, ne bir sahiplenme, ne de gerçek bir değer. Sadece söz.
Asıl kırılma noktası ise biz bir şey istediğimizde ortaya çıkıyor. Ya “şu an uygun değil” denir, ya “bakalım” denir ya da yüzlerce bahane arasında kaybolur gideriz.

Oysa biz lüks istemiyoruz. Bir ayrıcalık değil, sadece eşitlik istiyoruz.
Mehmet Nafiz Koca’nın kullandığı o sert ifade aslında gerçeğin ta kendisi: “Elazığ basını üvey evlat bile değil, adeta ırgat olarak görülüyor.” Bu cümle ağır ama bir o kadar da gerçek.

Çünkü haber yapılırken biz varız, gündem oluşturulurken biz varız ama paylaşım yapılırken, destek verilirken, yatırım planlanırken yokuz.
Kimse yanlış anlamasın. Bu bir şehirler arası kıyas değil. Bu bir adalet meselesi. Eğer bir yerde ikinci basın sitesi yapılabiliyorsa, başka şehirlerde hâlâ temel sorunlar çözülmemişse, burada bir planlama değil, bir ihmal vardır.
Biz bu şehrin sesiyiz.
Biz bu şehrin arşiviyiz.
Biz bu şehrin hafızasıyız.
Ama artık sadece yük taşımak istemiyoruz.
Görülmek istiyoruz.
Değer görmek istiyoruz.
Ve en önemlisi… eşit muamele istiyoruz.
Çünkü basın sustuğunda, bir şehir sadece sessizleşmez… körleşir.

Ama insan…
İnsan aynı şeyi söyleyebiliyor mu?

Toprak uyanırken, şehirler hâlâ uykuda.
Ağaçlar filiz verirken, insanlar birbirine diken olmaya devam ediyor.
Kuşlar yuva kurarken, biz hâlâ yıkmanın peşindeyiz.

Her yıl bahar geliyor ama içimize uğramıyor sanki.

Eskiden bahar, sadece mevsim değil; bir haldi. İnsanların yüzüne yansıyan bir yumuşama, selamlaşmalara sinen bir sıcaklıktı. Şimdi ise bahar, sadece sosyal medyada paylaşılan birkaç çiçek fotoğrafından ibaret kaldı. Gerçek hayatla bağı kopmuş bir mevsim gibi…

Oysa doğa bize her yıl aynı dersi veriyor:
Yenilenmek için illa yıkılmana gerek yok, kök salmayı bil yeter.

Biz ne yapıyoruz?
En küçük fikir ayrılığında birbirimizi kökünden sökmeye çalışıyoruz.
Sabretmeyi unuttuk, büyümeyi hız sandık.
Gelişmeyi, sadece beton yükseltmek zannettik.

Halbuki bahar acele etmez.
Hiçbir çiçek “ben neden önce açmadım” diye isyan etmez.
Hiçbir ağaç “yanımdaki daha yeşil” diye kıskançlık yapmaz.

Doğa, rekabet değil denge üzerine kurulu.
İnsan ise dengeyi kaybedeli çok oldu.

Bugün Anadolu’nun en ücra köyünde bile insanlar, toprağa değil telefona bakarak güne başlıyor. Yağmurun kokusunu duymadan, güneşin doğuşunu görmeden geçirilen günler… Sonra da “neden huzursuzuz?” diye soruyoruz.

Cevap basit aslında:
Biz doğadan uzaklaştıkça, kendimizden de uzaklaşıyoruz.

Bir de şu var…
Eskiden bahar gelince kapılar daha çok açılırdı. Komşular birbirine uğrar, bir bardak çayın bahanesiyle gönüller yoklanırdı. Şimdi kapılar kilitli değil belki ama insanlar birbirine daha kapalı. Aynı sokakta yaşayıp birbirinin derdinden habersiz bir hayat sürüyoruz.

Tarlaya atılan tohumun bile bir zamanı var. Erken atsan don vurur, geç kalsan kuraklık yakar. İnsan da böyledir aslında; sözün de, öfkenin de, sevginin de bir vakti var. Ama biz ya erken kırıyoruz kalpleri ya da geç kalıyoruz toparlamaya.

Bir başka gerçek daha var:
Doğa affedicidir ama unutmaz. Sen toprağa ne verirsen, zamanı gelince onu alırsın. Bugün kirlettiğin dere, yarın susuzluk olarak döner. Kestiğin ağaç, gölgesini senden esirger. İnsanın insana yaptığı da farklı değil; kırdığın güven, gün gelir senin en çok ihtiyaç duyduğun anda eksik olur.

Bahar bize sadece çiçek açmayı değil, hesaplaşmayı da öğretir.
Neyi ektik, neyi büyüttük, neyi kuruttuk… Hepsini sessizce yüzümüze vurur.

Bahar geldi…
Ama mesele çiçeklerin açması değil, gönüllerin açması.
Mesele toprağın yeşermesi değil, niyetlerin yeşermesi.

Eğer bu bahar da içimize uğramazsa,
önümüzdeki kışın ne kadar uzun süreceğini kimse kestiremez.

Belki de artık şunu sormak gerekiyor:
Doğa her yıl kendini yeniliyorsa, biz neden aynı kalıyoruz?
 

Bazı babalar vardı bir zamanlar...

"Adamlığı" üzerine giydiği ceketi gibi kapının arkasına asan değil, ruhuna bir zırh gibi kuşanan adamlar.

Hani o meşhur türküdeki gibi; sırtında dağı taşıyan, ama evladına bir kez olsun "yoruldum" demeyen, vefayı baba dostunun hatırında, helali ise nasırlı avucunda saklayan sessiz çınarlar.

Onların sessizliği bir güçtü.

Adaleti, vurduğu masadan değil, durduğu yerin doğruluğundan gelirdi.

Çocukları onları severdi ama en çok da onlara hürmet ederdi. Çünkü baba, bir çocuğun hayatındaki ilk devlet, ilk kale, ilk pusulaydı.

Bugün, çocukları tarafından "eğitilen", evladının her kaprisine boyun eğmeyi "modernlik" sanan, sınır çizemeyen babalar türedi.

Çantasını sınıfa kadar taşıdığı çocuğunun, istediği hamburger gelmedi diye sokağı velveleye vermesini çaresizce izleyen, otoritesini bir paket oyuncağa feda eden babalar...

Eskiden çocuklar korkunca veya canı yanınca "Anne!" diye ağlardı. Şimdikilerin birçoğu  "Baba!" diye feryat ediyor.

 Neden mi?

Çünkü babayı bir güç odağı değil, her isteği yerine getiren bir "hizmet birimi" olarak görüyorlar. Çocuklar babalarını büyütüyor, babalar ise çocuklaşıyor.

Sınır koyamayan baba, aslında çocuğunu uçuruma iter.

"Aşkım, prensesim, aslanım" nidalarıyla çocukla arkadaş olma yarışına girenler; unuttuğunuz bir şey var: Çocuğun arkadaşa değil, babaya ihtiyacı var! 

Arkadaş dışarıda çok, ama baba bir tane.

Siz onunla arkadaş olduğunuzda, o hiyerarşiyi yıktığınızda; çocuk sığınacak bir liman, çekinecek bir irade bulamıyor.

Sonuç mu?

Okula gidip öğretmene parmak sallayan, şiddet uygulayan, "benim çocuğum yapmaz" kibriyle adaleti katleden bir nesil ve onlara çanak tutan babalar.

Güç, her an birilerini dövmek veya bağırmak için değildir. Güç; adalet için, doğruyu korumak için saklanan bir kuvvettir.

Oysa bugünün babaları, gücü ya evladının her şımarıklığına siper ederken harcıyor ya da sadece "var olduğu için" kaba bir kuvvet olarak sergiliyor.

"Aslan yattığı yerden belli olur" derler. Çocuğunuzun terbiyesi, sizin karakterinizin mührüdür. Ona her şeyi hazır sunarak değil, sorumluluk vererek iyilik yaparsınız.

Bırakın o çantayı kendi taşısın. Bırakın o hamburger gelmediğinde sabretmeyi öğrensin. Bırakın hayatın sert rüzgarları yüzüne çarpsın ki, yarın bir gün siz göçüp gittiğinizde o rüzgarda savrulmasın.

Önce siz "baba" olun ki, o da "evlat" olabilsin. Önce siz o "bu adam benim babam" dedirten vakarın içine girin ki, çocuğunuzun yaslanacak bir dağı olsun.

Bir neslin sessiz mimarı olan annelerin yanına, o evin sarsılmaz direği olan "Adam gibi Adamlar" lazım.

Hadi babalar...

Emanetinize sahip çıkın, sınırlarınızı çizin, ağırlığınızı koyun.

Evlatlarınıza vereceğiniz en büyük miras, her istediğini yapmak değil; onlara onurlu bir duruş ve sorumluluk bilinci bırakmaktır.

Kalın sağlıcakla...

Gazi Caddesi, eskiyle yeninin muazzam bir uyum içinde harmanlandığı bir alan sunuyor. Burada alışveriş yapmak sadece bir ihtiyaç değil; geçmişin izlerini hissetmek, kültürün tadına varmak ve şehirle bağ kurmak demek. Gazi Caddesi bana çocukluk heyecanımı hatırlatıyor. Kimi zaman çok ağlayarak geçtim caddeden, kimi zaman heyecandan zıplayarak tur attım, kimi zaman mutluluk içinde yürüdüm. İyi ki varsın, Gazi Caddesi.

Her köşe, bir anı saklıyor; bir gülüşü, bir hatırayı, bir buluşmayı. Bu cadde, Elazığlıların günlük hayatında sadece bir yol değil, bir buluşma noktası, bir hatıra defteri ve bir yaşam alanı. Gazi Caddesi’nin tarihi binaları, şehrin hafızasını taşıyor. Her cephe, her balkon bir zamanların hikâyesini anlatıyor. Şehrin modernleşen yüzü ile geçmişin izlerini bir arada görmek, caddenin ayrıcalığını ortaya koyuyor. Ziyaret eden herkes burada sadece yürümekle kalmıyor; aynı zamanda bir şehrin ruhunu hissetmenin, kültürünü yaşamanın ve tarihle bağ kurmanın keyfini yaşıyor.

2026 yılında da Gazi Caddesi, hareketliliği, canlılığı ve sıcak atmosferiyle Elazığ’ın kalbinde atmaya devam ediyor. Elazığlılar için bu cadde sadece bir yol değil; sevginin, tarihin, yaşamın ve dostluğun sembolü. Her adımda şehrin nefesini hissetmek, geçmişin izini sürmek ve bugünle bağ kurmak burada mümkün. Gazi Caddesi, her zaman olduğu gibi, şehrin kalbinde yaşamaya, insanları buluşturmaya ve anılarla dolu hikâyelerini anlatmaya devam ediyor.

Bu sadece bir fikir ayrılığı değil. Bu, aklın yerini reflekslerin, vicdanın yerini tarafgirliğin aldığı bir kırılmadır.

İnsan sormadan edemiyor:
Bir zanlıyı sahiplenmek ne zamandan beri bir duruş oldu?
Yanlışı savunmak ne zamandan beri “cesaret” sayılmaya başlandı?

Asıl tehlike burada başlıyor. Çünkü mesele artık bir kişi, bir olay değil. Mesele; doğruyla yanlış arasındaki çizginin bilerek silinmesi.

Daha da düşündürücü olanı şu: Dünya hiç olmadığı kadar gergin. Savaşlar artık sadece cephede değil; ekranlarda, cebimizde, salonlarımızda. İnsanlar bombaların altında yaşam mücadelesi veriyor. Enerji, su, gıda gibi en temel ihtiyaçlar bile küresel bir risk hâline gelmiş durumda. Her ülke kendi güvenliğini yeniden tanımlarken, biz içeride birbirimizin yakasına yapışıyoruz.

Tam da böyle bir dönemde, toplumun önünü açması gereken siyaset kurumunun dili ve önceliği daha da hayati hâle geliyor. Ancak bakıyoruz ki muhalefet liderlerinin önemli bir kısmı, dünyanın içinden geçtiği bu kritik süreci ikinci plana itip, neredeyse bütün enerjisini hükümete sataşmaya ayırıyor. Eleştiri elbette olacak; hatta demokrasinin olmazsa olmazıdır. Ama eleştirinin de bir zamanı, bir ağırlığı ve bir sorumluluğu vardır.

Bugün çıkıp da her meseleyi iç politika kavgasına çevirmek, her açıklamayı bir polemik malzemesi yapmak; ne topluma yön verir ne de ülkeye güç katar. Aksine, zaten kırılgan olan toplumsal zemini daha da gerer.

Çünkü bu, siyaset yapmak değil; gündemi ıskalamaktır.

Dünya diken üstündeyken, sınırların ötesinde ateş çemberi genişlerken, içerideki dili yumuşatmak, toplumu sakinleştirmek ve ortak aklı büyütmek gerekir. Sorumlu siyaset, tam da böyle zamanlarda kendini belli eder. Herkesin bildiğini tekrar etmek değil; toplumun ihtiyacı olanı söyleyebilmektir.

İktidar beğenilir ya da beğenilmez; bunun bir yolu var, o da sandık. Ama her tartışmayı bir kavga, her olayı bir cepheleşme meselesine çevirmek, ülkenin enerjisini içeriye hapsetmekten başka bir işe yaramaz.

Çünkü gerçek tehdit, sosyal medyada kazandığınız tartışmalar değil; göz ardı ettiğiniz gerçeklerdir.

Bugün dünyanın birçok yerinde insanlar tek bir şeye odaklanmış durumda: Hayatta kalmak. Evini, toprağını, sevdiklerini koruyabilmek. Biz ise hâlâ kimin haklı, kimin haksız olduğundan çok; kimin “bizden”, kimin “onlardan” olduğuna bakıyoruz.

Oysa bir ülkeyi güçlü kılan şey; herkesin aynı düşünmesi değil, kritik anlarda aynı yerde durabilmesidir.

Bir olmak; bir partiye, bir görüşe teslim olmak değildir.
Ama dağılmak, parçalanmak, her meselede karşı karşıya gelmek; bunun adı özgürlük değil, zafiyettir.

En azından şunu yapabiliriz:
Yangın büyürken benzin taşımamak.

Çünkü bazı zamanlar vardır; konuşmaktan çok susmak, tartışmaktan çok toparlanmak gerekir.

Ve bazı zamanlar…
Taraf olmak değil, aynı tarafta kalabilmek meseledir.

Bazı anneler vardır…

Ne diploması vardır ne pedagojik sertifikası…

Ne çocuk gelişimi kitabı okumuştur ne de psikolog kapısı aşındırmıştır.

Ama öyle bir nesil yetiştirmiştir ki; o çocuklar profesör, kaymakam, öğretmen, memur, esnaf olmuş… En önemlisi de insan olmuş.

Okuma yazma bilmeyen…

Pedagoji nedir bilmeyen…

Ergenlik psikolojisini kitaplardan değil, hayatın içinden öğrenen…

Birden fazla çocuk büyüten o anneler…

Ama o çocukların her biri en az ilkokul mezunu, hayata tutunmuş, ayakta duran insanlar. Daha da önemlisi; dürüst, harama el uzatmayan, büyüğüne saygı, küçüğüne sevgi gösteren, edep ve ahlak sahibi bireyler…

Bugün dönüp bakıyoruz…

Her şey var.

Kitaplar var.

Uzmanlar var.

Seminerler var.

Uygulamalar, videolar, rehberler var…

Ama eksik olan bir şey var: Samimiyet ve sorumluluk.

Eskiden anneler öğretmene akıl vermezdi.

“Hocam çocuğum tuvalete böyle gitmeli, şöyle beslenmeli, şöyle davranmalı…” demezdi.

Çünkü öğretmene güvenirdi.

Kendi sorumluluğunu da bilirdi.

Çocuk evde terbiye edilir, okulda eğitim alırdı.

Bugün ise roller karışmış durumda.

Veliler, öğretmenlik yapmaya çalışıyor…

Çocuklar, sorumluluk almaktan kaçıyor…

Her sorun bir “uzmana havale” ediliyor…

Elbette uzmanlık kötü değildir. Psikolojik destek gereksiz değildir. Ama her şeyi dışarıdan beklemek, insanın kendi sorumluluğunu unutmasına yol açıyor.

Bir çocuk sadece bilgiyle değil, örnekle yetişir.

Bir çocuk sadece kitapla değil, karakterle büyür.

Sanki dünyada çocuk doğurmuş tek kadın gibi bir de ilahi muamele bekleyenler var…

"Armut dalından uzağa düşmüyor; kibri rehber edinenlerin nesli de bencil ve emeksiz yaşamaya meyilli oluyor. Hayatın zorluklarına karşı hiçbir becerisi olmayan, sadece 'isteyen' ve 'tüketen' bu sorumsuz neslin büyümesi korkutucu. Allah sonumuzu hayreylesin."

Bizim annelerimiz akademik anlamda belki çok şey bilmiyordu…

Ama doğru olanı yaşıyordu.

Yalan söylemezdi.

Kul hakkı yemezdi.

Kimseye ukalalık yapmazdı.

“Ben bilirim” demezdi ama doğruyu yapardı.

Bugün ise bilgi arttıkça, tevazu azaldı.

Veliler önce şunu sormalı kendine:“Ben nasıl bir insanım?”

Çünkü çocuk, sizin anlattığınız değil…Sizin yaşadığınız insan olur.

Belki de mesele şu:Bir çocuğu büyütmek için önce insan olmak gerekir.

Ve bazı anneler…

Hiç kitap okumadan, Hiç seminer almadan,

Hiç konuşmadan…Bunu başarmıştı.

Neden anne…

Bir erkeği eğitirseniz bir insan yetiştirirsiniz…
Ama bir kadını eğitirseniz…
Bir milleti inşa edersiniz. O yüzden eğitimde önce kadınlar….

Babalar mı…
Onlar da törenin direğidir…

Onu da başka bir yazıda konuşalım inşallah…

Kalın sağlıcakla….

Muhsin Yazıcıoğlu’nun Ardından

Türk siyasetinin en sert rüzgârlarında bile eğilmeyen bir çınardı …

Onu anlatmak, sadece bir siyasetçiyi anlatmak değildir; bir duruşu, bir ahlakı, bir Anadolu irfanını anlatmaktır.

Anadolu’nun bağrından kopup gelen bu adam, çocuk yaşta Kur’an’la tanışmış, hafızlığını tamamlamış; hayatını sadece siyasetle değil, inançla, edep ile ve hakka riayetle yoğurmuştu. Onu tanıyanların dilinde hep aynı cümle vardı: “Asla haram yemedi.” Bugün bu cümle, bir övgü değil; bir özlem gibi yankılanıyor kulaklarımızda.

Siyasetin kirlenmiş yollarında yürürken bile tertemiz kalabilmek…

 İşte onu farklı kılan buydu.  çatısı altında verdiği mücadele, sadece bir ideolojinin değil, bir vicdanın mücadelesiydi. O, makam peşinde değil; milletin duasında yer edinme derdindeydi.

Ama bazı hikâyeler vardır… Tamamlanmaz. Yarım bırakılır. Ve o yarım kalan yer, insanın içine oturur.

25 Mart 2009…

Bir helikopter düştü. Sadece bir araç değildi yere çakılan; bir umut, bir duruş, bir güven duygusu ve belki bir ülkenin geleceği o dağlara gömüldü. Günlerce süren sözde arama çalışmaları, geciken müdahaleler, kaybolan sinyaller, tartışmalı detaylar…

Resmî raporlar bir “kaza” dedi.

Ama milletin vicdanı inanmadı, susmadı.

Bugün hâlâ sorular soruluyor:Neden geç ulaşıldı?

Neden bazı kayıtlar silindi?

Neden bu kadar belirsizlik kaldı?

Bu sorular, sadece bir liderin ölümüne değil; adaletin gecikmesine yöneltilmiş sorulardır.

 Ve evet…

Bunu dile getiren milyonlar gibi, birçok insan bu olayın tam anlamıyla aydınlatılamadığı kanaatinde. Bu bir iddia değil sadece; bu, kapanmayan bir vicdan dosyasıdır.

Muhsin Yazıcıoğlu, sadece bir siyasi figür değildi. O, Anadolu’nun “bozkurtu” idi; ama sertliği kadar merhameti, kararlılığı kadar tevazusu vardı.

Onu idol yapan şey, sloganları değil; yaşadığı hayattı. Söylediğini yaşayan, inandığını savunan, bildiğini saklamayan bir adamdı.

Bugün geriye dönüp baktığımızda şunu açıkça görüyoruz:

Bu millet, dürüst insanı unutmaz.

Haramdan kaçanı unutmaz.

İnancı ile yaşayanı unutmaz.

Muhsin Yazıcıoğlu…

Belki bir dağın başında son nefesini verdi ama

Bir milletin kalbinde hâlâ dimdik ayakta.

Ruhun şad, mekanın cennet, davan rehberimiz olsun koca reis...

Kalın sağlıcakla….

Ama gelin, şu soruyu kendimize dürüstçe soralım:
Gerçekten bayram yaşıyor muyuz, yoksa sadece bayramı “geçiştiriyor” muyuz?

Bir bayramın daha sonuna geldik. Eskiden günler öncesinden başlayan telaşın, evlerin temizlendiği, baklavaların açıldığı, çocukların bayramlıklarını yatağının başucuna koyup uyuduğu o günlerden… Bugün, birkaç saniyelik bir “kopyala–yapıştır” mesajın içine sıkışmış bir bayrama geldik.

Toplu mesajlar…
İsimsiz, duygusuz, ruhsuz…

Bir tuşa basıyorsun, yüzlerce kişiye aynı cümle gidiyor. Ne hatıra var içinde, ne emek, ne de gerçek bir gönül bağı. Bayramlaşma dediğimiz şey, artık bir “bildirim” haline gelmiş durumda.

Oysa bayram; hatırlamaktır.
Bayram; hatır sormaktır.
Bayram; bir kapıyı çalmaktır.

Eskiden insanlar kilometrelerce yolu yürüyerek giderdi bir “bayramın mübarek olsun” demek için. Şimdi ise aynı evin içindeki insanlar bile birbirine mesaj atıyor. Bu, sadece teknolojinin getirdiği bir kolaylık değil; aynı zamanda götürdüğü bir samimiyetin de göstergesi.

Elbette teknolojiye karşı değiliz. Uzakta olan, ulaşamayan, yurt dışında olan… Onlar için telefon da nimettir, mesaj da. Ama mesele şu: Yakınımızdakini de uzağa çevirdik. Aynı mahallede oturduğumuz insanı bile “toplu mesaj listesine” ekledik.

Bir insanı aramak, ismiyle hitap etmek, “seni düşündüm” demek… İşte bayram budur.
Yoksa herkese aynı cümleyi göndermek değil.

Daha acısı ne biliyor musunuz?
Bayramlaşmayı hızlandırdıkça, ilişkilerimizi yavaş yavaş tüketiyoruz. Kısa mesajlar çoğaldıkça, uzun sohbetler kayboluyor. Bir zamanlar saatler süren bayram ziyaretleri, şimdi birkaç dakikalık nezaket gösterisine dönüştü. Hâl hatır sormak bile aceleye getiriliyor.

Oysa bir fincan çayın başında edilen iki kelam, yüz tane mesajdan daha değerlidir. Bir büyüğün “iyi ki geldin” demesi, ekranda beliren yüzlerce “iyi bayramlar” yazısından daha anlamlıdır. Çünkü bayramın ruhu, hızda değil; durup hissetmektedir.

Unutmayalım ki çocuklar da bizden gördüğünü yaşar. Eğer biz bayramı sadece mesajlaşarak geçirirsek, yarın onlar kapı çalmayı, el öpmeyi, misafir ağırlamayı bilmeyecek. Bayram kültürü dediğimiz şey, anlatılarak değil; yaşatılarak aktarılır.

Bayramlaşma bir formalite değildir.
Bir görev hiç değildir.
Bir “gönderildi” ibaresinden ibaret hiç değildir.

Bayram; gönül almaktır.
Küsleri barıştırmaktır.
Kapısı çalınmayanın kapısını çalmaktır.

Bugün hâlâ fırsat varken…
Bir büyüğünüzü arayın.
Bir dostunuzun kapısını çalın.
Bir çocuğun başını okşayın.

Ve en önemlisi…
Bayramı, gerçekten bayram gibi yaşayın.

Yoksa bir gün, sadece bayramları değil; o bayramları yaşatan değerleri de tamamen kaybedeceğiz.

 Eğitimin sadece test çözmekten ibaret olmadığı, ahlaki ve beceri temelli bir yaklaşıma evrilmesi gerektiği tezi, pedagojik açıdan kıymetlidir.

Ancak bir eğitim modelinin başarısı, sadece metnin kalitesine değil, o metni sınıfta hayata geçirecek olan "uygulayıcı gücün" niteliğine ve elindeki "araçların" yerliliğine bağlıdır.

Yani uygulayan öğretmenlerin niteliği ile doğru orantılıdır.

Bir "Birlik Kültürü" Mümkün mü?

Modelin en büyük sınavı, öğretmen odalarındaki çok sesli, hatta yer yer kopuk yapıda verilecek.

 Bugün özellikle ilkokul kademesinde, eğitim fakültesi çıkışlı olmayan; kimyadan veterinerliğe, mühendislikten sosyolojiye kadar çok geniş ve farklı disiplinlerden gelen bir öğretmen profili ile karşı karşıyayız.

Bilimsel olarak bir "Maarif Modeli"nin başarılı olabilmesi için, uygulayıcıların ortak bir pedagojik formasyonda ve vizyonda birleşmesi şarttır.

 Farklı branşlardan gelen ve formasyon süreçleri birbirinden farklı olan bu heterojen yapının, "birlik kültürü" oluşturmadan bu denli köklü bir değişikliği sırtlaması beklemek, temenni ve iyimserlikten öteye geçemez.

 Altyapısı ve pedagojik aidiyeti zayıf bir kadroyla, en mükemmel model bile sınıfta "eski alışkanlıkların" kurbanı olma riski taşır.

Nitekim modele göre 1. Sınıflar mart nisan döneminde okuma yazmaya geçmesi gerekirken pilot okulda aralık ayında okuma yazmaya geçildi…

"Milli" Model, "uluslararası" Görsel

Modelin bir diğer çelişkisi ise dijital içeriklerde karşımıza çıkıyor. "Milli ve yerli" vurgusuyla yola çıkan bir sistemin, öğrencinin en çok vakit geçirdiği dijital platformlarda (EBA vb.) uluslararası stok sitelerinden kopyalanmış videolar ve yabancı figürlerle içerik üretmesi ciddi bir tutarsızlıktır.

Örneğin, Hayat Bilgisi gibi kimlik inşasının en temel dersine "Nova" (Latince: Yıldız/Yeni) gibi yabancı kökenli bir figürle başlamak, modelin kendi içindeki "kültürel bağımsızlık" iddiasıyla çelişir.

Eğer model "Milli Maarif" adını taşıyorsa, kullanılan her bir görsel, seçilen her bir isim ve kurgulanan her bir dijital karakter, bu toprakların kodlarını taşımalıdır. Aksi takdirde, modelin ruhu yerli, bedeni (araçları) ise ithal kalacaktır.

Eğitimde başarı; müfredat, öğretmen ve materyal üçgeninin uyumuyla gelir.

1. Müfredat: Yenilenmiş birçok yönden ideal.
2. Öğretmen: Farklı disiplinlerden gelen, ortak ideal etrafında henüz kenetlenmemiş bir yapı.
3. Materyal: Milli model iddiasına rağmen dijitalde küresel kopyacılıktan kurtulamamış içerikler.

Bir de bu modeli tanıtan koordinatör öğretmen arkadaşlar var ki her kademe aynı sunumlarla içeriklerle daha çok ta sadece anlatımla geçiştirmektedirler…Katılım ve uygulama örnekleri maalesef sadece teorik bilgiden ibaret kalmıştır…

Yani sahadan uygulamadan gelen arkadaşların anlatımı daha etkili olacağı kanaatimizdir…

Milli maarif modeli uygulanabilir ideal bir modeldir….

Yalnız eğitimde model ne olursa olsun nitelik, kalite öğretmenin niteliği kadar başarılı olur…

Başarılı olması arzumuz isteğimizdir.

Kalın sağlıcakla…

Listeyi okuyunca insan ister istemez şunu soruyor:
Gerçekten bir gelecek tasavvuru mu anlatılıyor, yoksa eski hesapların faturası mı kesilmek isteniyor?

Paylaşılan maddelere bakıyorsunuz…

İmam hatip okullarının kapatılacağı yazılıyor.
Diyanet İşleri Başkanlığı’nın kaldırılacağı söyleniyor.
Camilerin devlet bütçesinden pay alamayacağı belirtiliyor.
Din temelli siyasete ağır cezalar getirileceği ifade ediliyor.
Başörtüsünün kamuda yasaklanacağı iddia ediliyor.
Okullarda eğitim müfredatının tamamen değiştirilmesi gerektiği savunuluyor.

Kısacası Türkiye’nin yıllardır tartıştığı bütün ideolojik fay hatları yeniden kazılmak isteniyor.

Ama burada çok önemli bir gerçek var.

Türkiye artık eski Türkiye değil.

Bu ülke 28 Şubat’ın karanlık koridorlarından geçti. Üniversite kapılarında başörtüsü nedeniyle ağlayan genç kızların fotoğrafları hâlâ hafızalarda. İnancı nedeniyle hor görülen insanların hikâyeleri bu toplumun ortak hafızasına kazındı.

Bugün kalkıp yeniden “yasak” konuşmak, topluma gelecek vaat etmek değil; geçmişin hayaletlerini diriltmektir.

Türkiye’de milyonlarca insan çocuğunu imam hatiplerde okutuyor. Aynı şekilde milyonlarca insan da fen liselerinde, meslek liselerinde veya diğer okullarda eğitim alıyor. Birini kapatmayı düşünmek, diğerine ayrıcalık tanımak demektir. Devletin görevi okul kapatmak değil, bütün okulları nitelikli hale getirmektir.

Diyanet meselesi de benzer bir tartışma.
Diyanet’in yapısı, bütçesi, yetkileri elbette tartışılabilir. Eleştirilebilir. Reform yapılabilir. Ama “kaldıracağız” diyerek toplumun büyük bir kesiminin hassasiyetlerini yok saymak, siyaset değil toplumsal gerilim üretmektir.

Aynı şekilde dini siyasete alet etmek nasıl yanlışsa, dini kamusal hayattan tamamen silmeye çalışmak da başka bir uç noktadır.

Türkiye bu iki uç arasında gidip gelmekten çok yoruldu.

Asıl konuşmamız gereken meseleler ise bambaşka.

Bu ülkede gençler üniversite bitiriyor ama iş bulamıyor.
Köyler boşalıyor, tarım kan kaybediyor.
Ekonomi dalgalanıyor, hayat pahalılığı insanları zorluyor.
Adalet ve liyakat tartışmaları toplumun güven duygusunu zedeliyor.

Vatandaşın gerçek gündemi bunlar.

Ama ne yazık ki siyaset bazen bu gerçekleri konuşmak yerine ideolojik cepheler kurmayı tercih ediyor. Çünkü kutuplaşma kolaydır; çözüm üretmek ise zordur.

Türkiye’nin ihtiyacı yeni yasaklar değil.
Yeni düşman listeleri hiç değil.

Bu ülkenin ihtiyacı; özgürlükleri genişleten, liyakati güçlendiren, ekonomiyi büyüten ve toplumu bir arada tutan bir siyaset anlayışıdır.

Devlet kimsenin inancıyla kavga etmemeli.
Ama hiçbir inanç da devletin gücünü arkasına alıp diğerine üstünlük kurmamalı.

Gerçek demokrasi tam da bu dengede başlar.

Bugün sosyal medyada dolaşan bu tür listeler bize şunu gösteriyor: Türkiye’de iktidar tartışması kadar zihniyet tartışması da devam ediyor.

Çünkü mesele sadece kimin yöneteceği değil.

Mesele şu:
Bu ülkeyi rövanş duygusuyla mı yöneteceğiz,
yoksa ortak akılla mı?

Türkiye’nin kaderi işte bu sorunun cevabında gizli.

İktidarlar değişir.
Sandıklar kurulur, sonuçlar açıklanır.

Ama eğer zihniyet değişmezse, kavga hep aynı yerde kalır.

Ve bu ülke yıllarca aynı tartışmaların etrafında dönüp durur.

Milli eğitim bakanlığı, olabilir olmalı, milli savunma bakanlığı olmazsa olmazımız, millî piyango ne yahu anlayan beri gelsin…

Kumara alıştırma umuda pranga önce devlet eliyle sonra adı hala daha milli piyango olan sanal yasal kumar bence olmamalı.

Bu günkü konumuz milli olan maarif modeli, yani milli maarif modeli …

Taraf Yazılarının Ortak Noktaları

Modeli savunanlar, genellikle sistemin yerli, milli ve bütüncül yapısına vurgu yapıyor.

Bütüncül Şahsiyet Gelişimi: Eğitimin sadece akademik başarıdan (test çözmekten) ibaret olmadığı, öğrencinin ahlaki, duygusal ve fiziksel olarak bir bütün halinde yetiştirilmesinin hedeflendiği savunuluyor.

Sadeleştirilmiş Müfredat: Bilgi yığınının azaltıldığı, "az ama öz" öğrenme yaklaşımıyla öğrencilerin üzerindeki yükün hafifletildiği belirtiliyor.

Beceri Temelli Yaklaşım: Bilginin ezberlenmesi yerine, beceriye dönüştürülmesini amaçlayan "Erdem-Değer-Eylem" çerçevesi olumlu karşılanıyor.

Milli Kimlik Vurgusu: Müfredatın batı merkezli bir bakış açısı yerine, Türkiye'nin kendi kültürel ve tarihi değerlerini merkeze alan bir yapıda olması "kültürel bağımsızlık" olarak nitelendiriliyor.

Muhalif Yazıların Ortak Noktaları

Eleştiriler genellikle modelin hazırlanış süreci, ideolojik altyapısı ve bilimsel niteliği üzerinde yoğunlaşıyor.

Katılımcılık Eksikliği: Eğitim sendikaları ve bazı sivil toplum kuruluşları, modelin kapalı kapılar ardında hazırlandığını ve yeterince paydaş görüşü alınmadığını savunuyor.

Laiklik ve Bilimsellik Kaygıları: Eleştirel yazılarda, "manevi değerler" vurgusunun pozitif bilimlerin önüne geçebileceği ve eğitimin dinsel bir içeriğe evrildiği endişesi dile getiriliyor. Özellikle biyoloji müfredatındaki bazı değişiklikler (evrim teorisinin yer almaması gibi) bu noktada sıkça örnek gösteriliyor.

İdeolojik Terminoloji: "Maarif" ve "Fıtrat" gibi kavramların kullanılması, Cumhuriyetin modernleşme hedeflerinden ve evrensel eğitim normlarından bir kopuş olarak yorumlanıyor.

Uygulama Zorlukları: Öğretmenlerin bu yeni ve karmaşık modele yeterince hazırlanmadığı, fiziksel altyapının bu köklü değişimi kaldırmayacağı yönünde çekinceler mevcut.

Uygulamadaki zorlukları bir sonraki yazıya bırakalım….

Mübarek Ramazan ayının son günlerini idrak ederken, bu Cuma günü kavuşacağımız Ramazan Bayramı’nın; başta aziz şehrimiz Elazığ ve kıymetli hemşehrilerim olmak üzere, milletimize ve tüm İslam âlemine sağlık, huzur ve bereket getirmesini diliyorum.

Bayramın; kırgınlıkların unutulduğu, gönüllerin birleştiği, sevgi ve kardeşliğin güçlendiği güzel günlere vesile olmasını temenni ediyor; tüm insanlık için barış ve esenlik dolu bir dünya diliyorum.

Ramazan Bayramınız mübarek olsun.

Kalın sağlıcakla.

“İnsanlara gerçekten neler oluyor?” diye.

Çünkü bir tarafta herkes fakirlikten şikâyet ediyor,
diğer tarafta şehirde park yeri bulamıyorsun.

Herkes “Geçinemiyoruz” diyor…
Ama düğünler hâlâ Alis harikalar diyarında.

Herkes “Ekonomi kötü” diyor…
Ama telefonlar son model, arabalar sıfır. Lüks, lüksümüz oldu.! 

Elazığ’da da aynı, Anadolu’nun her yerinde de aynı.

Eskiden fakirlik vardı ama utanma da vardı.
Şimdi zenginlik var gibi görünüyor ama huzur yok.

Bakın etrafa…

Sanki büyük bir tiyatronun içindeyiz.

Gerçek hayat başka…
Gösterilen hayat bambaşka.

Kahvede oturan adamın cebinde para yok ama elinde son model telefon var.
Gençlerin çoğunun işi yok ama herkes lüks hayat konuşuyor.
İnsanlar borçla yaşıyor ama sosyal medyada sanki herkes milyoner.

Elektrik faturasından şikâyet ediyor,
sonra arabasına binip iki kilometrelik yere araçla gidiyor.

Bir tarafta emekli maaşını hesaplayan insanlar var.
Diğer tarafta üç günlük tatili “yaşam tarzı” diye pazarlayan bir dünya.

En ilginç olanı ise şu:

Kimse fakir olduğunu kabul etmiyor.

Herkes iyi olduğunu söylüyor,
ama herkes şikayet ediyor.

Herkes geçinemediğini söylüyor,
ama kimse tüketmekten vazgeçmiyor.

Bir garip denklemin içindeyiz.

Eskiden insanlar kazandığını harcardı.
Şimdi insanlar harcamak için kazanmaya çalışıyor.

Sanki bir şeyler ters gidiyor…
Ama kimse bunun adını koymuyor.

Biz aslında yavaş yavaş şikâyet etmeyi alışkanlık haline getirdik.

Çünkü şikâyet etmek kolay.

Sorumluluk almak zor.

Bir köy düşünün…
Gençler şehre gitmek için fırsat kolluyor.
Şehirdekiler ise “köy hayatı ne güzel” diye sosyal medyada video izliyor.

Kimse olduğu yerde mutlu değil.

Köyde olan şehir istiyor.
Şehirde olan köy istiyor.

Ama kimse bulunduğu yere sahip çıkmak istemiyor.

İşte Anadolu’nun en sessiz krizi tam da burada başlıyor.

Toprak duruyor…
Köyler duruyor…
Evler duruyor…

Ama insanlar yerinde duramıyor.

Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Nereye?

Kimse bilmiyor.

Eskiden Anadolu’da fakirlik vardı ama üretim vardı.
İnsanlar tarlasına gider, hayvanına bakar, akşam yorgun ama huzurlu dönerdi.

Şimdi üretim azalıyor…
Ama şikâyet artıyor.

Ve belki de asıl ters köşe gerçek tam burada saklı:

Belki de mesele sadece ekonomi değil.

Belki de Anadolu’nun asıl problemi fakirlik değil.

Belki de asıl problem şu:

Biz üretmeyi bırakıp konuşmayı çoğalttık.

Toprak aynı toprak…
Güneş aynı güneş…
Yağmur hâlâ yağıyor.

Ama tarlaya giden insan sayısı azalıyor.

Sonra da dönüp soruyoruz:

“Bu memlekette neler oluyor?”

Aslında cevap çok uzak değil.

Belki de memlekette hiçbir şey olmuyor…

Sadece biz, eskiden yaptığımız şeyleri artık yapmıyoruz. 

Peki; 
bilen var mı.?

Neler oluyor hayatta.?

Gösterişten uzak, samimi ve vakur bir dayanışma örneği ortaya çıktı.

Çocukların, ihtiyaç olsun ya da olmasın arkadaşlarına içlerinden gelerek küçük hediyeler sunmaları, bunu da gizlilik ve nezaket içinde yapmaları

Ramazan’ın ruhunu en güzel şekilde yansıttı.

 Bu tablo, maarifin kalbinde sadece bilgi değil; merhamet, edep ve paylaşma kültürünün de yeşerdiğini gösterdi.

Özel Eğitimde "İyi Uygulamalar" ve Elazığ’ın Eksik Sayfası

Millî Eğitim Bakanlığı Özel Eğitim ve Rehberlik Hizmetleri Genel Müdürlüğü tarafından yayımlanan "Özel Eğitimde Mesleki İyi Uygulamalar" kitabını büyük bir dikkat ve hayranlıkla inceledim. Aralık 2024 basımlı bu eser; Konya’dan İzmir’e, gastronomiden otomotive, dijital animasyondan mantar yetiştiriciliğine kadar özel çocuklarımızın imza attığı muazzam başarı hikâyelerini bir araya getirmiş.

Kitabın sayfalarını çevirirken; "Mutlu Kafe"lerden "Özel Çocuklar Radyosu"na, uluslararası iş gücü platformlarından tekstil atölyelerine kadar uzanan geniş bir yelpazede, engellerin nasıl üretimle aşıldığını görüyorsunuz. Ancak içeriği heyecanla tararken gözlerim ister istemez bir ismi aradı: Elazığ.

Maalesef bu kıymetli başarı külliyatında aziz şehrimiz Elazığ’dan tek bir projeye, tek bir "iyi uygulama" örneğine rastlayamadım. Küçük bir araştırma yapınca şehrimizde Özel Eğitim Meslek Liselerimizin var olduğunu gördüm. Peki, potansiyeli yüksek bu okullarımızdan neden bir başarı hikâyesi bu ulusal yayına giremedi?

Bu tabloyu görmek, şehrim ve o özel evlatlarımız adına beni derinden üzdü. Bu sadece bir temsil meselesi değil, aynı zamanda bir motivasyon ve vizyon meselesidir. Diğer illerimizdeki özel çocuklarımız dijital dünyayla buluşup, "Türkiye’nin En Büyük Karekodu"nu oluştururken; bizim çocuklarımızın da benzer, hatta daha ileri düzeydeki başarılarla o sayfalarda yer alması en büyük hakkıdır.

Bu bir eksikliktir, evet. Ancak bu eksikliği bir "eylem çağrısı" olarak kabul etmeliyiz. Elazığ’ın eğitim camiası, idarecileri ve biz öğretmenleri olarak; bir sonraki seçkide Elazığ’ın adını gururla yazdıracak o "iyi hikâyeyi" şimdiden inşa etmeye başlamalıyız.

Özel çocuklarımızın elinden tutulduğunda neler başarabileceklerini biliyoruz. Umarım çok yakın bir gelecekte, bu tür yayınlarda bizim çocuklarımızın da emeği, alın teri ve başarı hikâyeleri başköşede yer alır.

Kalın sağlıcakla.

İstanbul’da bir öğretmen, öğrencisi tarafından öldürüldü…

Bir cümle.
Soğuk.
Kısa.
Ama bir ülkenin eğitim hafızasına saplanan uzun bir bıçak gibi.

Eskiden “öğretmene saldırı” haber olurdu.
Sonra darp sıradanlaştı.
Ardından tehditler…
Şimdi ölüm.

En tehlikelisi ne biliyor musunuz?
Alışmak.
Normalleşmek.

Bir öğretmenin ölümü sadece bir can kaybı değildir.
O sınıfta sönen ışık, bir neslin umut damarlarından birinin kopmasıdır.

Okullar devlet kurumudur.
Kamusal alandır.

Tapu müdürlüğüne girerken güvenlikten geçersiniz.
Adliyeye girerken aranırsınız.
Hastanelerin her kapısında güvenlik vardır.

Peki, içinde yüzlerce çocuk ve onlarca öğretmen bulunan okullarda neden yok?

Devlet, en kıymetli sermayesi olan evlatlarını emanet ettiği mekânlarda neden güvenlik bariyerini “fazla” görür?

Güvenlik, üniversitelerde bile varken; ilk ve orta öğretimde neden yok?

Bir öğretmenin can güvenliği, hangi mevzuat maddesinin dipnotuna sıkıştırılmıştır?

Eğitimin Ritmi Nerede Kayboldu?

Milli Eğitim Bakanlığı’nın hayata geçirdiği 4+4+4 sistemi, belki iyi niyetle tasarlandı; ama sahada öğretmenliğin ruhunu törpüledi.

Eğitim bir süreçtir.
Sabırdır.
Otoritedir.
Emektir.

Bugün ise eğitim, çoğu yerde bir “vakit doldurma” düzenine dönüşmüş durumda.

Okumak istemeyen öğrenci sistemin içinde tutuluyor.
Devamsızlık yaptırımı etkisiz.
Sınıfta kalma neredeyse sembolik.

Öğretmenin “geçemezsin” dediği öğrenciyi sistem “geçiriyorsa”, orada öğretmenin akademik otoritesi bitmiştir.

O zaman okul, eğitim kurumu değil; noterliktir.

Başarısızlıkla yüzleşmeyen nesil, sorumlulukla da yüzleşmez.
Disiplinsizliğe tolerans gösteren sistem, şiddeti de normalleştirir.

Öğretmenin Elinden Yetki Alınırsa…

Öğretmenin akademik otoritesi elinden alınmış,
Disiplin mekanizması zayıflatılmış,
Mevzuat, suça meyilli profili korur hale gelmişse…

O sınıfta korku başlar.

Öğretmen tahtaya değil, kapıya bakarak ders anlatıyorsa;
O ülkede eğitim alarm veriyor demektir.

Sendikal Sessizlik

Eğitim-Bir-Sen, Türk Eğitim-Sen ve Eğitim-Sen… Sen… Sen… Senler…

Öğretmenin ölümü sadece biyolojik değildir.
Mesleki heyecanının, itibarının ve cesaretinin de öldürülmesidir.

Sendikalar, öğretmenin ekonomik haklarını savunmak kadar;
Sınıftaki can güvenliğini, disiplin mevzuatını, liyakati de savunmak zorundadır.

Koltuk hesapları, siyasi angajmanlar, mülakat tartışmaları arasında kaybolan bir gerçek var:

Öğretmen sınıfta yalnız bırakıldı.

Taziye ziyaretinde en önde saf tutmak kolaydır.
Zor olan, risk almaktır.
Zor olan, yapısal reform için ısrar etmektir.

Artık Taziye Değil, Reform

Eğitim sistemi;

Disiplinsizliğe tolerans gösteremez.
Başarısızlığı görmezden gelemez.
Güvenlik riskini “oldu-bitti” diyerek geçiştiremez.

Okul korku değil, güven ortamı olmalıdır.
Öğretmen yalnız değil, devlet güvencesinde olmalıdır.
Başarı formalite değil, gerçek ölçümle belirlenmelidir.

Ve şimdi içimizi yakan o cümle:

Affet bizi öğretmenim…

Seni birkaç gün konuşacağız.
Sosyal medyada “şiddete hayır” yazacağız.
Bir iki panel düzenleyeceğiz.

Sonra…

Seni öldüren sebeplerle uğraşmayacağız.
Sistemin açıklarını kapatmayacağız.
Mevzuatı değiştirmeyeceğiz.
Sınıfta kalmayı geri getirmeyeceğiz.
Disiplini yeniden inşa etmeyeceğiz.

Unutacağız.

Asıl korkutucu olan ölüm değil, unutmak.

Öğretmenin ölümü; Bir insanın değil, bir geleceğin infazıdır.

Kalın sağlıcakla…

Türkiye’de yıllardır aynı cümleyi duyuyoruz:
“Trafikte tedbir hayat kurtarır.”
Bu cümle doğru. Hem de tartışmasız doğru.

Ama şimdi yeni çıkan trafik düzenlemesiyle birlikte toplumda başka bir cümle daha dolaşmaya başladı:
“Tedbir tamam da… bu iş biraz cep yakacak.”

İşte mesele tam da burada başlıyor.

Kurallar Sert Olmalı mı? Evet.

Önce hakkı teslim edelim.

Makas atan, drift yapan, emniyet şeridini babasının tarlası sanan, kırmızı ışığı “tavsiyeye” çeviren, telefonla mesajlaşarak araba kullanan bir sürücü…
Sadece kendi canını değil, hepimizin canını tehlikeye atıyor.

Bu insanlara “aman canım bir daha yapma” demekle olmuyor.
Çünkü bazıları gerçekten anlamıyor.
Bazıları anlıyor ama umursamıyor.
Bazıları ise “ceza da yesem yine yaparım” kafasında.

O yüzden bu tip ağır ihlallere ağır ceza gelmesi, vicdanen de mantıken de doğru.

Ama… Ceza Adalet mi, Ceza Ekonomi mi?

Gelelim işin tartışmalı tarafına…

Yeni düzenleme cezaları öyle bir noktaya taşıyor ki artık ceza, bir sürücüye “ders” olmaktan çıkıp aile bütçesini yıkan bir felakete dönüşüyor.

Bir insan düşünün;
Çocuğunu okula götürüyor, işe gidiyor, hastasını hastaneye yetiştiriyor…
Bir anlık dikkatsizlik yapıyor.
Bir tabela görmüyor.
Bir hız sınırını fark etmiyor.

Evet, hata yapıyor.
Ceza yesin.
Ama ceza öyle bir geliyor ki, adamın bir aylık maaşı gidiyor. 

Güvenlik, yoksulu ezerek sağlanmaz.!

İşte burada insanın aklına şu soru düşüyor:

Biz bu cezaları gerçekten can kurtarmak için mi artırıyoruz, yoksa bütçeyi kurtarmak için mi?

Çünkü toplumun büyük kısmı şunu hissediyor:
“Trafik artık güvenlik meselesi değil, tahsilat meselesi oldu.”

Bu hissiyat bile başlı başına tehlikeli.

Devletin Görevi Sadece Ceza Kesmek Değildir

Trafikte güvenliği sağlamak sadece “ceza artırmak” değildir.

Asıl güvenlik şunlarla olur:
    •    Yolların düzeltilmesi
    •    Tabelaların doğru yerleştirilmesi
    •    Aydınlatma yapılması
    •    Sürücü eğitimlerinin gerçekten verilmesi
    •    Ehliyetin ciddi bir süreç haline getirilmesi
    •    Denetimin adil yapılması

Çünkü bir ülkede insanlar kurala uymuyorsa, önce şunu sormak gerekir:
Kural mı eksik, eğitim mi eksik, yol mu eksik, denetim mi eksik?

Hepsi eksikse, ceza tek başına mucize yaratmaz.

Trafik Terörüyle Mücadele Şart… Ama Vicdan da Şart

Yeni trafik kanunu bazı yönleriyle doğru bir adım.

Özellikle:
    •    makas atanlar
    •    alkollü araç kullananlar
    •    aşırı hız yapanlar
    •    telefonla araba kullananlar
    •    drift yapanlar

Bu insanlara ağır ceza gelmesi, toplumun can güvenliği için şart.

Ama diğer taraftan, cezaların “insan hayatını düzeltmek” yerine “insanın hayatını bitirmek” noktasına gelmesi de ayrı bir problem.

Çünkü ceza, adaletle birleşmezse…
Kural, saygı doğurmaz.
Sadece korku doğurur.

Ve korkuyla yönetilen trafik, bir süre sonra daha fazla stres, daha fazla öfke, daha fazla kavga üretir.

Trafikte tedbir hayat kurtarır, evet.

Ama unutmayalım:
Adalet de hayat kurtarır.

Cezalar elbette caydırıcı olmalı.
Ama vatandaşın cebini değil, vicdanını hedef almalı.

Çünkü trafik, sadece direksiyon başında değil…
Bir ülkenin ahlakında ve adalet duygusunda da yazılır.

Yaşı biri tecrübesi otuz yılı aşan bir gazete…

Hakikatin izinde, ilkeli duruşundan taviz vermeden, tarafsız, özgür ve bağımsız yayın anlayışıyla bir yılı geride bırakan gazetemiz Manşet23’ü gönülden tebrik ediyorum.

Bir yıl boyunca sadece haber vermekle kalmayıp; vicdanın, adaletin ve milletin sesi olmayı başaran Manşet23, kalemini hiçbir gücün gölgesine bırakmadan yoluna devam etmiştir.

Basın; sorumluluktur, cesarettir, emanettir. Milletin emanetidir. Bu emaneti onurla taşıyan tüm emek sahiplerine teşekkür ediyor; ilkeli yayın çizgisinden sapmadan nice başarılı, güçlü ve aydınlık yıllar diliyorum.

Nice yıllara Manşet23!

GAVUR AŞIKLARI VE COĞRAFYANIN KANLI KADERİ

Bu topraklar yüzyıllardır çok ihanet, çok şerefsizlik gördü. Vatanını üç kuruşa satanları, işgalci postalı altında "at yerine arabaya koşulan" bedbahtları gördü.

 Düşman namusuzu, taciz ve tecavüz ederken, işgalciyle kadeh tokuşturan işbirlikçileri bağrında taşıdı.

Ramazan, bayram, kutsal demeden bayram sabahları kurulan idam sehpalarını, haksız yere dökülen kanları gördü...

Fakat ne yazık ki tarih, ders almayanlar için tekerrürden ibaret kaldı.

Koltuk Hırsı ve Kardeş Kanı

Kendi küçük saltanatlarını koruma derdine düşenler, sıranın bir gün kendilerine geleceğini bile bile, aynı kıbleye döndüğü din kardeşinin vurulmasına razı oldular.

 Kimi hunharca katledildi, kimi mezhep ve meşrep kavgalarıyla bölündü; sonuçta bu coğrafya hep bir kan gölüne dönüştürüldü.

Silah satın alarak güç gösterisi yaptıklarını sananlar, maketlerle ve videolarla halkı uyutanlar, düşman kapıya dayandığında "Anya’yı Konya’yı" acı bir tecrübeyle öğrendiler.

İçimizdeki Lavrenslar..Ondan bundan medet umanlar. Bizi yalnız bıraktınız diyenler…

Dün Roma ile işbirliği yapanlar, bugün emperyalizmin yeni sahiplerine diz çöküyor.

Topal Mollalar, Lavrenslar, Reşit Paşalar bu topraklarda cirit atarken, ateşi de odunu da yine bizden temin ettiler.

Kendi öz kaynaklarımızı, yeraltı ve yerüstü zenginliklerimizi sömürenler; Ömer Muhtarları, Abdülhamidleri, Ziya-ül Hakları, Ebulfeyz Elçibeyleri ve Muhsin Yazıcıoğullarını yine kendi içimizden devşirdikleri hainlerin elleriyle yok ettiler.

Sıra Kimde?

İran’dan sonra sıranın kimde olduğunu anlamak için kâhin olmaya gerek yok.

Sıra, kim başını kaldırıp emperyalizme "dur" diyecekse ondadır. Sıra, çocuk eti yiyen canilerin çarkına çomak sokmaya niyetlenen her onurlu yürektedir.

Eğer biz, içimizdeki "Gâvur Aşıklarını" tanımaz ve birliğimizi tesis edemezsek; bu Ortadoğu kazanında bizi daha çok yakacaklar demektir.

Celladına âşık olanın sonu, her zaman hazin olmuştur.

Kalın sağlıcakla...

Ancak meseleye ücret ve çalışma koşulları açısından bakıldığında tablo farklı görünüyor.

Haftada üç ya da beş gün çalışan personel 8–10 bin lira bandında gelir elde ediyor. Çoğu zaman yalnızca sağlık güvencesi kapsamında sigortalanıyor. Prim birikimi sınırlı, iş güvencesi yok, sözleşme bittiğinde işsizlik maaşı yok.

 Bu model gerçekten işsizliği mi azaltıyor, yoksa geçici ve düşük maliyetli bir işgücü havuzu mu oluşturuyor?

Ucuz İstihdamın Eğitime Nasıl Yansır

Okullar tam zamanlı açık. Özellikle ikili eğitim yapan kurumlarda bina neredeyse gün boyu kullanılıyor. Buna rağmen temizlik personelinin yarı zamanlı ve düşük ücretli çalıştırılması, hizmet kalitesini doğrudan etkiliyor.

Düşük ücret şu sonuçları doğuruyor:Eğitim kurumlarında son yıllarda uygulanan istihdam modeli “işsizliğe çözüm” olarak

İşe bağlılık azalıyor.

Personel sirkülasyonu artıyor.

Tecrübeli çalışan sistemde kalmıyor.

Kurum kültürü oluşmuyor.

İşsizliği azaltmak adına kurulan model, aslında istikrarlı istihdam üretmiyor.

 Geçici sözleşmelerle rakamlar düşürülüyor; fakat insanlar kalıcı bir geçim kaynağına kavuşamıyor.

Özel Kurs ve Dershanelerde Ücret Gerçeği

Benzer tablo özel eğitim kurumlarında da görülüyor. Öğretmenler haftanın altı günü 10–15 bin lira aralığında çalışabiliyor. Resmî kayıtlarda asgari ücret gösterilip kalan kısmın elden verilmesi, eksik sigorta yatırılması gibi uygulamalar hâlâ konuşuluyor.

Denetim mekanizması güçlü olmayınca düşük ücret politikası normalleşiyor.

Eğitim gibi nitelik ve süreklilik gerektiren bir alanda, çalışanı güvencesiz ve düşük ücretli tutarak kalite beklemek gerçekçi değil. Konuyu sürekli gündem  de tutmaya çalışacağız..

İşsizliğe Gerçek Çözüm Nasıl Olur?

Eğer amaç gerçekten işsizliği azaltmaksa:

Okullara kadrolu ve tam zamanlı personel alımı yapılmalı.

Ücretler insanca yaşam standardına uygun olmalı.

Sigorta ve primler eksiksiz yatırılmalı.

Geçici değil sürdürülebilir istihdam modeli kurulmalı.

Milli Eğitim Bakanlığı bütçe planlamasını geçici çözümler yerine uzun vadeli kadro politikası üzerine kurmalı.

Çünkü düşük ücretli, güvencesiz model işsizliği bitirmez; yalnızca görünür rakamları geçici olarak düzenler. İnsanlara gerçek istihdam değil, geçici meşguliyet sunar.

Unutulmamalıdır:
Eğitim kurumunda emeğin değeri düşerse, eğitimin değeri de düşer.
İşsizliği azaltmanın yolu ucuz işgücü değil, nitelikli ve güvenceli istihdamdır.

Ve en önemlisi Finlandiya eğitim bakanının dediği gibi eğitim ve sağlık ticaret işi değildir mutlaka devletleştirilmelidir…

Bu anlayış, yalnızca pedagojik bir tercih değil; sosyal adaletin temel şartıdır.

Eğitim ve sağlık anayasal haktır.

Eğer bu iki alan tamamen kamusal sorumluluk çerçevesinde yürütülmezse, gelir düzeyine göre şekillenen bir sistem ortaya çıkar.

Parası olanın daha nitelikli eğitime ve sağlığa eriştiği, olmayanın ise asgari imkânlara razı olduğu bir yapı oluşur. Bu da fırsat eşitliğini zedeler, sosyal adaletsizliği derinleştirir.

Özellikle temel eğitim — ilkokul ve ortaokul dönemi — kesinlikle kamusal güvence altında olmalıdır. Çünkü bu yaş aralığı, bireyin kişiliğinin, değer dünyasının ve kimliğinin şekillendiği en kritik dönemdir.

Bu süreçte oluşan eksikliklerin telafisi çoğu zaman mümkün değildir.

Temel eğitim piyasaya bırakılacak bir alan değil, toplumun geleceğini inşa eden asli kamusal görevdir.

Bir ülke çocuklarını neye emanet ediyorsa, yarınını da ona teslim etmiş demektir.

Kalın sağlıcakla.

Akrep, doğasında yalnız ve dikkatli bir canlıdır. Tehlike hissettiğinde hemen savunmaya geçer. Benzer şekilde bazı akrabalar da, kendi çıkarları söz konusu olduğunda, sıradan bir çatışmada bile beklenmedik şekilde keskinleşebilir.  Eski bir kırgınlık, uzun süredir biriktirilmiş sessiz öfke… Bunlar bir araya geldiğinde, aile bağı bile zehirli bir dokunuşa dönüşebilir.

Elbette her akraba akrep değildir. Aile bağları, samimiyet, şefkat ve güvenle de örülebilir. Fakat aile ilişkilerinde dikkatli olmakta fayda vardır. Sınır koymak, kişisel alanı korumak ve kendi ruhsal kaynaklarımızı tüketmemek önemlidir. Akrep metaforu burada sadece kötülük ya da ihanetin sembolü değil; aynı zamanda uyarı işareti, farkındalık çağrısıdır. Bazen, sessiz kalan bir akrabanın davranışı bize direkt bir tehdit oluşturmasa da, kendi iç dengemizi korumak için bir adım geri atmak gerekebilir.

Belki de en doğru bakış açısı şudur: Aileyi, akrepler ve kelebeklerin bir arada olduğu bir bahçe gibi görmek gerekir. Kimisi zararsız ve güzel, kimisi ise dikkat edilmesi gereken bir canlıdır. Farkı bilmek, hem kendimizi korumak hem de sağlıklı ilişkiler sürdürmek için elzemdir. Bu farkındalık, öfkeyi ve kırgınlığı beslemek yerine, hangi ilişkiye enerji yatıracağımızı bilinçli olarak seçmemize yardımcı olur.

Unutmayalım ki akrepler gibi davranan bir akraba, çoğu zaman sadece kendi korkusunu, güvensizliğini veya korunma içgüdüsünü yansıtır. Onu değiştiremeyiz ama kendi sınırlarımızı çizebilir, zehri üzerimize bulaştırmadan yaşamımızı sürdürebiliriz. Ayrıca, kelebek gibi olan akrabalarımıza değer vermek ve ilişkileri beslemek de aynı derecede önemlidir; çünkü sevgi ve güven, aileyi sağlam tutan temel unsurlardır.

Sonuç olarak, aile bazen akrep gibi olabilir; ama biz, kendi bahçemizde hem akreplerden korunmayı hem de kelebekleri beslemeyi öğrenebiliriz. Bu süreç, sabır, dikkat ve bazen de mesafe gerektirse de,  sağlıklı ilişkiler kurmak için vazgeçilmezdir. Akreplerin varlığı, bahçemizi gölgeleyebilir; ama kelebekleri beslemeyi bildiğimiz sürece, bahçemiz hâlâ yaşam dolu ve umut verici olabilir.

Gece yarısı, sadece gazetemizin duvarlarına değil; bu şehrin vicdanına, adalete olan güvenine ve halkın gerçekleri öğrenme hakkına kalleşçe ateş açıldı.

Camlarımız kırıldı, duvarlarımız delindi ama bilinsin ki;  bilinsin ki yazan kalemler ne doğruyu yazmaktan vazgeçer ne de halkın haber hakkından vazgeçilir...

Bir medya kuruluşu neden kurşunlanır?

Amacı sadece halkı bilgilendirmek, sokağın sesini duyurmak ve gerçeklere ayna tutmak olan bir kurum neden hedef seçilir?

Hukuk Mu, Orman Kanunu Mu?

Eğer yazılanlarda bir hata varsa, kanunlar var.

Eğer bir yanlış varsa, tekzip mekanizması bellidir.

Yok eğer gerçekler susturulmak isteniyorsa yol bu değil… korkusuzlar susturulamaz..

Uygar toplumlarda itirazın adresi mahkemelerdir; gece yarısı kuytularında patlayan silahlar değil! Ancak görüyoruz ki; birileri adaleti adliye saraylarında aramak yerine, sokakların karanlığında "gangsterlik" yapmayı tercih ediyor.

Henüz birkaç ay önce bir duayen gazetecimiz yakın mesafeden kurşunlanmasının ve sıcaklığı üzerimizdeyken, bugün aynı karanlık zihniyet gazetemizin kapısına dayandı.

 Bu tesadüf değildir; bu bir gözdağı verme, susturma ve sindirme çabasıdır.

Emniyet Var, Adalet Var; Peki Bu Cesaret Nereden?

Şehrimizde emniyet teşkilatımız, adli makamlarımız görev başındayken; bu şahısların sokaklarda bu denli pervasızca, sinsice ve "kalleşçe" hareket etme cesaretini nereden bulduklarını sormak en doğal hakkımızdır.

Gazeteci susarsa, yolsuzluklar konuşulur.

Haber merkezi kurşunlanırsa, toplumun haber alma hakkı infaz edilir.

Korku iklimi hakim olursa, gerçekler toprağa gömülür.

Basın, her türlü baskıya ve saldırıya rağmen ayna tutmaya devam edecektir.

 O aynada kendi çirkinliklerini görenlerin öfkesi, basının doğru yolda olduğunun en büyük kanıtıdır. Silah sesleri, hakikatin sesini bastıramayacak kadar cılızdır.

Bu kalleş saldırıyı gerçekleştirenlerin ve arkasındaki odakların bir an önce adalete teslim edilmesi, sadece bizim değil, bu şehirde huzur içinde yaşamak isteyen her bir vatandaşın isteğidir, hakkıdır…

Kalın sağlıcakla.

Ramazan ayı yaklaştığında insanın aklına bereket gelir. Paylaşmak gelir. Sofrayı büyütmek, komşuya tabak göndermek gelir. Ama artık Ramazan yaklaşırken ilk konuşulan şey hurma değil, etin kilosu oluyor.

Asgari ücret açıklanmadan önce ete zam geldi.
Asgari ücret açıklandı, bir zam daha geldi.
Ramazan kapıya dayandı, bir zam daha…

Aynı hayvan, aynı üretici, aynı ülke.
Ama üç ayrı zam.

Bu artık tesadüf değil. Maaş artmadan zam, maaş artınca zam, talep artacak diye bir zam daha… Bu zincir doğrudan vatandaşın cebine kilit vuruyor. Daha maaş ele geçmeden fiyat etiketleri çoktan değişmiş oluyor.

Hükümet, tavuğa zam yapılmasın diye ihracatı durdurdu. Amaç belli: İç piyasada ürün bol olsun, fiyat artmasın. Peki sonuç ne oldu? Tavuk yine zamlandı. Demek ki mesele sadece ihracat değil. Demek ki sorun üretimden çok dağıtım zincirinde ve fiyat kontrol mekanizmasında.

Bir tarafta üretici var.
Yeme zam geliyor.
İlaca zam geliyor.
Mazota zam geliyor.
Elektriğe zam geliyor.

Hayvancılık artık yatırım değil, sabır işi haline geldi. Üretici her sezon “Bu yıl kurtarır mıyım?” diye hesap yapıyor. Çoğu zaman borçla başlıyor, borçla bitiriyor. “Üreticiyi destekleyeceğiz” deniliyor ama üretici gerçek anlamda nefes alamıyor. Çünkü destek açıklaması var, maliyet düşüşü yok.

Bugün kesim fiyatı ortalama 500 lira bandında.
Reyonda kuzu pirzola, biftek 1.500-2.000 liraya dayanıyor.

Arada üç-dört kat fark var.

Üretici kazanmıyor.
Vatandaş alamıyor.

O zaman kazanan kim?

Bu soruyu yüksek sesle sormak gerekiyor. Çünkü ortadaki makas maliyet makası değil, sistem makasıdır. Aracılık zinciri, kontrolsüz kâr oranları ve yetersiz denetim bu farkı büyütüyor. Serbest piyasa elbette olsun. Ama serbest piyasa başıboşluk değildir. Denetim olmazsa fırsatçılık olur. Özellikle Ramazan gibi manevi bir ay öncesinde fiyatların bu şekilde artması, ekonomik olduğu kadar vicdani bir meseledir.

Daha da çarpıcı bir gerçek var: Türkiye, gelirine oranla dünyanın en pahalı etini tüketen ülkelerden biri haline gelmiştir. Avrupa’da asgari ücret 1.800–2.000 euro bandındayken, dana etinin kilosu ortalama 8–12 euro arasında. Yani bir Avrupalı maaşıyla 150–200 kilo et alabiliyor. Türkiye’de ise asgari ücretli vatandaş maaşıyla ancak 20–25 kilo et alabiliyor. Aradaki fark sadece fiyat farkı değil; alım gücü farkıdır. Bu tablo ne coğrafyayla ne üretim potansiyeliyle açıklanabilir. Merası olan, üreticisi olan bir ülkenin kendi vatandaşına bu kadar pahalı et yedirmesi planlama sorunudur. Üretim ülkesiyiz ama tüketimde ithalatçı psikolojisi yaşıyoruz. İşte asıl çelişki tam da burada.

Bugün hem üretici şikâyetçi hem tüketici şikâyetçi ise, sistemde ciddi bir arıza var demektir. Devlet gerçekten üreticiyi desteklemek istiyorsa yem, mazot ve enerji maliyetini kalıcı şekilde düşürmeli. Aynı şekilde zincirin ortasındaki şişkin kâr oranları da etkin biçimde denetlenmeli. Aksi halde her maaş artışı otomatik olarak etiket artışına dönüşmeye devam eder.

Sorular net:
Neden kesim fiyatı ile reyon fiyatı arasında uçurum var?
Neden her ücret artışı, fırsata çevriliyor?
Neden kalıcı bir fiyat denge mekanizması kurulmuyor?

Ramazan ayı fırsat kollama zamanı değildir. Ramazan, vicdan muhasebesi zamanıdır. Sofralar küçülüyorsa mesele sadece ekonomi değildir; güven meselesidir.

Et pahalı olabilir. Bu geçici olabilir.
Ama adalet pahalı olmamalıdır.
Çünkü adalet zam kaldırmaz.

Şunu herkes bilsin:
Silah taşıyan el güçlü değildir.
Silah, fikri olmayanın dilidir.
Fikir üretemeyen, tartışamayan, tahammül edemeyen el çaresizdir.
Tetiğe uzanan parmak; kaleme cevap veremeyen, tartışamayan, ikna edemeyen parmağıdır.

Demokrasi, zayıfların değil cesurların rejimidir. Çünkü demokraside herkes konuşur. Beğenmediğin yazıya yazıyla karşılık verirsin. Katılmadığın görüşe delille cevap verirsin. Ama kurşun sıkmak, aslında “ben konuşamıyorum” demektir.

Basın bir milletin aynasıdır. Aynayı kırarak yüzünüzü güzelleştiremezsiniz. Hakikati susturarak gerçeği değiştiremezsiniz. Kurşun sesi belki bir an yankı yapar ama kalemin sesi nesiller boyu sürer.

Bugün bir medya kuruluşuna yapılan saldırı, yarın herhangi bir vatandaşın fikrine yapılabilecek saldırının provasıdır. Eğer bir toplum basına yönelen şiddete sessiz kalırsa, sıranın kendisine gelmeyeceğinin hiçbir garantisi yoktur. Çünkü susturulan her ses, kararan bir vicdandır.

Bu ülke zor zamanlardan geçti. Baskı gördü, tehdit gördü, sindirme çabaları gördü. Ama şunu da gördü: Hakikat eğilmez. Geç de olsa ortaya çıkar. Çünkü gerçek, korkuyla değil cesaretle yaşar.

Şunu açıkça ifade ediyorum:
Korku üretmeye çalıştığınız yerde cesaret büyür.
Baskı kurmaya çalıştığınız yerde dirayet güçlenir.
Basın sindirilemez, susturulamaz.
Bu tür saldırılar bizi korkutmaz.
Geri adım attırmaz.
Aksine, daha net konuşmaya mecbur bırakır, kalem daha da keskinleşir.

Hukuk devletiysek, bunu ispatlama zamanı şimdi. Sorumlular bulunmalı ve adalet önünde hesap vermelidir. Aksi halde kurşun atan cesaretlenir, susan toplum kaybeder.

Unutulmasın:
Basın özgürlüğü bir lütuf değildir.
Anayasal bir haktır.
Ve bu hak, birkaç korkak merminin gölgesinde kalacak kadar zayıf değildir.

Biz sözün tarafındayız.
Biz hukukun tarafındayız.
Biz hakikatin tarafındayız.

Kalem kırılmaz.
Hakikat susmaz.
Ve hiçbir karanlık, aydınlıktan daha güçlü değildir.

İslam Öncesi Türklerde: "Oğul" ve "Kız" Ayrımı Yoktu

Halk irfanı, çocuğun değerini atasözleriyle mühürlemiştir:

"Çocuk evin meyvesidir." (Mutluluk kaynağı)

"Ağaç yaşken eğilir." (Eğitimin önemi)

"Evlat acısı gibi koymaz." (En derin sevgi ve bağlılık)

Türklerde çocuğa verilen değerin en somut ve dünyada eşi benzeri olmayan örneği 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'dır. Mustafa Kemal Atatürk, dünyada çocuklara bayram hediye eden ilk ve tek liderdir. Bu, Türklerin "çocuğu milletin geleceği olarak görme" geleneğinin modern bir tezahürüdür.

İslam hukukunda ve ahlak anlayışında çocuk, sadece bir "küçük insan" değil; anne ve babaya emanet edilmiş bir cennet vesilesi, bir imtihan ve dokunulmaz haklara sahip bir bireydir.

Pedofili Nedir?

Tıbbi ve psikiyatrik literatürde (DSM-5 gibi) bir "parafili" (cinsel sapkınlık) türü olarak tanımlanır. Ancak toplumsal ve hukuki karşılığı doğrudan çocuk istismarıdır.

Dünya sapık bir adamın; daha doğrusu çeşitli ülkelerin istihbarat ülkelerinin kullandığı o sapık adam ve adasını konuşurken ülkemizde bazı isimlerin ve otellerin şehirlerin ismi geçmektedir..

Bu karanlık adamların karanlık ilişkileri ve sapkınlıklarına ülkemizde kaybolan ve tuik verilerine göre ki bu veriler 2016 dan sonra güncellenmemekle birlikte yılda ortalama on bin çocuğun kaybolduğunu göstermektedir..

Tabi ki bu çocukların tamamı bu sapıklar kaçırmamış olabilir …

Anlatılanlara ve iddialara bakarsak hiç yoktur da diyemeyeceğiz -bunu bize  zaman gösterecek ya da-komplo teorisi olarak kalacak. Uçağının en az dokuz defa direk veya aktarmalı gelip gittiği kayıtlarda var…

Bu yaratık insanlığın dibine kadar vurmuş kullanılmış biridir…

Bu tarihe not olarak düşmüştür…

Peki benzer yaratıklar ülkemizde var mı?

Türkiye’de Çocuk İstismarı Raporu -2  2018  sayfa 11

2014-2015-2016 resmi TUİK verileri

Cinsel istismar mağduru Yaş = 0 -11.. 5261 kız 2632 erkek…. Toplam-7893

Cinsel istismar mağduru Yaş = 12-14.. 8540 kız 1266 erkek …. Toplam-9806

Cinsel istismar mağduru Yaş = 15-17.. 21751 kız 1160 erkek ….Toplam-22911

Yok diyebilecek kimse var mı?

Hastanelerde bebekleri öldürenlerin yasal ceza karşılığı nedir?

Daha bir yaşına girmemiş süt kokulu bebeğe tecavüzün cezası nedir?

Mesela çocuklarla rap adı altında cinsel içerikli şarkı söyleyenler için ne yapılıyor?

Orta okul lise çevrelerinde yasaklı madde satanlar var mıdır?

Peki bunlara karşı yasal süreçler nasıl işliyor?

…………………………………………………………………………………..

Toplum olarak kafamızı kumdan çıkarmalıyız…

Çok iğrenç bir konu yazması da bir o kadar sevimsiz… Mide bulandırıcı.

Fakat başımıza gelmeden; gelmemesi için de mutlaka ve mutlaka sıkı caydırıcı tedbir alınması gereken bir konu.

Güvenlik Birimine Gelen veya Getirilen Çocuk İstatistikleri, 2024 tuik adresi altta girin bakın en son rakamlar …

https://veriportali.tuik.gov.tr/tr/press/53989

Suç mağduru olarak gelen 240 bin 872 çocuğun %55,3'ü yaralama, %10,8'i cinsel suçlar, %9,5'i göçmen kaçakçılığı, %8,0'ı aile düzenine karşı suçlar, %16,5'ine bu nedenlerin dışında kalan diğer nedenlerden dolayı mağdur oldu.

Bu oran çok yüksek 2024 yılında Tuik’in resmi verileri yaklaşık yirmi beş bin çocuğun cinsel suçlarda mağdur olduğu resmi kayıtlarda var… Resmi rakamlar gayri resmi var mı vardır…

Daha rezilliğin iğrençliğin nesini yazalım…

Ne diyelim Allah belanızı versin…

Tedbir tek tedbir bilirim üstadın dediği gibi…..

"Benim bildiğim bir tedbir var; o da tek tedbir: Eğer sabahleyin bir mazlum haksızlığa uğrarsa, akşama kalmadan zalimin darağacını hazır görürüm. 

Ben böyle bir adalet ve merhamet nizamına inanmışım."

Kalın sağlıcakla…

-  Edebiyatın ve Felsefenin Dinleme Üzerine Söyledikleri ;
 
Bu "konuşma" ve "dinlememe" hali, edebiyatın ve felsefenin kadim konularından biridir. Yazarlar ve düşünürler, insanlığın varoluşsal sancılarını, toplumsal yabancılaşmayı ve anlam arayışını anlatırken, bu iletişim kopukluğuna sıklıkla değinmişlerdir.  
 
Edebiyat eserlerinde karakterler, çoğu zaman anlaşılma ihtiyacı hissederler. Konuşmalarında veya iç monologlarında, dinlenilme ve anlaşılma beklentisi belirgindir. Bu beklentinin karşılanamaması, karakterlerin yalnızlığını, çaresizliğini ve dünyaya yabancılaşmasını derinleştirir.  
Bazı edebi yaklaşımlar, sözcüklerin yetersiz kaldığı yerde sessizliğin önemini vurgular. Gerçek iletişimin, sadece sözcüklerle değil, aynı zamanda beden dili, mimikler ve hatta sessizlikle de kurulabileceği fikri işlenir. Dinlemenin, sözcüklerin ardındaki sessizliği duymakla başladığı fikri, derin bir anlam taşır .  
Felsefede, özellikle varoluşçu akımlarda, bireyin temel yalnızlığına vurgu yapılır. Bu yalnızlık, başkalarıyla kurulan iletişimde de kendini gösterir. Her bireyin kendi öznel gerçekliğinde sıkışıp kalması, tam bir anlaşılmayı imkansız hale getirebilir. "Herkes konuşuyor ama kimse dinlemiyor" durumu, bu varoluşsal yalnızlığın toplumsal bir tezahürü olarak görülebilir.  
 
 Sonuç: Kayıp Melodiyi Yeniden Bulmak  
 
"Herkes konuşuyor ama kimse dinlemiyor" durumu, modern yaşamın kaçınılmaz bir sonucu gibi görünse de, bu paradoksu aşmak mümkündür. Bu, öncelikle bireysel bir çaba gerektirir: daha bilinçli dinlemek, empati kurmak ve sözcüklerin ötesindeki anlamları duymaya çalışmak. Edebiyat ve felsefenin sunduğu derinlikli bakış açıları, bize bu yolculukta rehberlik edebilir. Gerçek iletişimin, sadece sesini duyurmak değil, aynı zamanda başkasının sesini anlamaya çalışmakla mümkün olabileceğini unutmamak, kayıp melodiyi yeniden bulmamızı sağlayacaktır.

Sağlıcakla kalın.
Sevgi ve Saygılarımla ...

Şöyle bir düşünün…
Sevgililer Günü, doğum günü, tanışma yıldönümü, evlilik yıldönümü, Dünya Kadınlar Günü, Anneler Günü… Derken bir bakıyoruz, neredeyse haftaya bir gün düşüyor. İnsan bazen takvime değil de, sanki borç çizelgesine bakıyormuş gibi hissediyor.

Bu günlerin en büyük kazananı kim peki?

Cevap basit: Firmalar.

Çünkü bu günlerin bir kısmı artık duygudan çok “kampanya” kokuyor.
Sevgi, şefkat, zarafet gibi en kıymetli şeyler; koca koca afişlerin, neon yazıların, indirim etiketlerinin arasında sıkışıp kalıyor.

Bir yerlerde birileri kadınlara (ve erkeklere) bunu nazikçe anlatmalı:
“Bu günlerin çoğu, sevginin hatırlatılması için değil, ürün satılması için büyütülüyor.”

Elbette hediyeleşmek kötü değil.
Hediye bir jesttir, bir inceliktir, bir tebessüm sebebidir.

Ama sorun şu:
Hediye bir “gönül işi” olmaktan çıkıp “zorunluluk” haline geldiğinde, sevginin tadı kaçıyor.

Bir erkek için bazen bu günler şöyle bir baskıya dönüşüyor:
“Ya bir şey almazsam?”
“Ya eksik kalırsam?”
“Ya sevgim ölçülürse?”

Oysa sevgi, ölçülecek bir şey değildir.
Sevgi, fiyat etiketiyle anlatılamaz.

Bir buket çiçek, bir kolye, bir parfüm… Hepsi güzel.
Ama bir kadının asıl hatırladığı şey, çoğu zaman bunlar değildir.

Kadın şunu unutmaz:
İçten bir söz.
Yorgunken yapılan bir çay.
Omzuna bırakılan bir el.
“Ben buradayım” diyen bir bakış.
Kimse görmezken gösterilen değer.

Asıl hediye budur.

Çünkü sevgi, bir güne sığmaz.
Sevgi, yılın bir gününde hatırlanıp diğer günlerinde unutulacak bir şey değildir.

Sevgiyle huzurla geçen her gün zaten özeldir insan için.
Takvimde yazmasa da…
Reklamlar hatırlatmasa da…
Bir mağaza vitrini bağırmasa da…

Bir insanın gönlüne düşen sıcaklık, her gün 14 Şubat’tır aslında.

O yüzden bugün bir hediye almak isteyen alsın.
Bir çiçek uzatmak isteyen uzatsın.
Bir mesaj yazmak isteyen yazsın.

Ama kimse kendini mecbur hissetmesin.

Çünkü gerçek sevgi;
kredi kartı limitiyle değil, kalbin limitiyle ölçülür.

Ve en güzel sevgi,
gösterişsiz olanıdır.

Özetle ; 
 
  Musa IŞIK , sadece bir müzisyen değil; 
o, duyguları notalara döken, sözlere can veren bir sanatçı. Sahnedeki enerjisi, müziğe olan saygısı ve insan ruhuna dokunan besteleriyle, Türk müziğinde kendine sağlam bir yer edinebilecek konumda. Onun sanat yolculuğunun daha nice güzel eserlere ve unutulmaz anılara imza atacağına şüphem yok.
 
   Bekleyin ve görün! Yakın gelecekte bu topraklarda Musa IŞIK adını sıkça duyacağız. Sadece kişiliği ve karakteriyle değil, aynı zamanda bestekarlığı ve sesiyle de adından söz ettirecek, bir köşe taşı olacak. Bu öngörümü, onu ilk tanıdığım günden beri taşıyorum ve fikrimde hiçbir değişiklik olmadı. Çünkü Musa, yüreği tertemiz, saygılı ve inandığı her şeyi, ona inanan herkesi mahcup etmeden başarmaya muktedir bir genç. Rabbim onun yolunu ve bahtını açık etsin!   
 
   Siz değerli okurlarımdan, özellikle sosyal medya platformlarında ve YouTube kanalında Musa IŞIK'a destek olmanızı rica ediyorum. Kendisine @musaisik_official kullanıcı adıyla Instagram ve TikTok'ta ulaşabilirsiniz.   
 
   Unutmayın, çok yakında ülke gündemini sarsacak sağlam besteler, Musa IŞIK'ın eşsiz sesi ve yorumuyla bizlerle buluşacak. Ülke müziği ve genç sanatçılarımız adına bu değerli yeteneği desteklemeliyiz.   
Kıymetli kardeşimi sizlere emanet ediyor ve burada sözlerime son veriyorum .
 
   Saygı ve sevgilerimle...

Bir muayene düşünün…
Sözde güvenlik için yapılır.
Ama gerçekte insanı güvenliğe değil, öfkeye sürükler.
Sıraya, çileye, paraya, zaman kaybına, stresin en ağırına sürükler.

Ve bugün geldiğimiz noktada mesele artık “aracın farı yanıyor mu” meselesi olmaktan çıktı. Mesele artık vatandaşın sinir sistemiyle oynanan bir düzen haline geldi.

Vatandaşın Cebinden Değil, Sabır Taşından Kırpılıyor

TÜVTÜRK yıllardır bu ülkenin insanına şu mesajı verdi:

“Sen mecbursun. İster gel, ister gelme… Gelmezsen ceza. Gelirsen para.”

Ne güzel sistem değil mi?
Ne rekabet var, ne alternatif var.
Ne fiyatın hesabı soruluyor, ne hizmetin kalitesi.

Üstelik muayeneye gidiyorsun; aracın muayeneden geçip geçmemesi bir yana…
Önce kapıda insanın moralini muayene ediyorlar.

Vatandaş bir yandan hayat pahalılığıyla boğuşuyor, bir yandan vergilerle, sigortayla, yakıtla…
Bir de üstüne “muayene” adı altında adeta ikinci bir vergi ödemek zorunda kalıyor.

Bu mudur kamu hizmeti?

Bu Sistem İnsanları Çileye Sürüklüyor

Bir ülkede bir sistem, insanları sürekli geriyorsa, sürekli kızdırıyorsa, sürekli huzursuz ediyorsa…
Orada artık sorun “vatandaş” değildir.
Sorun sistemin kendisidir.

Sırada bekleyen yaşlılar…
Çocuğunu bırakıp gelen babalar…
Günlük yevmiyesiyle geçinen işçiler…
Aracını muayeneye sokmak için kredi kartına sarılan insanlar…

Bu tablo normal mi?

Muayene dediğin şey, devletin vatandaşıyla kurduğu güven ilişkisinin bir parçası olmalı.
Ama bu düzen, vatandaşa “sen müşteri değilsin, sen mecbursun” diyor.

Bir Polis Memuru Öldürüldü… Peki Bu Sadece Bir Olay mı?

Geçtiğimiz günlerde bir polis memurunun öldürülmesi hepimizi yaktı.
Bir evin ocağı söndü.
Bir anne evladını toprağa verdi.
Bir çocuk babasız kaldı.

Bu ülkenin polisi, askeri, sağlık çalışanı… zaten zor şartlarda görev yapıyor.
Ama asıl mesele şu:

Bir toplum bu kadar gerildiyse,
insanlar bu kadar sinir uçlarıyla yaşamaya başladıysa,
en küçük tartışma bile facia ile sonuçlanıyorsa…

Bu artık tek bir olay değildir.

Bu, birikmiş öfkenin, yoksulluğun, çaresizliğin ve dayatılmış düzenlerin oluşturduğu büyük bir sosyal kırılmadır.

Kimse “bireysel bir cinnet” diyerek işin içinden çıkamaz.

Evet, katil suçludur.
Evet, cezasını en ağır şekilde çekmelidir.
Ama o öfkeyi büyüten düzenler de konuşulmalıdır.

İnsanları her gün bir yerlerde “mecbur bırakıp”, “ezip”, “çileye sokup” sonra da toplumdan sakinlik beklemek gerçekçi değildir.

TÜVTÜRK Kapatılsın! Bu İş Devletin İşidir

Araç muayenesi özel şirketin elinde olmamalıdır.
Bu kadar net.

Bu iş, doğrudan kamu güvenliğiyle ilgilidir.
Ve kamu güvenliği, kâr amacıyla yönetilemez.

Eskiden vardı…
TCK vardı. (Türkiye Cumhuriyeti Karayolları)
Devletin muayenesi vardı.

Evet, eksikleri vardı.
Ama en azından vatandaş şunu biliyordu:

“Bu devletin işidir. Bu para bu ülkeye kalır.”

Bugün ne oluyor?
Vatandaşın ödediği para, hizmete dönüşmüyor.
Sadece bir şirket düzeninin çarkını döndürüyor.

Bir ülkenin insanı, kendi memleketinde kendi aracını muayene ettirmek için, özel bir şirkete mahkûm edilir mi?

Bu kadar stratejik bir hizmet, tek elde toplanır mı?

Muayene Var Ama Adalet Yok

Muayeneden geçemeyen araca bakıyorsun…
Bazısı gerçekten risklidir, eyvallah.

Ama bazısı var ki:
“Cam filmi”, “plakalık”, “küçük bir ampul”, “minik bir kusur”…
İnsanların gününü yakıyor, cebini yakıyor.

Sonra tekrar randevu…
Tekrar sıra…
Tekrar para…
Tekrar stres…

O zaman servis imkanı sun.! Freni bozuksa ücreti mukabilinde frenini yap, far yanmıyorsa tamirini yap, ufak tefek işleri orada hallet.! O da yok.! 

Bir başka konu; neden araç muayene istasyonları tekel.? 
Zaten tek elde olduğu için bütün bunlar.! ‘’Ali kıran baş kesen. 
SS dayatması ‘’Ya seve seve, ya seve seve’’..!!??

Tek değil de bir kaç firma olsun.. Mesela üç ayrı muayene istasyonu firması hizmet versin.! Hem rekabet olur hem de esneklik. Kendilerine çeki düzen verirler. Vatandaşa saygılı olurlar, velinimet  müşterinin efendi,  kendilerinin hizmetkar olduklarının farkına varırlar.! Tabi üç harfli marketler gibi watshap gurubu kurmazlarsa.! 

Bir muayene sistemi düşünün; güvenlikten çok vatandaşı bezdirmeye çalışıyor.

Bu muayene değil.
Bu bir yıpratma mekanizmasıdır.

Son Söz: Bu Ülke Vatandaşını Bu Kadar Germemeli

Bu millet zaten zor yaşıyor.
Bu millet zaten geçim derdiyle boğuşuyor.
Bu millet zaten her gün bir haberle sarsılıyor.

Bir de üstüne, aracını muayene ettirmek için bile insanları süründürmek…
Bu ülkeye yakışmıyor.

TÜVTÜRK kapatılsın.
Araç muayenesi yeniden devletin işi olsun.
TCK modeli geri gelsin.
Ücretler makul olsun.
Hizmet hızlansın.
Vatandaş, “mecbur” değil “hizmet alıyor” gibi hissetsin.

Çünkü bu sistem böyle devam ederse…
Bu ülke sadece araçların değil, insanların da fren sistemini kaybedecek.

Ve biz en son, bir polis memurunun tabutunda gördük:
Toplumun freni patladığında, bedeli çok ağır oluyor.

 Cebimizdeki o küçük cam ekranlar; Tik Tok, Instagram ve sonsuz kaydırma (scrolling) döngüsü, toplumun genelini "dijital anestezi" altına almış durumda.

Ameliyat masasında değiliz belki ama hayatın tam ortasında, hiçbir şeyi hissetmeden kesilip biçiliyoruz. Olandan bitenden bihaber, olan bitene duyarsız yaşamak denirse yaşayıp gidiyoruz..

Bir Tablet  ve  Teknolojik Dadı

Anneler çocuklarına mama yedirirken çizgi filmlerle zihinlerini uyuşturuyor; ev işleri yetişiyor, huzur sağlanıyor ama o çocuk çiğnediği yemeğin tadını, annesinin sesini, doyma hissini bile sanal bir rüyanın içinde kaybediyor.

Çaba sarf etmeden, emek vermeden, sadece ekrana bakarak elde edilen her şey, aslında bizden bir parçayı götürüyor.

Geç gelen ya da oluşmayan bir kişilik karakter meydana getiriyor ki evlere şenlik….

Bilgi Çok, Bilinç Yok

Teknoloji çağını yakalayalım derken, üretimin değil tüketimin en dibine vurduk. Tarım ülkesi olma vasfını rafa kaldırdık, sanayi devrimini zaten uzaktan izlemiştik; şimdi bilgi çağında "içerik üreticisi" adı altında dijital amelelik yapıyoruz.

Tablo çok net:

 Nobel alan bir bilim insanının sessiz sedasız geçtiği koridorlarda, IQ’su ayakkabı numarasından küçük figürlerin göbek atarak milyonlarca takipçiye ulaşmasını izliyoruz.

Zeka fışkıran komedyenlerden bel altı espriler ile uğraşan stand up çılara evrilen bir anlayış…

Diziler ile gündüz kuşağı faciaları ile sanal alem neresinden tutsanız elinizde kalan bir dünya…

  Okul sayfaları, PISA testlerindeki matematik ve fen başarısızlığımızı değil, sosyal medyada kimin daha çok "beğeni" aldığını yarıştıran bir vitrine dönüştü.

PISA sonuçları, tarih bilinci, coğrafya derinliği...

 Hepsi bir başka bahara kaldı. Çünkü uyuşan beyinler, problem çözmek istemez; sadece izlemek ister.

Acıyı hissetmiyoruz diye sağlıklı olduğumuzu sanmak, bu çağın en büyük yanılgısı.

Belki de o ekranı kapatıp gerçeğin soğuk ama canlandırıcı suyuyla yüzleşmenin vakti gelmiştir.

Yoksa uyandığımızda elimizde beğenilerini topladığımız sanal dünyadan başka bir şey kalmayacak.

Çocukların tabletlere, yetişkinlerin sonsuz kaydırmaya teslim edildiği bu düzende; bilinç köreliyor, kişilik gecikiyor, emek ve derinlik yerini kolay tüketime bırakıyor.

Bilgi çağında olmamıza rağmen düşünmeyen, problem çözmeyen, sorgulamayan, sadece izleyen bir topluma dönüşürken; eğitim, bilim, kültür ve üretim geri planda kalıyor, yüzeysellik alkışlanıyor.

 Acıyı hissetmemek sağlıklı olmak sanılırken, toplum sessizce güç ve kimlik kaybediyor.

Çıkış yolu ise net: ekranı kapatıp gerçeğin sert ama diriltici yüzüyle yeniden temas etmek.

Öncelikle çocukları korumalıyız… bir sonraki yazımız Jeffrey Epstein olacak geniş geniş yazarız..

Ama bir iki kelam etmeden geçmeyelim okyanusun ötesinde patlak veren bir skandaldan ziyade, Türkiye’nin ortak hafızasındaki en derin yaralardan birine, kayıp çocuklar gerçeğine dokunduğu için bu denli sarsıcı bir etki yarattı.

 İddianamelerde geçen "Türkiye’den çocuk kaçırıldığına" dair ürpertici detaylar, 1999 depremi sonrası belirsizliğe karışan yüzlerce çocuğun akıbetiyle birleşince, komplo teorilerinin çok ötesinde bir toplumsal travmayı tetikledi.

Tuik verilerinde kayıp çocuklar ile ilgili sayısal bir veri yok maalesef…Sanal medyada yılda on bin … Yani nerden baksan tutarsızlık… Bu kadarı da olur mu ….Oluyor..

Kalın sağlıcakla…

       1973 yılında Tunceli'nin Çemişgezek ilçesine bağlı Gözlüçayır köyünde doğmuş bir müzisyendir . Müziğe olan ilgisi ilkokul yıllarında dedesinden etkilenerek bağlama çalmasıyla başlamıştır . İstanbul'da Arif Sağ Müzik Merkezinde bir süre bağlama eğitimi almıştır .  
 
      Kendine özgü sesi ve türküleriyle hayran kitlesi tarafindan dinlenmektedir . Gündoğdu'nun "Ali İçin" adlı albümünün ilk eseri olan "Sensizlik Canımı Yaktığı Zaman"ın  klibi 7 Ocak 2026'da yayımlanmıştır .Gündoğdu'nun plak şirketleri arasında;
* Alakuş Müzik, 
* Güvercin Müzik
* Seyhan Müzik 
gibi firmalar bulunmaktadır.
 
     Vedat Gündoğdu üstad, Tunceli kökenli, bağlama eğitimi almış, kendine has tarzıyla tanınan, albümleri ve muazzam besteleri olan bir sanatçıdir. Ayrıca müzik kariyeri boyunca çeşitli albümler ve eserler ortaya koymuştur. Başlıca albümleri şunlardır:  
 
  1. Ayrılık Yeli  

      Bu albüm 2022 yılında yayımlanmıştır . Albümdeki Ayrılık Yeli" adlı eseri çeşitli müzik platformlarında dinlenebilir .  
 
  2. Vedat Gündoğdu Türküleri  

      Bu albüm 2019 yılında dinleyicilerle buluşmuştur . "Vedat Gündoğdu Türküleri" içeriğinde "Yaranmadım", Nazlım", "Kurbanlık Gelin", "Zor Geldi", "Ahvalimi Deyin Yare" ve "Dert Etme" gibi eserler yer almaktadır .  
 
  3. Dert Etme  

     Bu albüm 2017 yılında piyasaya sürülmüştür . Albümde yer alan "Sevdiğim (Dert Etme 2017)" adlı eseri de bulunmaktadır .  
 
  4. Gevher  

     2025 yılında yayımlanan bir diğer albümdür .  
 
  5. Belirsiz  

      Bu albüm 2013 yılında dinleyicilerin beğenisine sunulmuştur .

5. Ali için 

      Yeni girdiğiniz 2026 yılında ise dinleyicilerine armağan etmiştir .

       Vedat Gündoğdu'nun müzikal mirası, farklı yıllarda yayımlanan çeşitli türkü ve sanat albümlerini kapsamaktadır.

       Sonuç olarak Ülkemizin Türk halk müziği açısından büyük bir kazancı olduğuna inandığım sayın Vedat GÜNDOĞDU üstadı tanımaktan onur ve gurur duyduğumu ve  iler ki müzikal yaşamında ise ülkemize eşsiz eserler bırakacağına olan inancımı belirtmek isterim . 
       Yazımın sonunda ise üstada ait geleneksel Türk hece şiirinin örneklerini de  içinde barındıran bir eseri ile son vermek isterim ..

AR DUYARIM 

Aslanı Tilki'den kaçarken gördüm,
Serçe'yi Yılan'ı tutarken gördüm,
Kardeşi kardeşe çatarken gördüm
Böylesi zamandan ar duyarım ben.

Sırtım kime dönsem kamçısı hazır,
Sırrım kime versem mezarım kazır,
Masum insanları koru yaa hızır,
Böylesi zamanda ar duyarım ben.

Sevgi kadar güçlü bir silah var mı?
İnsan bir insana zulüm yapar mı ?
Kanadı kırık kuş gökte uçar mı ?
Böylesi zamandan ar duyarım ben.

Yaz Gündoğdu elbet anlayan olur
Derdi figanını dinleyen olur,
Hakka sığın kötü belasını bulur,
Öylesi zamandan ar duyarım ben.

Söz Müzik : Vedat Gündoğdu

Siz de Vedat Gündoğdu'nun bu büyülü dünyasına bir adım atmaya ne dersiniz? Hangi eseriyle tanıştınız veya tanışmak istersiniz? Bu değerli ozan hakkındaki düşüncelerinizi benimle paylaşmanızı sabırsızlıkla bekliyorum.   
 
   Gönlünüzden geçenlerin müziğiyle buluştuğu bir hafta dilerim!   
 

Kızak etkinliğimi var, uçurtma şenliği mi var,23 Nisan zorlamadan rıza ile onları da sürece dahil etmeliyiz, etmeliyiz amasız fakatsız…Katıyor muyuz  takdir sizin…

Niyet İyi Olabilir Ama Ya Etik ve Paydaş Rızası?

Hepimiz, makamımız, cinsiyetimiz, kimliğimiz ne olursa olsun, hayatımızda bir şeyleri daha iyi hale getirme, bir projeyi hayata geçirme veya bir durumu düzeltme arayışındayız. Bu arayış, çoğu zaman çok iyi niyetlidir.

 Kendi penceremizden bakınca, attığımız adım, yaptığımız fedakarlık (zaman, ekonomik ya da manevi), mutlak doğruyu temsil ediyor olabilir.

Ancak, bir karar alma sürecinde, en büyük tehlike, sadece kendi doğrumuzun, sadece kendi isteğimizin ve sadece kendi vizyonumuzun peşinden gitmektir. Toplumsal bir alanda, hele hele insan hayatına dokunan bir meslekte, "ben istedim oldu" demek, niyet ne kadar parlak olursa olsun, etik zeminimizi kaybetmemize neden olur.

Etiketlemenin Ağır Yükü ve Gönüllülük Esası

Çalışma alanımız özel eğitim ve özel çocuklar olduğunda, bu hassasiyet katlanarak artar. Bu çocuklarımız ve aileleri, yıllar içinde farklı isimlerle defalarca etiketlenmişlerdir.

 Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu'nun teklif edip nasip olamayan değişimin ardından, zamanın bakanı tarafından resmiyet kazanan ve hâlâ tam olarak içimize sinmeyen bir etiketleme süreci yaşanmıştır. Bu etiketlerin, resmi protokollerde, belirli gün ve haftalarda veya zorunlu gösterilerde bir kategori olarak kullanılması, başlı başına büyük bir sorundur.

Bir gösteri, bir etkinlik veya bir kamuoyu çalışması planlanıyorsa, meselenin özü şudur:

Paydaşların Fikri Alınmalı: İyi niyetli bir projeyi dahi, paydaşlara (öğrenci/çocuk, aileler, öğretmenler) danışmadan, onlara bir kategori listesinden ısmarlar gibi sunmak, etik dışıdır.

Bilgilendirme ve Rıza Önceliklidir: Bir gösteride yer alma kararı, aileler bilgilendirilmeden, sürece dâhil edilmeden ve rızaları alınmadan kesinlikle planlanmamalıdır. "Şu kategoriden şu kadar öğrenci gösteride yer alacak" gibi baştan belirlenmiş bir zorunluluk, okul yönetimini, öğretmenleri ve en önemlisi aileleri zor durumda bırakır.

Hangi veli veya öğretmen, çocuğu/öğrencisinin bir etkinliğe katılmasını istemez ki? Durumu ne olursa olsun, her biri sahne ışığının çocuğuna değmesini gönülden ister. Ancak bu katılımın yolu, doğru bir yönlendirme, hazırlık ve izin mekanizmasıyla açılmalıdır.

Esas olan, gönüllülüktür.

Bir grubu, sadece sahip olduğu özel bir durum veya etiket üzerinden seçerek, zorunlu bir gösterinin parçası yapmak, etik dışı bir dayatmadır. Bu, sadece ve sadece bir kategoriyi öne çıkararak, özel gereksinimli bireyleri kamusal alanda bir "gösteri nesnesi" veya "protokol malzemesi" haline getirme riskini taşır.

Çevresel faktörleri, insanları ve onların düşüncelerini hesaba katmadan eyleme geçmek, en güzel niyetleri dahi zedeleyebilir. Unutmayalım ki, kelimenin incittiği karınca misali, bu çocuklar ve aileler, bizim "çok iyi niyetli" zorunluluklarımız yüzünden incinebilirler.

"Etkinlik duyurularında çocukların engel grupları üzerinden kategorize edilmesi, kapsayıcı bir dilin ruhuna aykırıdır. Bu tür ifadeler bir başarı göstergesi değil, çocuklarımızı inciten ayrıştırıcı bir tutumdur."

Doğrusu: "Farklı gelişim özelliklerine sahip çocuklarımızın katılımıyla gerçekleşecek etkinliğimizde..."

Bu hassas konuyu, tüm kamuoyunun takdirine ve vicdanına sunarak bitirelim….

Kalın sağlıcakla.

Bu rakiplerin büyük bir kısmı, Sayın Cumhurbaşkanı’nı eleştirmekle yetinmedi. Daha ileri giderek televizyon ekranlarında “yüreğin varsa gel”, “çarşı pazarda halkın önüne çıkalım”, “canlı yayında yüzleşelim” gibi çağrılarla işi düelloya çevirmeye çalıştı. Ama dikkat edin: Cumhurbaşkanı bu çağrıların neredeyse hiçbirine cevap vermedi. Ne bir polemik, ne bir tartışma, ne de tek kelimelik bir karşılık…

Peki neden?

Çünkü bazen cevap vermemek, verilebilecek en net cevaptır. Sayın Cumhurbaşkanı, bu çağrıları yapan isimleri ciddiye almamış, denk görmemiştir. Siyasette herkesle tartışılmaz; herkesle polemiğe girilmez. Her ses, muhatap alınmayı hak etmez. Bu da siyasetin yazılı olmayan ama en temel kurallarından biridir.

İkinci ve belki de daha önemli bir sebep ise şudur: Cumhurbaşkanı, bu isimlerin kendi üzerinden prim yapmasına, reklamını kendisine yaptırmasına müsaade etmemiştir. Çünkü bilir ki; polemikle beslenen siyasetçi, tartışma olmazsa söner. Ülkenin ve dünyanın bu kadar ciddi gündemleri varken, kişisel hırsların ve suni tartışmaların ülke gündemini işgal etmesine izin vermemiştir. Bu tutum, bir kaçış değil; bilinçli bir tercihtir.

Dış politika, ekonomi, savunma sanayi, diplomasi… Böylesine ağır başlıklar varken, ekran tartışmalarında harcanacak enerjinin ülkeye fayda değil zarar getireceğini öngörmüştür. Karşısındaki siyasetçilerin “ekmeğine yağ sürmemiştir.” Bu da bir siyasettir; hem de kitabı yazılmamış ama ustalık gerektiren bir siyaset… İlmi siyaset tam da budur.

Cumhurbaşkanı bu sessiz duruşu sergiledikçe, karşı taraf daha da hararetlenmiş; çağrılar sertleşmiş, üslup düşmüş, ses yükselmiştir. “Bir kez daha karşıma çık”, “yüreğin varsa” gibi cümleler tekrar edilmiş ama sonuç değişmemiştir. Çünkü sonucu en başından bellidir: Bu kapı açılmayacaktır.

Ve zamanla ne olmuştur? Bu çağrıları yapanların bir kısmı siyaseten tükenmiş, bir kısmı kendi sözlerinin ağırlığı altında kalmış, bir kısmı da sessizce yerini başkalarına bırakmıştır. Cumhurbaşkanı ise yoluna devam etmiştir.

Sonuç olarak şunu net biçimde söylemek gerekir: Her davete icabet etmek zorunda değilsiniz. Her çağrı, samimi değildir. Bazen susmak; meydanı boş bırakmak değil, seviyeyi korumaktır. Siyasette asıl maharet, herkesle konuşmak değil; kiminle konuşulmayacağını bilmektir.

Buradan Elazığ siyasetçilerine açık çağrımdır. Günümüz Muhalefetninin görevi siyaset ve politika üretmek değil,  iktidarla halk arasında kaos yaratmaktır. Elazığ muhalefet vekili ise bunu çok iyi başarıyor. ‘’Gelin kaldırımda karşılıklı gezelim kimin daha çok taraftarı olacak, televizyona çıkıp tartışalım’’ gibi atarlarla karşıdakini bu kaosa sürüklüyor.! Olmadı diğer iktidar ortağı vekili televizyonda canlı yayına bağlayarak onu da bu tartışmanın içine sokmaya çalışıyor. Kendi egonuzu tatmin etmekten başka bu gibi karşılaşmaların memlekete ne faydası var.? Bu tartışmaların kazananı olacak mı? Hayır.! 
Bu işleri bir kenara bırakın memleketin, halkın sorunlarını gidermek için bir araya gelin. Bu tür tartışmaların kaybedeni halktır. 

Sonuç olarak ‘’Cevap vermemek de bir cevaptır.’’ 
Tıpkı Cumhurbaşkanımızın yaptığı gibi.!

Bu dünya geçici… Ama bazı insanlar geçiciliği bile zarif yaşar. Fikret Hocamız, fâniliği hatırlatan bir vedayla birlikte, yaşarken öğrettiği incelikle hatırlattı bize bunu.Onun ardından kalan hüzün, sadece bir kaybın acısı değil; iyi olmanın ne kadar kıymetli, ne kadar nadir olduğunu yeniden fark edişimizin sızısıdır.

Mezre Ortaokulu bizim için bir okuldan öte, Bir ailedir. Biz bu aileden, bir öğretmenimizi, sessizce hepimizin gönlünde yer etmiş bir abimizi, bir kardeşimizi kaybettik. Aileden biri gidince, kelimeler yetmez; suskunluk büyür. İnsan, kırgınlıkların ne kadar anlamsız, kalp kırmanın ne kadar hoyratça olduğunu böyle zamanlarda daha iyi anlar. Keşke denilenler çoğalır; söylenmeyen sözler, tutulamayan vedalar ağırlaşır.

Ölüm, insanı korkutmak için değil, uyandırmak için vardır derler. Bizi de uyandırdı. Daha yumuşak olmaya, daha affedici davranmaya, gönlü ve insanı merkeze almaya, merhameti öne çıkarmaya, incitmeyi değil anlamayı seçmeye…Çünkü kayıplar, ardında sadece acı bırakmaz, aynı zamanda bir emanet bırakır. Daha iyi insan olma emanetini.

Fikret Hocamız iyi olmanın ne demek olduğunu yaşayarak öğretmiş bir insandı. İyi insanlar giderken ardında sadece boşluk değil, bir ölçü bırakır: Nasıl konuşmalı, nasıl susmalı, nasıl yaşamalı…Hocamızın ardında bıraktığı iz; kırmayan bir söz, incitmeyen bir bakış, vakar sahibi bir suskunluktur. Bu iz, zamanla silinmeyecek bilakis içimizde derinleşecektir. Zira bazı insanlar mezar taşlarında değil, insanların ahlakında yaşamaya devam eder.

Bizler bugün büyük bir hüzünle ama aynı zamanda bir şükürle anıyoruz onu. Böyle bir insanla aynı çatı altında bulunmuş olmanın şükrüyle…Gönül kırmadan geçen bir ömür, en sessiz ibadettir. Biz ondan razıydık, niyazımız odur ki Hak da ondan razı olsun.

Rabbim sonsuz rahmetiyle mekânını cennet, kabrini nurlu eylesin. Geride kalan ailesine ve bizlere de onun hatırasına yakışır bir kalp, bir dil, bir duruş ve sabır nasip etsin inşallah.

MEZRE ORTAOKULU AİLESİ

Mezunu olmakla onur duyduğum okulumun kardeşim hakkındaki sayfasından alıntı….

Bir Eğitimciye, Bir Kardeşe Son Sesleniş...

Otuz iki yıllık meslek hayatımda birçok vedaya şahitlik ettim, birçok ayrılığın yükünü omuzladım. Ama bir abinin, kendisinden dört yaş küçük kardeşine vedası nasıl olur; bunun bir tarifi yokmuş, öğrenemedim.

 Bir eğitimciye veda etmeyi bilirdim de; beni fersah fersah geçmiş o koca yürekli meslektaşım olan kardeşime "elveda" demeyi hiç hesaba katmamıştım.

Şimdi sadece yutkunarak dinliyorum; arkadaşlarından dökülen hatıraları, çevresinden yükselen o ortak sessizliği...

 En çok da o masum yüreklere ektiği sevgi tohumlarını; taziye evine koşan, gözleri yaşlı ama yürekleri hocalarının öğrettiği o büyük sevgiyle kocaman olmuş öğrencilerini izliyorum.

Sosyal medyadaki o saf, temiz ve minnet dolu yorumları okurken anlıyorum ki; böylesine sevilen, böylesine iz bırakan bir "kardeşe" veda edilmez, edilemez.

Sen sadece yer değiştirdin sevgili kardeşim; sınıfındaki kürsünden, hepimizin kalbindeki o en müstesna köşeye taşındın.

Nur içinde uyu, hatıran emanetimizdir.

 Başkalarının duygularına karşı duyarlı olma, empati kurma ve duygusal iniş çıkışlardan etkilenme.  

     Sosyal Hassasiyet: 

Toplumsal normlara, başkalarının beklentilerine ve sosyal statülere karşı duyarlı olma.  

     Estetik Hassasiyet: 

Sanata, güzelliğe, doğaya ve estetik değerlere karşı duyarlı olma.  

     Ahlaki Hassasiyet: 

Doğru ve yanlış kavramlarına, etik değerlere ve vicdana karşı duyarlı olma. 
 
     Fiziksel Hassasiyet:

 Acıya, dokunmaya, sese veya diğer fiziksel uyaranlara karşı duyarlı olma.  
 
  Hassasiyetlerin Gelişimi ve Etkileyen Faktörler  :
 
  Hassasiyetler, doğuştan gelen özelliklerin yanı sıra, yaşam boyunca deneyimler, öğrenmeler ve çevresel faktörlerle şekillenir. Çocukluk döneminde yaşanan deneyimler, özellikle ebeveynlerin tutumları ve aile içindeki iletişim, hassasiyetlerin gelişiminde önemli bir rol oynar.  
 
  Eğitim, kültür, sosyal çevre ve kişisel deneyimler de hassasiyetleri etkileyen faktörler arasında yer alır. Örneğin, farklı kültürlerde farklı hassasiyetler ön plana çıkabilir veya bireyler, yaşadıkları travmatik deneyimler sonucu daha hassas hale gelebilirler.  
 
  Hassasiyetlerin Yaşamımızdaki Yeri ve Önemi  :
 
  Hassasiyetler, yaşamımızın her alanında önemli bir rol oynar. 

İşte bazı örnekler:  
 
     İlişkiler: Sağlıklı ve derin ilişkiler kurmak, empati kurma ve başkalarının duygularına saygı gösterme becerisi gerektirir. Hassasiyetler, ilişkilerdeki iletişimi güçlendirir, çatışmaları azaltır ve bağları güçlendirir.  

     Kariyer: İş hayatında, başkalarıyla etkili iletişim kurmak, takım çalışmasına uyum sağlamak ve farklı görüşlere saygı göstermek önemlidir. Hassasiyetler, liderlik becerilerini geliştirir, işbirliğini artırır ve daha başarılı bir kariyer için zemin hazırlar.  

     Sanat ve Yaratıcılık: Sanatçılar, genellikle çevrelerindeki dünyayı daha derinlemesine hisseder ve bu duygularını eserlerine yansıtırlar. Hassasiyetler, yaratıcılığı besler, sanatsal ifadeyi güçlendirir ve insanlara farklı perspektifler sunar.  

     Toplumsal Duyarlılık: Hassasiyetler, toplumsal sorunlara karşı duyarlılık geliştirmemizi sağlar. Başkalarının acılarını anlama, adaletsizliklere karşı mücadele etme ve daha iyi bir dünya için çaba gösterme motivasyonu verir.  
 
  Hassasiyetlerle Başa Çıkma ve Onları Yönetme  
 
  Hassasiyetler, zaman zaman zorlayıcı olabilir. Özellikle olumsuz deneyimler, stres veya kaygı durumlarında, hassasiyetler artabilir ve bireylerin duygusal dengesi bozulabilir. Bu durumda, hassasiyetlerle başa çıkmak ve onları yönetmek için bazı yöntemler şunlardır:  
 
     Kendini Tanıma: Kendi duygularını, tetikleyicilerini ve tepkilerini anlamak, hassasiyetleri yönetmenin ilk adımıdır.  

     Duygusal Farkındalık: Duygularını tanımak, onları kabul etmek ve onlara karşı yargılayıcı olmamak önemlidir.  

     Empati Kurma: Başkalarının duygularını anlamaya çalışmak, hem ilişkileri güçlendirir hem de kendi duygusal dengeni korumana yardımcı olur.  

     Sınır Koyma: Kendi sınırlarını belirlemek ve başkalarının sınırlarına saygı göstermek, duygusal sağlığı korumak için önemlidir.  

     Stres Yönetimi: Stres, hassasiyetleri artırabilir. Düzenli egzersiz yapmak, meditasyon yapmak veya hobilerle uğraşmak gibi stres yönetimi teknikleri uygulamak faydalı olabilir.  

     Profesyonel Yardım: Gerekirse, bir uzmandan (psikolog veya psikiyatrist) destek almak, hassasiyetlerle başa çıkmak için etkili bir yöntem olabilir.  
 
  Sonuç :
 
  İnsan hassasiyetleri, yaşamın zenginliğini ve karmaşıklığını yansıtan önemli bir özelliktir. Hassasiyetler, ilişkilerimizi şekillendirir, yaratıcılığımızı besler ve toplumsal duyarlılığımızı artırır. Hassasiyetlerin farkında olmak, onları anlamak ve yönetmek, daha sağlıklı, mutlu ve anlamlı bir yaşam sürmemize yardımcı olur.  
 
  Umarım bu köşe yazısı, insan hassasiyetleri hakkında daha derinlemesine düşünmenize ve bu konudaki farkındalığınızı artırmanıza yardımcı olmuştur.  

Sağlocakla kalın...

Kış aylarındayız…

Kar, bu topraklara her düştüğünde bereketi, huzuru ve doğanın asil sessizliğini de beraberinde getiriyor. Beyaza bürünen dağlar, köyler ve ovalar insana umut veriyor. Ancak her rahmet gibi karın da hayatı zorlayan bir tarafı var. İlçe, kasaba ve özellikle köy yolları, her yoğun yağıştan sonra kapanıyor; hayatla bağımız olan yollar sessizliğe gömülüyor.

İşte tam bu noktada, çoğumuzun adını bile bilmediği, çoğu zaman farkına varmadığı bir emek devreye giriyor. Medeniyet dediğimiz şeyin temel taşlarından biri olan yolların yeniden açılması, hayatın aksamadan devam edebilmesi için gecesini gündüzüne katan insanların omuzlarında yükseliyor.

Elazığ İl Özel İdaresi, kar yağışının başladığı ilk andan itibaren sahada kesintisiz bir mücadele yürütüyor. Başta İl Özel İdaresi Genel Sekreteri Sayın Cemil Yatkın olmak üzere, birim müdürlerinden operatörlere, servis elemanlarından teknik ekiplere kadar herkes tek bir amaç için çalışıyor: Hayat durmasın.

Öyle yollar var ki, kar kalınlığı yer yer iki metreyi buluyor. Öyle coğrafyalar var ki, ulaşmak başlı başına bir cesaret ve sabır işi. Buna rağmen hastası olan köylüye, cenazesi bulunan aileye, hayvanları için yem bekleyen üreticiye ulaşmak için anında müdahale ediliyor. Çünkü bu yollar sadece asfalt değil; bir köyün nefesi, bir ailenin umudu, bir hayatın devamıdır.

Üstelik bu mücadele sadece gündüz saatlerinde yürütülmüyor. Tipinin, ayazın ve görüş mesafesinin sıfıra yaklaştığı gecelerde de çalışmalar aynı kararlılıkla sürdürülüyor. Birçok kişi sıcak evinde dinlenirken, sahadaki ekipler bir sonraki köye, bir sonraki mezraya ulaşmanın hesabını yapıyor. Çünkü onlar için saat kavramı yok; ihtiyaç nerede varsa görev oradadır.

Bizler çoğu zaman direksiyon başına geçtiğimizde bu emeği düşünmüyoruz. Açılmış bir yol bize sıradan geliyor. Oysa o yolun arkasında gece yarısı tipi altında çalışan bir operatör, soğukta bekleyen bir ekip, uykusuz geçen saatler var. Karla değil, zorlukla mücadele eden insanlar var.

Bu fedakârlık, planlı ve güçlü bir organizasyonun da göstergesidir. Elazığ İl Özel İdaresi’nin sahip olduğu iş makineleri, teknik donanımı ve tecrübeli personeli, zorlu coğrafyada devletin şefkatli elini hissettiriyor. Bu sayede kış, köyler için bir yalnızlık mevsimi olmaktan çıkıyor; ulaşılabilir, yaşanabilir bir sürece dönüşüyor.

Bu yüzden Elazığ İl Özel İdaresi’nin yürüttüğü bu fedakâr ve özverili çalışmayı görmezden gelmek büyük bir haksızlık olur. Yapılan iş sadece yol açmak değil; hayatı, umudu ve dayanışmayı ayakta tutmaktır.

Emeği geçen herkese, sahada ve masada bu mücadeleyi yürüten tüm İl Özel İdaresi çalışanlarına içten bir teşekkür borçluyuz. Karın altında kalan yolları değil, aslında hayatı açtıkları için…

 Elazığ'daki Edebiyat Etkinlikleri:    
 
Hazar Şiir Akşamları: 

Elazığ'da 1992 yılında başlatılan ve Türk Dünyası edebiyat çevrelerinin yakından tanıdığı uluslararası nitelikte bir etkinliktir . 28. Uluslararası Hazar Şiir Akşamları, Elazığ Belediyesi ve Elazığ Valiliği ev sahipliğinde Ahmet Tevfik Ozan Fuar ve Kongre Merkezi'nde düzenlenmektedir .  
  
Kitap Fuarları: 

Elazığ Belediyesi tarafından düzenlenen kitap fuarları, kültür ve edebiyata katkı sağlamaktadır .    

Tiyatro ve Kültürel Etkinlikler: 

Elazığ'da tiyatro ve müzikal gibi kültürel etkinlikler de düzenlenmektedir . Örneğin, Nazım Hikmet'in şiir ve mektuplarından sahneye uyarlanan "NAZIM" adlı müzikali ...
Elazığ'da, Elazığ Devlet Klasik Türk Müziği Korosu ve Elazığ Belediyesi Musiki Toplulukları gibi çeşitli korolar düzenli olarak konserler ve etkinlikler düzenlemektedir.  
 
  Etkinlikler  :

  1.  Elazığ Devlet Klasik Türk Müziği Korosu: 

Koronun etkinlikleri arasında konser biletleri Biletinial.com üzerinden temin edilebilir . Koro, Türk musikisinin seçkin eserlerini seslendirmektedir .  

  2.  Hz. Mevlana Konseri: 

Elazığ Devlet Klasik Türk Müziği ve Kürsübaşı Topluluğu tarafından 19 Aralık 2025 Cuma günü Hz. Mevlana anısına bir konser düzenlenmiştir .

  3.  Yeni Yıl Özel Konseri: 

Elazığ Devlet Klasik Türk Müziği ve Kürsübaşı Topluluğu, 26 Aralık 2025 tarihinde Yeni Yıl Özel Konseri düzenleyecektir .  

  4.  Harput'un Usta Sazları Konseri: 

09 Ocak 2026 tarihinde Klarnetçi Şükrü Canaydın ve Kemani Vasfi Akyol'un yer aldığı bir konser düzenlenecektir .  

  5.  Elazığ Belediyesi Musiki Toplulukları Gönüllü Halk Korosu: 

Elazığ Belediyesi bünyesinde oluşturulan bu koro da konserler düzenlemektedir .  

  6.  Atatürk'ün Elazığ'a Teşrifleri" Anma Konseri:

 14 Kasım 2025 tarihinde saat 20:00'de "Atatürk'ün Elazığ'a Teşrifleri" anma konseri düzenlenmiştir .  

Mekan olarak ise Konserler genellikle Nurettin Ardıçoğlu Kültür Merkezi gibi mekanlarda gerçekleştirilmektedir .  
Elazığ'da müzikseverler, Elazığ Devlet Klasik Türk Müziği Korosu ve diğer topluluklar tarafından düzenlenen çeşitli konser ve etkinliklerle Türk müziğinin zenginliğini deneyimleyebilirler.  
Buradan özellikle Elazığ Devlet Klasik Türk Müziği ve Kürsübaşı Topluluğu Müdürlüğü yönetici, idareci ve personellerine gösterdikleri hassasiyet ve gayretleri gerçekten taktire şayan görüyorum .Kendilerine görevlerinde başarılar diliyorum .
  
 
 Elazığ'da Edebiyat Çalışmaları  :
 
Elazığ, edebiyat alanında çeşitli çalışmalara ev sahipliği yapmıştır. Fırat Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü, bu alandaki akademik çalışmalara önemli katkılar sağlamaktadır . Ayrıca, Hazar Şiir Akşamları gibi etkinlikler, Türk dünyası edebiyatçılarının Elazığ'da bir araya gelmesini sağlamıştır .  

Elazığ Şiirine Genel Bir Bakış  
 
Elazığ şiiri, hem yerel motifleri hem de Türk edebiyatının genel özelliklerini taşır. Elazığ'a özgü şiirlerde, yörenin kültürel ve doğal güzellikleri, insanların yaşam tarzları ve duyguları dile getirilir.  
 Elazığ'ın kültürel zenginlikleri ve tarihi dokusu, şiirlere ilham kaynağı olmuştur .  
 Elazığ'a özgü "Gakkoşlar" gibi yerel unsurlar, şiirlerde sıkça yer alır .  
 Şiirlerde, Elazığ'ın doğal güzelliklerine (çayırlar, yaylalar gibi) ve yaşam tarzına dair izler bulunur . 
 
 Önemli Şairler ve Eserler  :
   
 Elazığ'ın edebiyat dünyasına damga vurmuş birçok önemli şair ve yazarı bulunmaktadır. Bu kişiler, hem klasik hem de modern dönemde eserleriyle tanınmışlardır . İşte Elazığlı bazı önemli şair ve yazarlar:  
 
1. Klasik Dönem Şairleri  :

Harput bölgesinde yetişen divan ve halk edebiyatı şairleri, Elazığ'ın edebi geçmişini zenginleştirmiştir. Rahmi-i Harputi ve Hazmi gibi isimler, klasik Türk edebiyatının önemli temsilcilerindendir .  
 
2. Cumhuriyet Dönemi Şair ve Yazarları  :

Cumhuriyet döneminde yetişen Elazığlı yazarlar, roman, hikaye ve araştırma gibi farklı türlerde eserler vermişlerdir. Bu dönemde öne çıkan bazı isimler şunlardır: 
 
     Ahmet Kabaklı   
     Mehmet Şükrü Baş   
     İhsan Nazik   
     Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu   
     Ahmet Tevfik Ozan   
     Nazım Payam   
     Zekeriya Bican   
     Serhat Kabaklı   
     Bedrettin Keleştimur   
     Rıfat Aras   
     Hüseyin Poyraz   
     Ömer Kazazoğlu   
     Şemsettin Ünlü   
     Doğan Özdal   
     Tuncer Sönmez   
     Faik Güngör   
     Hadi Önal   
     Dr. M. Naci Onur   
     İlhami Bulut   
 
3. Diğer Önemli İsimler  

Elazığ'da doğmuş ve edebiyat dünyasına katkı sağlamış diğer önemli isimler arasında şunlar da bulunmaktadır:  

     Mithat Yılmaz   
     Aytuğ İzat   
     Bekir Karacaoğlu   
     A. Murat Kuşçubaşı   
     Güldeniz Ağiş Ekmen   
     Fadıl Karlıdağ   
     Tamer Kavuran   
     Abdulvahap Dalkılıç   
     Şükrü Kacar   
     M. Faik Güngör   
     Metin Önal Mengüşoğlu   
     Nurettin Uytun   
     Tarık Özcan   
     Mahir Gürbüz   
     Hasan Özçam   
     Erhan Deveci   
     Recep Yılmaz   
     Karani Arda   
     Ziya Çarsancaklı   
     Yusuf Dursun   
     Demet Hamiş   
     Nevriye Bozdemir   
     Berika Küçük   
     Doğan Sever   
     Gıyasettin Dağ   
     Mustafa Gülle   
     Nusret Özgen   
     Nevzat Ülger   
     Özer Yıldırım   
     Ömer Öner   
     Saim Öztürk   
     Ali Canpolat   
 
Bu liste, Elazığlı önemli şair ve yazarların sadece bir kısmını içermektedir. Elazığ, edebiyat ve sanat alanında önemli şahsiyetler yetiştirmeye devam etmektedir.  
  
 Sonuç  :
 
Elazığ, hem Türk edebiyatı hem de Türk şiiri için önemli bir yere sahiptir. Şehrin kültürel mirası, doğal güzellikleri ve yerel unsurları, şairlere ilham kaynağı olmaya devam etmektedir. Elazığ'da edebiyat çalışmaları ve etkinlikler, bu zenginliği daha da ileriye taşımaktadır.

Sağlıcakla kalın...

Ancak hikâye burada bitmiyor.

Emekli vefat ettiğinde, maaşı eşi tarafından ortalama 15 yıl daha alınmaya devam ediliyor. Eğer eşin kendisi de başka bir kurumdan emekli ise, iki maaş birden alınıyor. Yani sistem, tek bir prim havuzundan iki ayrı maaşı aynı anda ödemeye devam ediyor. Bu da yetmiyor; kadın vefat ettiğinde, evlenmemiş ya da eşinden ayrılmış kızı, babadan kalan maaşı ömür boyu almaya devam edebiliyor. Bunun ortalaması da yaklaşık 30 yıl.

Topladığınızda ortaya çıkan tablo çarpıcı:
25 yıl prim, yaklaşık 70 yıl maaş.

Burada kimseyi suçlamaya gerek yok. Çünkü bu maaşlar kanuna dayanıyor, hak edilmiş kabul ediliyor ve vatandaş da elbette yasal hakkını alıyor. Sorun bireylerde değil, sorunun kendisi sistemde.

Şu soruyu sormadan geçemiyoruz:
Dünyanın hangi ülkesinde, 25 yıl prim toplanıp 70 yıl boyunca ödeme yapılan bir sosyal güvenlik modeli sürdürülebilir kabul ediliyor?

Bugün gençlerden sürekli fedakârlık bekliyoruz. “Prim ödeyin”, “sabredin”, “emekli olacaksınız” diyoruz. Ama gençler, kendilerinden önceki kuşakların kurduğu bu denklemle yüzleşiyor. Bir yanda düşük maaşlar, güvencesiz işler ve artan prim gün sayıları; diğer yanda sistemin üzerinde giderek ağırlaşan bir yük.

Devlet, sosyal devlettir; emeklisini korumak zorundadır. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ama sosyal devlet olmak, matematiği inkâr etmek anlamına gelmez. Bir sistem, uzun vadede kendi gelirinden çok daha fazlasını harcıyorsa, o sistem ya borçla döner ya da gün gelir duvara toslar.

Bugün bütçeden sosyal güvenliğe aktarılan kaynaklar, eğitimden, tarımdan, üretimden kesiliyor. Yani aslında mesele yalnızca emekli maaşı değil; ülkenin genel ekonomik dengesi.

Belki artık şunu açıkça konuşmanın zamanı gelmiştir:
Emeklilik bir hak ama nesiller arası adalet de bir zorunluluktur. Bir kuşağın refahı, başka bir kuşağın geleceğini ipotek altına alıyorsa, burada ciddi bir sorun vardır.

Kimsenin maaşı kesilsin demek kolaycılık olur. Ama sistemi hiç tartışmadan “böyle gelmiş böyle gider” demek, asıl büyük haksızlıktır. Çünkü bu düzen, eninde sonunda en çok bugünün gençlerini ve yarının emeklilerini vuracaktır.

Emekliyi kışkırtarak devleti (bakın hükümet demiyorum, Devlet diyorum) emekli üzerinden vurmaya çalışanlar madalyonun sadece görünen yüzüyle yüzleşiyor, yüzleştiriyor.! Ama soru hâlâ masada duruyor ve cevap bekliyor:
25 yıl prim, 70 yıl maaş alan bir sistem, daha ne kadar ayakta kalabilir?

Sistemin bozukluğu sadece emeklilikte yok, çalışanda da aynı sistem bozukluğu var. 

Mesela şöyle bir örnek vereyim konuyu siz kendiniz yorumlayıp  değerlendirin. 
X kişisi 100.000 ₺ maaş alıyor, Y kişisi ise 20.000 ₺. Bu yıl %20
maaş zammı var. X kişisinin maaşı 120.000 oldu Y kişisinin maaşı 24.000. Birine 20.000 zam yapılırken diğerine sadece 4.000. 5, 10 yıl sonra arada bir maaş uçurumu doğuyor bu da hem insanlara hem de devlete büyük külfet getiriyor, ekonomi çöküyor, devlet zayıflıyor, insanlar arasında yaşam standartları farklılaşıyor ve devlet büyük borç batağına giriyor. 

Eğer bu meseleyi bu gün konuşmazsak, bir gün konuşacak emekli de, çalışan da  kalmayabilir.

Bir yarılı daha tamamladık acısıyla tatlısı ile tatili hak ettik amasız fakatsız…

Dinlenmek gerek fakat öğrenmek dinlenirken bile olur…

Eğlenerek   olur kısacası iyi tatiller…Kısa bir mola…

Okul Neden Var?

Birinci sınıfın ilk günü, öğretmen çocuklara sormuş:

— "Çocuklar, neden okula geliyorsunuz?" Öğrencilerden biri parmak kaldırmış:

— "Annemle babam evde rahat rahat kahve içebilsinler diye öğretmenim!"

,

Google Amca vs. Öğretmen

Küçük Ali eve gelmiş, babasına dert yanıyormuş:

— "Baba, artık okula gitmeme gerek kalmadı. Google her şeyi biliyor, her soruma cevap veriyor." Babası gülümsemiş:

— "Haklısın oğlum, Google her şeyi biliyor ama 'hangi soruyu soracağını' sadece öğretmenin biliyor."

Yapay Zeka ve Ödev

Öğretmen, öğrencisinin getirdiği harika kompozisyona bakmış ve şüpheyle sormuş:

 — "Evladım, dürüst ol. Bunu sen mi yazdın yoksa ChatGPT mi?" Öğrenci gayet rahat bir şekilde cevap vermiş:

— "Öğretmenim, ben prompt'ları (komutları) yazdım, o da benim düşüncelerimi dijitalleştirdi. Yani fikir benim, işçilik onun!" Öğretmen not defterini açmış ve şöyle demiş:

— "O zaman ben de senin yerine yapay zekaya 100 veriyorum, seneye sen yine beklerim."

Fenomen Olma Dersi

Bir genç, bilgelik arayışıyla bir hocanın yanına gider:

— "Hocam, çok okudum, çok araştırdım ama kimse beni tanımıyor. Ne yapmalıyım?" Hoca telefonunu çıkarıp gence uzatır:

— "Evladım, 40 tane kitap okuyup bir ömür dirsek çürüteceğine; şurada 15 saniyelik bir dans videosu çekip arkasına 'Eğitim şart' yazsaydın, şimdi milyonlarca takipcin olurdu. Devir, derinlik devri değil, keşfet devri!"

"Like" Alan Bilgi

Bir profesör, sosyal medyada paylaştığı bilimsel makalenin sadece 3 beğeni aldığını görmüş. Hemen altına "Dün akşam bir restoranda başımdan geçen ilginç olay..." diye bir hikaye uydurup paylaşmış; binlerce beğeni gelmiş.

Asistanı sormuş: —

"Hocam, neden böyle yaptınız?" Profesör iç çekmiş: —

"Evladım, günümüzde bilgiye ulaşmak için önce 'ilgi' çekmek gerekiyormuş. İnsanlar gerçeği değil, hikayeyi seviyor."

Kompozisyon Sınavı

Edebiyat öğretmeni sınıfa bir ödev vermiş: "Tembellik nedir? Konulu bir sayfalık kompozisyon yazın."

Sınavın sonunda herkes sayfalarca yazarken, bizim Elazığlı çocuk kağıdın tam ortasına sadece şunu yazıp teslim etmiş:

"Tembellik, aha budur!"

Öğretmen kağıdı görünce kahkahayı basmış ve çocuğa 100 vermiş.

 Yanındakiler "Nasıl oldu?" diye sorunca öğretmen demiş ki:

 — "Oğlum, çocuk konuyu anlatmamış, bizzat yaşamış ve yaşatmış!"

Kalın sağlıcakla…

Bir zamanlar sömestr tatili yaklaşınca içimizi tarif edilemez bir kıpırtı kaplardı. O tek sayfalık, saman kağıdına basılı olsa bile kıymeti dünyalara bedel karne; yanında gururla taşınan bir Takdir, bir Teşekkür ya da bir Onur Belgesi...

Hepsi bu kadardı. Net, anlaşılır ve duygusu yüksek. Fotoğraflar çekilir, o an dondurulur, hatıralar bir ömür saklanırdı.

Ancak bu yıl itibarıyla 1, 2, 5, 6, 9 ve 10. sınıflardan başlayarak kademeli olarak hayatımıza giren yeni sistemle, o eski heyecanın yerini "Gelişim Raporu" adı altında bol israflı(israf haramdır) bir kağıt yığını aldı.

Analiz mi, Duygu Kaybı mı?

Evet, çocuğun ders ders analiz edilmesi, güçlü ve zayıf yönlerinin tespiti pedagojik olarak kulağa hoş geliyor. Ancak 14 sayfalık bir dokümanı eline alan ne veli ne de öğrenci o eski "başardım" duygusunu hissedebiliyor.

Analizlerin arasında kaybolan sadece rakamlar değil, günün heyecanı oluyor. Sosyal medya odaklı, bol görselli ama ruhu eksik bir döneme evriliyoruz. Sayfalar arttıkça, o kağıdın manevi ağırlığı azalıyor; yerini bir "dosya yorgunluğuna" bırakıyor.

Hani Sıfır Atık, Hani Tasarruf?

Meselenin bir de vicdanları sızlatan "israf" boyutu var ki, görmezden gelmek mümkün değil. Müfredatta "Erdem, Değer, Eylem" diyoruz; sınıflarda "Sıfır Atık" projeleri yarıştırıyoruz. Peki, gerçekte ne yapıyoruz?

Gelin basit bir hesap yapalım:

Öğrenci Sayıları ve Sayfa Tahminleri (2025-2026 Verileri)

MEB'in 2024-2025 ve 2025-2026 istatistiklerine göre, her bir sınıf seviyesinde yaklaşık 1,3 milyon öğrenci bulunmaktadır.

 Toplam maliyeti etkileyen sayfa dağılımı şöyledir:

Sadece bu 6 kademedeki öğrencilerin dönem sonu gelişim raporlarının basılması durumunda ortaya çıkan tablo şöyledir:

Hesaplamada bir top (500 sayfa) A4 kağıdı için ortalama 130 TL, bir sayfa siyah-beyaz toner maliyeti (muadil toner/dolum bazlı) için 0,35 TL kullanılmıştır.

Tahmini Toplam Maliyet: ~47.580.000 TL

Toplam Kağıt Ağırlığı: Yaklaşık 390 ton (80gr/m² standart A4 üzerinden).

Çevresel Etki: 78 milyon sayfa kağıt için yaklaşık 9.000'den fazla ağacın kullanılması anlamına gelmektedir.

 Tabi diğer sınıflara verilen klasik karneleri de dahil edin…

 Peki ya öğretmenin bu raporları hazırlamak, çıktı almak ve tasnif etmek için harcadığı o kıymetli zaman?

Çözüm Cebimizdeyken Bu İsraf Neden?

Madem dijital bir çağdayız, madem devasa bir EBA sistemimiz var; neden bu raporlar dijital ortamda velinin erişimine sunulmuyor?

Verilsin öğrencinin eline yine o tek sayfalık sembolik karnesi, yaşasın heyecanını.

Detaylı analiz isteyen veli, sisteme girip 14 sayfayı da okusun, 40 sayfayı da.

Eğitimde "yenilik" demek, sadece sayfa sayısını artırmak veya her şeyi karmaşık hale getirmek değildir. Gerçek ilerleme, teknolojiyi israfı önlemek için kullanırken, o kadim "başarı heyecanını" koruyabilmektir.

Ödül mekanizmalarını kuranlar, bu kağıt israfını ve kaybolan "anlamı" ne zaman görecek merak ediyorum.

Hatıralar dijitalleşirken, israfın fizikselleşmesi büyük bir çelişki değil mi?

Bütün eğitim camiasına ve sevgili öğrencilere iyi tatiller diliyorum..

Kalın Sağlıcakla...

Eğitim dünyası, son yıllarda hiçbir yasa maddesine dayanmayan ama iliklerimize kadar hissettiğimiz "örtülü" bir dönüşümden geçiyor.

Eskiden sınıfın kapısı kapandığında başlayan o kutsal bağ, artık yerini bitmek bilmeyen bürokratik bir mekanizmaya bıraktı. Bugünün öğretmeni artık sadece çocuklara hayatı anlatan bir bilge değil; daha çok çıktı üreten, her adımı yönergelerle kontrol edilen bir "uygulayıcı" konumuna itiliyor.

Gelişim Raporları Kimin İçin? Karnelere Ne Oldu?

Yeni nesil öğretmenlik artık öğretmekten çok raporlama içeriyor. Öğretmenin dikkati, çocuğun gözlerinin içinden çıkıp tabletlere, gelişim raporlarına ve tablolara kaymış durumda.

Örneğin; bir öğrencinin o günkü duygusal kırılmasını fark edip onunla dertleşmek yerine, sisteme girilmesi gereken "Öğrenci Gelişim Raporu" formlarındaki kutucukları işaretlemek öncelik haline geldi. Karne heyecan ve sevinci yok…

 Saatlerce emek verilerek hazırlanan bu belgeler, çoğu zaman kimse tarafından okunmadan dijital tozlu raflarda yerini alıyor. Öğretmen artık sınıfta hikaye anlatmıyor, adeta o hikayeyi bir "istatistik" olarak raporluyor.

Pedagojiden Bakıcılığa

Veli beklentileri de bu dönüşümün en büyük tetikleyicisi. Artık birçok veli, öğretmenden çocuğun karakter inşasını değil, anlık "sorunsuzluk" ve "bakıcılık" talep ediyor.

 Uzun vadeli akademik ve ahlaki gelişim, anlık mutluluk fotoğraflarının gölgesinde kalıyor. Öğretmenin mesleki otoritesi ve bilgi birikimi, "çocuğum bugün ne yedi, okulda uslu durdu mu?" sorularının arasında kayboluyor.

Şu anki sistemde her şey ölçülüyor: Puanlar, karşılaştırmalar, yüzdelik dilimler...

Ancak bir öğretmenin çocuğun ruhuna dokunuşu, ona kazandırdığı o dik duruş maalesef hiçbir tabloya sığmıyor. Mülakat politikaları, atanamama sancısı ve özlük haklarındaki kayıplar da bu tabloyu daha da karartıyor.

Eğitim, tecrübe ve pedagojik duyarlılıkla ilerlemesi gereken bir zanaattır; bürokratların hazırladığı soğuk yönergelerle yönetilecek bir fabrika bandı değildir.

Eğer öğretmeni bir "veri giriş elemanı" gibi görmeye devam edersek, pirincin içindeki o beyaz taşı (haysiyeti ve liyakati) ayıklamak her geçen gün daha da zorlaşacak.

Bu dönüşüm kaçınılmaz mı, yoksa biz konuşmadığımız için mi bu kadar derinleşiyor?

Kuşak çatışması kendi mecrasında tatlı ve hoş bir rekabettir. Ama sistem bu çatışmayı zorlarsa tabi ki kazananı olmayacaktır..

Bir baba için evladını yıkamak, sadece bir temizlik değildir. O suyun altında büyüyen bir hayal vardır. Küçük bir beden, koca bir geleceğin provası gibidir. Çocuk suyu yüzüne sıçratır, baba kızar gibi yapar ama içi güler. Sabun köpükleri arasında saklanan kahkahalar, bir evin duvarlarına siner. Baba o an farkında olmadan geleceğe bir söz verir: “Ben buradayım, seni koruyacağım.” O günlerde zaman yavaştır, omuzlar güçlüdür, dizler sağlamdır. Hayat yukarı doğru yürür.

Ama zaman kimseye sormaz. O kahkahaların yerini gün gelir sessizlik alır. Yıllar geçer…  Evlat büyür, baba küçülür. Bir gün gelir; banyodaki rolleri hayat değiştirir. banyodaki tabure kaldırılır, oyuncaklar kaybolur. Baba artık evladını uzaktan izler. Konuşmalar azalır, ama gurur artar. Baba sevgisini çoğu zaman sessizce taşır. Omzuna elini koyamaz belki ama uzaktan bakarken içinden hep aynı cümle geçer: “Yeter ki iyi olsun.” İşte babalık çoğu zaman böyle görünmez bir fedakârlıktır.

Sonra bir gün gelir; hayat bir durakta durur. Evlat babanın koluna girer. Yıllarca sırtını yasladığı adam, şimdi onun omzuna yaslanır. Banyoda akan su bu kez daha soğuktur sanki. Evladın eli titrer, babanın bakışı yere düşer. Çünkü o an sadece bir beden değil, hatıralar yıkanır. Bir zamanlar evladını ayakta tutan kollar, şimdi yardım ister. Baba, güçlü görünmeye alıştığı için bu hâle en çok kendisi utanır. Evlat ise güçlü olmaya çalışırken içinden yıkılır.

İkisi de ağlar ama farklı yerlerinden. Baba, evladına yük olmanın utancını taşır. Evlat, babayı ilk kez kaybetmeye bu kadar yakın hissetmenin acısını. O sessizlikte söylenmeyen binlerce cümle vardır: “Keşke daha çok sarılsaydım.” “Keşke daha az erteleyip daha çok dinleseydim.” Çünkü bazı pişmanlıklar sesli değil, içten ağlar.

İşte tam da bu yüzden, babalar ayaktayken kıymeti bilinmelidir. Sesleri yankılanırken, elleri sıcakken, yürürken arkalarından bakmak yerine yanlarında yürünmelidir. Çünkü gün gelir, o adımlar yavaşlar; insan, güçlü sandığı dağın aslında ne kadar yorulduğunu geç fark eder.

Hayat bize şunu öğretir: Güldüğümüz günlerde sevgi vermeyi ertelersek, ağladığımız günlerde vicdan bizi yıkar. En ağır temizlik budur. Su geçer, sabun geçer ama geç kalan vefa insanın içinden çıkmaz.

Ve insan sonunda şunu anlar; bir babayı yıkamak değil acı olan… Onu hayattayken yeterince sarılmadan yaşlandırmış olmaktır.

Ve insan anlar ki; asıl temizlik suyla değil, vefayla olur.

Önce şu gerçeği netleştirelim. Yılbaşı, yeni bir yılın başlangıcıdır. Takvimsel bir dönüm noktasıdır. Dini bir ibadet değildir, bir inancın ritüeli hiç değildir. Noel başka bir şeydir, yılbaşı başka. Noel, Hristiyan dünyasında dini bir bayramdır; yılbaşı ise insanlığın ortak kullandığı zaman ölçüsünün değişmesidir. Bu ikisini bilerek ya da bilmeyerek aynı sepete koymak, meseleyi bilerek bulandırmaktan başka bir şey değildir.

“Dinen yasak mı?” sorusu üzerinden yürütülen tartışmalar da çoğu zaman samimi değildir. Din, insanın hayatını düzenler; ama hayatı tamamen renksizleştirmek, sevinci yasaklamak, umudu törpülemek için gelmemiştir. Yeni bir yıla girerken iyi dileklerde bulunmak, sevdiklerinle bir arada olmak, geride kalan yılı muhasebe edip önüne bakmak hangi inanca aykırıdır? Asıl mesele kutlamak değil, niyet ve ölçüdür.

İşin ilginç tarafı şudur: Yılbaşını “İslam’da yok” diyerek eleştirenlerin büyük bir kısmı, yıl içinde kutlanan onlarca günü hiç sorgulamaz. Anneler Günü, Babalar Günü, Sevgililer Günü, Kadınlar Günü, doğum günleri, evlilik yıldönümleri… Bunların hangisi dinî bir metinde geçiyor? Hangisi farz ya da sünnet? Ama kimse annesine çiçek aldığı için, çocuğunun doğum gününü kutladığı için, eşine yıldönümünde bir söz söylediği için eleştirilmez. Çünkü bunlar insani duyguların dışa vurumudur.

Yılbaşı denildiğinde sıkça gündeme getirilen bir başka konu da süslenen çam ağacıdır. Çam ağacı süslemek, bazı çevrelerce dinî bir sembol gibi sunulsa da, günümüzde bu daha çok kültürel ve estetik bir alışkanlıktır. İnsanların evlerini, sokaklarını ışıklarla süslemesi; kışın ortasında biraz renk, biraz neşe aramasıdır. Bir ağacı süslemek, bir inanca teslim olmak değil; soğuk günlerde hayata küçük bir sıcaklık katma isteğidir. Niyet okunmadan, semboller üzerinden yapılan yargılar toplumu gereksiz yere ayrıştırmaktan başka bir işe yaramaz.

O hâlde mesele gerçekten “dinde var mı yok mu” meselesi midir, yoksa seçici bir hassasiyet mi söz konusudur? Yılbaşı söz konusu olunca gösterilen bu sert tepki, neden diğer günlerde bu kadar yumuşar? Cevap basit: Yılbaşı, yıllardır ideolojik bir tartışmanın malzemesi hâline getirilmiştir. Dini değil, sosyolojik ve psikolojik bir refleksle karşı karşıyayız.

İsteyen yılbaşını kutlar, isteyen kutlamaz. İsteyen evinde oturur, isteyen ailesiyle bir yemek yer, isteyen yeni yıla dair hayaller kurar. Kimse kimsenin vicdanının bekçisi değildir. İnanç, dayatmayla değil, bilinçle yaşanır. Birinin kutlaması diğerinin inancına saldırı değildir; kutlamayanın tercihi de gericilik değildir.

Asıl tehlikeli olan, toplumu sürekli “yasak–caiz” çizgisine sıkıştırmak ve insanların birbirini yargılamasını normalleştirmektir. Bugün yılbaşı üzerinden yapılan bu ayrıştırma, yarın başka bir gün üzerinden devam eder. Oysa bu toprakların insanı yüzyıllardır acıyı da sevinci de birlikte yaşamayı bilmiştir.

Yeni bir yıl, yeni bir takvimden ibaret olabilir; ama aynı zamanda yeni bir umut, yeni bir niyet, yeni bir başlangıçtır. Kimseye zarar vermeden, kimsenin inancını incitmeden yaşanan her sevinç meşrudur. Belki de asıl sormamız gereken soru şudur: Birbirimizin hayatına bu kadar karışmak bize ne kazandırıyor?

Yeni yıl geliyor. Kimine göre sıradan bir gün, kimine göre anlamlı bir başlangıç. Hangisi olursa olsun, biraz daha anlayışlı, biraz daha sakin ve biraz daha vicdanlı olmayı kutlamak fena olmazdı.

Kalın sağlıcakla....

657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu

72. Madde (Yer Değiştirme Suretiyle Atama): Kurumlarda yer değiştirme suretiyle atanmaların; hizmetlerin verimliliği, personelin dengeli dağılımı ve kurumların özel yönetmelikleri çerçevesinde yapılacağını hükme bağlar.

Özellikle eğitim ve devlet mekanizmalarında rotasyon, sadece bir yer değiştirme değil; bir zihinsel, fiziksel, bireysel ve görsel tazelenme operasyonudur. 

İnsanoğlunun en büyük yanılgılarından biri, sahip olduğu geçici alanı ebedi sanmasıdır. Sürekli aynı yerde çalışanların işini aşırı sahiplenmesi kendi kurallarını oluşturması, mevzuat ve yönetmeliklerinin dışına çıkarak adeta devlet içinde devlet olması, aslında sadece bireysel bir ahlak uyarısı değil, aynı zamanda sosyolojik bir çürüme teşhisidir. Bu meyil, devlet memurluğu ve kamu yönetimi zırhına büründüğünde, karşımıza "kurumsal körlük" ve "statüko kibri" olarak çıkar.

Aynı kurumda, aynı odada veya aynı masada yıllar geçirmek, bir süre sonra o koltuğu hizmet aracı olmaktan çıkarıp kişinin kimliğinin bir parçası haline getirir. Psikolojide "alışma etkisi" olarak bilinen bu durum, bireyin çevresindeki eksiklikleri göremez hale gelmesine neden olur.

  Vizyon ve Misyonun İflası: kurumun girişinde koca koca desenli renkli tablolarda asılı kurumsal vizyon ve misyon lafta veya mazide en önemlisi demode görseller güncellenmeden: İlk yıllardaki heyecan, yerini "biz burada işleri hep böyle yapardık" muhafazakarlığına bırakır.

  Grup Düşüncesi Aynı kadroların uzun süre bir arada kalması, dışarıdan gelen her türlü yenilikçi fikri "tehdit" olarak algılayan kapalı devre bir topluluk yaratır.

 Bu, bilimsel gelişimin önündeki en büyük settir.

Güç Zehirlenmesi ve Faydacılık

Bir makamda kalıcı olduğunu hisseden bireyde, "tuğla üzerine tuğla koyma" derdi biter; mevcut tuğlaları koruma ve kendi iktidar alanını tahkim etme derdi başlar. Sonra bulunduğu ortamda faydacılık başlar, ticaret başlar, rüşvet başlar güvenilir kurumlar güvensiz olmaya başlar...

 Bu noktada kibir, profesyonelliğin yerini alır. Liyakat değil, "sadakat ve gruplaşma" ön plana çıkar. Aynı kurumda kökleşen yapılar, kaçınılmaz olarak denetimden uzaklaşır ve şeffaflığını yitirir. 

Kendi kurumun yetersizliğinin yerini paralel kurumlar almaya başlar tapu takip, dershane kurs, özel hastane, klinik…tapu emlakçıya, doktor özel kliniğe, öğretmen dershaneye, elektrik idaresi özel firmaya havale eder…

Dinamik Rotasyon Sistemi

Bilimsel yönetim ilkeleri, kurumsal canlılığın korunması için stratejik rotasyonu şart koşar. Her meslek grubunda ve her kademede uygulanacak zorunlu rotasyon şunları sağlar:

Farklı kültürlerden gelen memurlar, gittikleri kurumlara yeni "genler" taşır.

 Yeni bir göz, yıllardır süregelen hataları saniyeler içinde fark edebilir.

 Makamların "mülk" değil, "emanet" olduğu bilinci ancak değişimle diri tutulabilir.

Devlet memurluğu bir imtiyaz alanı değil, bir nöbet yeridir. 

Aynı okulda yıllarını geçiren bir eğitimcinin veya yöneticinin vereceği "yeni" hiçbir şeyi kalmamıştır; o artık sadece torpil ve ahbap-çavuş ilişkileriyle koltuk sahibi olan iş bilmez yöneticilerin yarattığı nitelik kaybı, kurumsal hafızayı yok ederek geçmişin tekrarıdır.

 Özellikle "Proje Okulu" adı altında başlatılan uygulamalarda, rotasyonun ve liyakatin bir kenara itilerek keyfi atamaların yapılması, bu eğitim kalelerini birer gelişim merkezi olmaktan çıkarıp kadrolaşma alanlarına dönüştürmemeli. 

Gelişmek, çağdaş medeniyetler seviyesine çıkmak istiyorsak; koltukların tozunu değil, sahiplerini liyakat sistemi ile değiştirmeli; zihinlerdeki prangaları rotasyonla kırmalıyız.

Ne demiş atalarımız tebdili mekanda ferahlık vardır…

Kalın sağlıcakla…

Ülkemizde bazı kesimler var ki yaşamı sadece yemek, içmek, cebine giren para ve ulaştığı konforla ölçüyor. Hayat, onlar için market raflarının doluluğu, maaş bordrosundaki rakam ve hafta sonu gidilen mekânlardan ibaret. Oysa bir ülkenin yaşam standardı yalnızca bireysel refah tablosuyla okunmaz; asıl mesele, o refahın hangi zeminde, hangi güvenlik ve hangi istikrar üzerine kurulduğudur.

Bu kesimler, ülkenin nasıl yönetildiğiyle ilgilenmiyor. İç siyasetin ne anlama geldiğini, dış politikanın neden hayati olduğunu bilmiyor ya da bilmek istemiyorlar. Politikayı, günlük tartışmaların ötesine geçemeyen bir kavga alanı zannediyorlar. Oysa politika, bir ülkenin yarınını şekillendiren akıldır. Bugün atılan her adım, yarın çocuklarımızın yaşayacağı ülkeyi belirler. Elbette herkes daha iyi şartlarda yaşamak ister. Ancak bir ülkenin geleceği, yalnızca bugünkü maddi imkânlarla ölçülemez. 

Dünya, uzun zamandır sıcak ve psikolojik savaşların içinden geçiyor. Haritalar üzerinde cepheler çizilmiyor belki ama ekonomiyle, teknolojiyle, algıyla ve silahla ülkeler kuşatılıyor. Ortadoğu’dan Karadeniz’e, Kafkaslar’dan Akdeniz’e kadar ateş çemberi genişliyor. Dünya uzun süredir zor bir dönemden geçiyor. Savaşlar sadece cephelerde değil; ekonomide, teknolojide ve algıda da yaşanıyor. Coğrafyamız ise bu fırtınaların tam ortasında. Bu nedenle güçlü olmak, hazırlıklı olmak zorundayız. Bu coğrafyada “bana ne” deme lüksü yoktur. Tehdit kapıya dayandığında, sofradaki yemeğin de, cebindeki paranın da bir anlamı kalmaz.

Savunma sanayine yapılan yatırımlar tam da bu noktada anlam kazanıyor. Bu yatırımlar, bir ülkenin barış isteğinin ve caydırıcılığının göstergesidir. Güçlü olmak, savaşmak istemek değil; savaşı uzak tutabilmektir.

Ne yazık ki bazıları bunu görmek istemiyor. Mevcut hükümetin savunma sanayine yaptığı yatırımları küçümsüyor, yok sayıyor ya da bilinçli olarak görmezden geliyor. İHA’ları, SİHA’ları, yerli savunma sistemlerini, askeri teknolojide atılan adımları sadece birer propaganda malzemesi olarak görüyorlar. Oysa bu yatırımlar, bir ülkenin “ben buradayım” deme iradesidir. Güçlü savunma, savaş istememek demektir; caydırıcılık, barışın en sessiz teminatıdır.

Bir an için kendimizi savaşın içinde yaşayan Ortadoğu ülkelerindeki insanların yerine koyalım. Elektriğin, suyun, ekmeğin lüks olduğu bir coğrafyada “yaşam standardı”ndan söz edebilirler miydi? Her sabah can güvenliği endişesiyle uyanan bir insan için konforun, eğlencenin, tüketimin ne anlamı kalırdı? O zaman anlarız ki bugün sahip olduğumuz huzur, kendiliğinden oluşmuş bir durum değildir.

Bir ülkenin asıl zenginliği; sınırlarını koruyabilmesi, masada söz sahibi olabilmesi ve yarınlarına güvenle bakabilmesidir. Ekonomi elbette önemlidir, refah elbette gereklidir. Ama bunların hepsi güçlü bir devlet aklı, sağlam bir güvenlik politikası ve kararlı bir duruşla mümkündür.

Bugün yapılan yatırımları, alınan stratejik kararları sadece bugünün penceresinden okumak büyük bir yanılgıdır. Asıl mesele, yarını görmektir. Çünkü ülke yönetmek, bugünü kurtarmak değil; yarını inşa etmektir.

Bir muhtar olarak ben şuna inanıyorum: Ekonomi, refah ve yaşam kalitesi ancak güvenli bir devlet yapısıyla kalıcı olabilir. Bugün atılan her stratejik adım, yarın çocuklarımızın daha huzurlu bir ülkede yaşaması içindir.

Devlet hiyerarşinin en alt ve bir o kadar da önemli hizmet halkası olan bir köy muhtarı olarak muhtarlığın sadece evrak imzalamak değil, insanların derdiyle, yoluyla, suyla, güvenliğiyle birebir ilgilenmektir. Bu görev bana şunu öğretti: Devlet, yalnızca ekranda görülen bir yapı değil; günlük hayatın görünmeyen omurgasıdır.

Ve şunu unutmamak gerekir: Güvenliğin olmadığı yerde ne huzur olur, ne refah, ne de yaşam standardı. Sofra da, para da, konfor da ancak güçlü bir devletin gölgesinde anlam kazanır.

Devlet güçlü olursa, millet güvende olur. Güvende olan millet ise geleceğe umutla bakar.

 Ya da bulutlar, toprağı canlandıran o rahmeti indirirken bir teşekkür mukabilinde mi hareket eder?

Kainatın işleyişinde "vazife", varoluşun en doğal sonucudur. Bir yıldız parlamak için, toprak yeşermek için ödül istemez. Çünkü bu onların fıtratıdır.

İşte insan olmak da tam olarak böyledir.

Taşıdığımız insani, vicdani, ahlaki ve bizi biz yapan milli-dini değerler; birer "ekstra" değil, insan olarak doğmanın getirdiği asgari müştereklerdir. Yaşadığımız toplumun sosyal dokusuna uyum sağlamak, bir yaşlıya yer vermek, darda kalana el uzatmak veya vatanına-milletine sadakatle hizmet etmek bir lütuf değildir. Bunlar, toplumun yazılı olmayan anayasası, ruhumuzun ise asli borcudur.

"Almadan Vermeyi" Unutan Bir Nesil mi Geliyor?

Maalesef bugün başımızı çevirdiğimizde, bu kadim "görev bilincinin" yerini tehlikeli bir "ödül mekanizmasına" bıraktığını görüyoruz. Yeni nesil, adeta her adımın sonunda bir "beğeni", bir "madalya" veya maddi bir karşılık görmeden parmağını dahi oynatmak istemiyor. Çöpünü kutuya atmak için bile takdir bekleyen, paylaşmanın huzurunu değil, biriktirmenin hırsını önceleyen bir anlayış kapımızı çalıyor.

Sanal dünyanın sahte kahramanları; TikToker’lar, YouTuber’lar ve hiçbir ahlaki süzgeçten geçmeyen "içerik üreticileri", gençlerimize şu zehirli fikri aşılıyor:

 "Eğer karşılığında bir şey almayacaksan, iyi olmanın bir anlamı yoktur."

Oysa bizim töremizde ve inancımızda; sağ elin verdiğini sol el görmezdi. Bizim medeniyetimizde iyilik, "Halk bilmese de Halık bilir" düsturuyla yapılırdı. Şimdi ise bencil, sadece tüketen ve toplumun değerlerine karşı "asalak" bir yaşam tarzı, modernlik maskesi altında ruhlarımızı kemiriyor.

Doğaya, Canlıya ve Vatana Karşı Sorumluluk

Değer yargılarından kopan bir zihin, sadece insana değil; doğaya, hayvana ve atalarından miras kalan toprağına karşı da duyarsızlaşır. Görev bilincini yitiren birey, sadece kendi konforunu düşünen bir "tüketiciye" dönüşür. Bir toplumda "görev" kavramı ölürse, o toplumu ayakta tutan manevi kolonlar çöker.

Milli kimliğimizin en güçlü yanı, ferdin kendisinden önce cemiyeti düşünmesidir. Eğer bizler; paylaşmayı, bölüşmeyi ve "karşılıksız" hizmet etmeyi evlatlarımıza yeniden öğretemezsek, geleceğimiz sanal dünyaların karanlığında kaybolup gidecektir.

Sonuç Olarak...

İyilik yapmak bir "üst düzeye geçme" bileti değildir; o zaten bulunduğumuz seviyenin gereğidir. İnsan kalabilmek, bir ödül sebebi değil, bir varoluş borcudur.

Hz. Musa’nın o meşhur duasındaki gibi, ıslah dileyelim.. Ancak sadece dua yetmez; bizler de örnek olmalı, değerlerimizi sanal dünyanın gürültüsüne kurban etmemeliyiz.

 Unutmayalım ki; güneş doğmaktan vazgeçmediği sürece, bizim de karşılık beklemeden insanlık vazifemizi yerine getirme sorumluluğumuz devam edecektir.

Kalın sağlıcakla...

Dil ve şiir arasındaki derin ilişki üzerinden değerlendirilebilir. Şiir, dilin ifade alanı olarak, Türk dilinin zenginleşmesinde ve gelişiminde önemli bir rol oynamıştır.  
‎ 
‎  1. Dilin Zenginleşmesi ve İfade Gücünün Artması:  
‎
‎  Şiir, Türkçenin yüzyıllar boyunca yuvarlana yuvarlana, farklı coğrafyalarda ve farklı kültürlerle etkileşime girerek zenginleşmesini sağlamıştır . Şairler, dili kullanarak yeni imgeler, metaforlar ve anlatım biçimleri geliştirmiş, dilin ifade gücünü artırmıştır .  
‎ 
‎  2. Gelenek ve Modernizmin Etkileşimi:  
‎
‎  Geleneksel kültürün modern Türk şiirine etkisi, şiirin dilini de etkilemiştir . Şairler, geleneksel unsurlardan beslenerek, halk ve divan edebiyatından yararlanarak şiir dilini zenginleştirmişlerdir . Bu etkileşim, Türk dilinin farklı katmanlarını şiirde bir araya getirerek dilin çok yönlü kullanımını sağlamıştır.  
‎ 
‎  3. Dilin Yenilenmesi ve Dönüşümü:  
‎
‎  Mahallileşme cereyanı gibi akımlar, Divan edebiyatının değişmez kurallarını ortadan kaldırarak dilin yenilenmesine ve dönüşmesine katkıda bulunmuştur . Şiir, dilin sınırlarını zorlayarak, yeni ifade biçimleri ve dilbilgisel kullanımlar ortaya çıkarmıştır .  
‎ 
‎ Sonuç olarak Türk şiiri, Türk dilinin zenginleşmesinde, ifade gücünün artmasında ve dönüşümünde önemli bir rol oynamıştır. Şiir, dilin farklı katmanlarını bir araya getirerek, Türkçenin kültürel ve edebi mirasının şekillenmesinde etkili olmuştur.  
‎
‎Sağlıcakla kalın ...

Sosyal medyada bir cümle yazmak, bir video çekmek, bir yorum bırakmak artık çok kolay. Zor olan ise durup karşındakini anlamaya çalışmak. Herkes kendi doğrularını mutlak kabul ediyor. Dinlemek; karşı tarafın da haklı olabileceğini kabullenmeyi gerektirir. Belki de bu yüzden dinlemekten kaçıyoruz. Çünkü dinlemek, insanın egosunu terbiye eder.

Sahada yaşayan biri olarak şunu net görüyorum: İnsanlar konuşmak için değil, haklı çıkmak için konuşuyor. Dert anlatmak için değil, karşısındakini susturmak için söz alıyor. Oysa mesele bağırmak değil, anlaşabilmek. Bir köyde, bir mahallede, bir ülkede huzur dediğimiz şey yüksek sesle değil, karşılıklı anlayışla kurulur.

Bugün en çok şikâyet ettiğimiz şeylerden biri de tahammülsüzlük. Farklı bir fikre, farklı bir yaşam tarzına, farklı bir bakış açısına tahammül edemiyoruz. Çünkü dinlemiyoruz. Dinlemediğimiz için de empati kuramıyoruz. Empati olmayınca da toplumsal bağlar zayıflıyor. İnsan insanın yükü oluyor.

Yönetenle yönetilen arasındaki mesafenin açılmasının temelinde de bu var. Vatandaş konuşuyor ama dinlendiğini hissetmiyor. Dinlenmediğini hisseden insan ya içine kapanıyor ya da öfkeleniyor. Öfke ise en kolay yayılan duygu. Bugün sokakta, trafikte, sosyal medyada gördüğümüz sertliğin kaynağı biraz da bu duyulmama hissi.

Oysa çözüm sandığımız kadar karmaşık değil. Dinlemek bir lütuf değil, bir sorumluluktur. Makamı, yaşı, unvanı ne olursa olsun herkes için geçerli. Dinleyen insan çoğalmazsa, konuşan insanın artmasının kimseye faydası yok.

Belki de artık daha az konuşup daha çok dinlememiz gerekiyor. Çünkü gerçek değişim, sözü yükseltenlerden değil, söze kulak verenlerden çıkar. Aksi halde hepimiz konuşuruz ama kimse anlaşılmaz. Ve anlaşılmayan bir toplumda ne huzur olur ne de gelecek.

He Mi Hocam, Biz Daha Çağanın Yönünü Oturtamadık

“Oryantiring” kelimesi insanın aklına ilk neyi getirir bilinmez ama biz muallimlerin aklına artık doğrudan birinci sınıf matematik etkinliği geliyor.

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli kapsamında “farklılaştırma” başlığıyla müfredata girdi. Formatör arkadaşlar modeli anlatıyor; erdem, değer, eylem diye slaytlar akıyor.

 Anlatım güzel, niyet iyi. Ama iş sınıfa girince tablo biraz değişiyor hocam.

Şimdi hele bi çağa düşünek.
Birinci sınıfta okuyan çağa altı yaşında. Daha dört–beş ses verilmiş. Sağını solunu karıştırması normal, kalemi yeni tuti, makası doğru dürüst kullanami. Sen bu çağanın eline makasla pusula verip “yön bul” diyisin.

Bu işin güvenliğini nasıl sağlayacaksın?

O pusulayı, o makası nerden bulacaksın?

 Hakkâri’yi, Kars’ı geçtik; Elazığ’ın ilçelerine bu materyaller düzenli gidi mi?

Bir de sınıf gerçeği var hocam.
Sınıf kırk kişi. Muallim bir tane.
Kılavuzda “her öğrenciye ihtiyacı kadar süre verilmeli” deniliyor. He mi hocam?

 Bir çağa hedefi bulana kadar öbürleri ne edecek?

 Biri yerinde durmaz, biri “muallimim bitti” der, biri makası çevirir.

Ders biter, etkinlik yarım kalır.

 Zenginleştirme diye gelen iş, muallimin omzunda zaman yönetimi yüküne dönüşür.

Eşitlik meselesi de burada başlıyor.
Model her yerde aynı yazılıyor ama her yer aynı değil. İstanbul’da kalabalık bahçe, Ankara’da ayaz; Van’da, Kars’ta uzun kış. Kapalı spor salonu olmayan köy okullarında bu etkinlik ya hiç yapılami ya da sınıf içinde kağıt üstünde kali. O zaman da oryantiringin “doğa” tarafı gidi.

Bir de çağadan “kendini değerlendirmesi” isteni.
Hocam çağa daha heceyi yeni çözi. Kendini nasıl değerlendirsin?
Soruyorsun: “Bugün ders nasıldı?”
Cevap belli: “İyiydi muallimim.”

Bakın yanlış anlaşılmasın.
Oryantiring kötü bir etkinlik değil. Zihni çalıştırır, planlamayı öğretir. Ama her güzel şey her yaşa uymaz. Birinci sınıf için bu iş, çağanın ayağına büyük gelen ayakkabı gibidir. Yürütmez, zorlar.

Eğitim masa başında yazılır ama sınıfta yaşanır hocam.
Çağanın gelişimi, muallimin yükü, memleketin şartı birlikte düşünülmeden yazılan her model sahada eksik kalır.

Bizim dediğimiz şu: Model güzel, niyet iyi.
Ama sahayı görmeden olmaz.
Yoksa bu iş, ne “koşarken satranç” olur ne de zenginleştirme…
Ancak imkân yokken yön arama olur.

Vesselam….

Sağlıcakla kalın…

Mühendislikten Eğitime Uzanan Bir Adanmışlık

İbrahim Taşel...

Bu ismi duyduğunuzda, aklınıza sadece bir eğitimci değil, aynı zamanda Elazığ'ın devasa bir eğitim ordusu geliyor. Kendisi bir mühendis olarak başladığı kariyerini, öğrencilikten dershane kuruculuğuna, sıradan bir işten bir adanmışlık mesleğine dönüştürdü. O, sadece bilgi aktaran değil, aynı zamanda bir dert sahibi olan ve bu derdini çözmek için yola çıkan bir eğitim kahramanıdır.

2025-2026 Öğretmen akademilerinin ilk dersinde, onun mütevazı kişiliği ve yalın adanmışlığı anlatıldı, ilk ders ilk konu içeriği idi, ne kadar anlatılsa yeridir. Bir mühendisin, nasıl bir şehrin ve hatta ülkenin eğitim kaderini değiştirecek sessiz bir şahesere imza attığı, onun dershane öğrencisi olmaktan gurur duyan binlerce kişinin( ki bunlardan biriyim) hafızasında canlıdır. Onun en büyük başarısı, sadece öğrencileri sınava hazırlamak değil, onlara ahlakı, dürüstlüğü ve çalışkanlığı aşılamaktı.

Eğitimde Yoldaşlık: Sabri Turan ve Sabri Murat ve Adsız Kahramanlar

Bu adanmışlık yolculuğunda İbrahim Taşel yalnız değildi. Merhum ağabeyimin sınıf arkadaşı Sabri Turan gibi değerli yoldaşları da bu destanın bir parçasıydı. Bu isimler, Elazığ'ın eğitim çıtasını yükselten, öncelikli derdi şehrinin eğitim kalitesi olan gerçek duayenlerdir. Onlar, paraya tamah etmeyen, sadece ve sadece öğrencilerin geleceğine odaklanan, bu şehirden gelip iz bırakan örnek kişiliklerdir.

Bazıları emekli oldu, bazıları hala o kutsal göreve devam ediyor. Onlar, kendi alanlarında Elazığ eğitiminin temel taşlarını döşediler ve bugün bile ilham kaynağı olmaya devam ediyorlar.

 Paranın Gölgesinde Çözülmeye Başlayan Meslek

Ne yazık ki, bu duayenlerin mirası, günümüzde bir çelişki yumağı ile karşı karşıya. Eğitimi bir adanmışlık mesleği olarak görenlerin karşısında, derdi sadece para olan bazı eğitim fakültesi mezunu dershane ve kurs merkezleri türedi. Bu ticari yaklaşımlar, mesleğin özündeki kutsallığı ve adanmışlığı gölgeleyerek, eğitimi bir tükenmez çelişki haline getirmiştir.

Eğitim, bir ülkenin ve şehrin geleceğidir; kâr marjının hesaplandığı bir sektör değil. Taşel ve Turan,Murat gibi isimler, bize eğitimi bir derdi olanın adanmışlığı olarak miras bıraktılar.

 Elazığ'ın Geleceği: Yeni Duayenler Yetiştirmek

Elazığ'ın eğitimde ulaşacağı nokta bellidir: Eğer bu şehir, elli yılda bir değil, her an İbrahim Taşeller, Sabri Turanlar, Sabri Muratlar… gibi paraya tamah etmeyen, önceliği daima öğrenci olan duayenler yetiştirmeye devam etmezse, eğitimdeki gerileme kaçınılmaz olacaktır.

Bu şehir, eğitim kalitesini her şeyin üzerinde tutan bir ruha sahiptir. Bu ruhu yaşatmak, yeni nesil eğitimcilerin sadece diplomayla değil, adanmışlıkla yola çıkmasını sağlamak, hepimizin sorumluluğudur.

İbrahim Taşel ve yol arkadaşlarının mirası, Elazığ'ın eğitimde parlayan yıldızı olmaya devam etmelidir.

Çünkü Elazığ'ın geleceği, sadece binalarda değil; gönüllerinde bir dert taşıyan, bilgiyi bir miras ve adanmışlığı bir meşale gibi taşıyacak olan yeni nesil Taşel'lerin ellerinde yükselecektir.

Kalın sağlıcakla…

Kırk günde öğretmen yetiştirilen dönemleri yaşadık. Üstelik hâlâ sistemde görev yapanların yarıya yakını eğitim fakültesi mezunu bile değil. Bu kişiler, önümüzdeki 15–20 yıl boyunca öğretmenlik ve idarecilik yapmaya devam edecek. Neyi nasıl anlatırız bilinmez, liyakat torpil, yığınla bilinmeyene ek bilinmeyenler…

Buna karşılık bir Türk genci, öğretmen olabilmek için adeta bir ömürlük sınavdan geçiriliyor.

Tabloyu net koyalım:

Bir genç;

12 yıl zorunlu eğitim alıyor,

4 yıl eğitim fakültesi bitiriyor,

Adı değişse de özü değişmeyen KPSS/AGS sınavını geçiyor,

2026’dan itibaren sadece 7 ilde, Ayda 32 bin TL ile,

Ne okuyacağı tam belli olmayan bir programda,

4 dönem uygulama okullarında ders görüyor,

Her sınavdan en az 60 almak zorunda kalıyor.

Burada bir duralım. 

7 ilde akademi eğitim merkezi kurulacak. Ankara, İstanbul, Aksaray, Gaziantep, Erzurum, Sivas, Kayseri. Fakat Ankara ve İstanbul'da birden fazla eğitim merkezimiz olacak. Ankara ve İstanbul dışındaki Eğitim ve Uygulama Merkezlerinde konaklama imkânı da sağlanacak.

Bugün İstanbul gibi bir şehirde, 32 bin TL ile iki yıl barınmak mümkün mü? Değil. Kiralık ev dahi bulamazsınız. Bulsanız 32 bin tl..kira artı geçim iki yıl…yutkunarak yazıyorum…

 Bunu ekonomi profesörüne de sormaya gerek yok; pazara çıkan herkes biliyor.

Bu iki yılın ardından;

Aday öğretmen,

3 yıl sözleşmeli,

Yaklaşık 55 bin TL maaşla çalışıyor.

Ve ancak 3 yıl sonra “öğretmen” olabiliyor.

Toplayalım:

18 yıl eğitim,3 yıl sözleşmeli çalışma, 21 yıl fiilen öğrenci/yarı öğrenci statüsü.

Bir de çocukluk, okul dışı hayat, ergenlik derseniz;

27 yıl.Yirmi yedi yıl…

Bu süre boyunca;

Asgari ücretin biraz üstünde ya da altında gelir,

Ertelenmiş hayaller,

Aileye yük olma psikolojisi,

Evlenememe,

Çocuk sahibi olamama,

Sosyal hayattan kopuş…

Şimdi soruyorum: Bu insan nasıl motive olacak?

Nasıl “ideal öğretmen” olacak?

Anne babasına bir hediye almayı bile planlayamayan biri, geleceğe nasıl umut aşılayacak?

Bu noktada mesele eğitim bilimi değil, psikiyatri konusudur.

İnsanı bu kadar uzun süre belirsizlikte tutan, Gençliğini “bir gün atanırım” vaadine hapseden, Hayatını ertelemeyi normalleştiren bir sistemin akıl, mantık ve izanla açıklanabilecek bir tarafı yoktur.

Öğretmeni değersizleştiren bir sistem, eğitimi yüceltmez; toplumsal yorgunluk üretir.

Ve yorgun bir öğretmenin yetiştirdiği nesillerden ne bilim çıkar ne ahlak ne de umut.

Eğitim reformu, öğretmeni daha çok sınava sokmak değil; ona insan gibi yaşayacağı bir hayat sunmakla başlar.

Aksi hâlde bu ülke, öğretmen yetiştirmeye değil, ideallerini kaybetmiş bireyler üretmeye devam eder.

Şimdi bir daha soralım… KİM ÖĞRETMEN OLMAK İSTER….

Kalın sağlıcakla…

Bir muhtarın masası yalnızca evrak dolu değildir; dert, talep, kavga, barış, umut ve çaresizlik de o masanın üzerindedir. Sabah kapıyı çalan başka bir sorundur, akşam arayan başka. Yol ister, su ister, sosyal yardım ister, defin ister, imza ister. Ama çoğu zaman muhtarın elinde yetki değil, sadece takip gücü vardır. Buna rağmen vatandaş ilk olarak muhtara gelir. Çünkü muhtar ulaşılabilirdir.

Muhtarlığın hafife alınmasının bir nedeni, makamın sessiz çalışmasıdır. Gösterişi yoktur, kürsüsü yoktur, koruması yoktur, 24 saat mesaisi
vardır, mesai içerisinde yaptığı tüm harcama ve giderlerinin ödeneği yoktur.! Cebinden harcar, yapılan işlerin çoğu görünmez. Sorun çözülür, kimse hatırlamaz; çözülmezse sorumlu muhtar olur. Bu da muhtarlığı kolay bir iş gibi gösterir. Oysa sahada olan bilir: Kolay olan hiçbir şey yoktur.

Son yıllarda bir başka tartışma daha sık dillendirilmeye başlandı. “Muhtarlık kaldırılsın”, “Muhtarlara ödenen maaş devlet bütçesine yük” deniliyor. Kâğıt üzerinde bakıldığında bu söylem kulağa mantıklı gelebilir. Ama sahaya indiğinizde tablo tamamen değişir. Çünkü bir muhtar yalnızca bir kişi değildir. Bir muhtar, ailesiyle birlikte en az beş kişilik bir hayat demektir. O evde yanan ışık, kaynayan tencere, okula giden çocuk demektir. Muhtarlık maaşı bir lüks değil, bir geçim kapısıdır.

Peki muhtar olmasa ne olur? Bu soruyu soranlar, cevabını çoğu zaman düşünmez. Muhtar olmazsa vatandaş doğrudan kime gidecek? Kaymakama mı, belediyeye mi, valiliğe mi? Kapısı herkese açık olan, telefonu gece gündüz çalan, sahayı bilen o ilk temas noktası ortadan kalkarsa devletle vatandaş arasındaki mesafe daha da açılır. Bürokrasi artar, çözüm yavaşlar, sorun büyür.

Muhtar, kriz anında hatırlanır. Afet olur, yangın olur, ölüm olur, ilk aranan yine muhtardır. Çünkü sahayı bilen odur. Kim nerede yaşıyor, kimin neye ihtiyacı var, kim kimsesiz, kim hasta… Bu bilgiler hiçbir resmi tabloda yazmaz. Bu bilgi ancak muhtarın hafızasında vardır.

Muhtarlık hafife alınıyor çünkü sistem, en yakındaki temsilciyi güçlendirmek yerine maliyet kalemi olarak görmeyi tercih ediyor. Oysa güçlü bir muhtarlık, güçlü bir mahalle ve köy demektir. Güçlü mahalle ve köy ise güçlü devletin temelidir.

Belki de artık şu soruyu sormak gerekiyor: Muhtarlık mı gereksiz, yoksa biz mi en yakınımızdaki emeği görmezden geliyoruz? Muhtarlığı kaldırarak değil, muhtarı güçlendirerek tasarruf sağlanır. Aksi halde kaybedilen yalnızca bir makam değil, vatandaşla devlet arasındaki en sağlam bağ olur.

Bir de merhametten maraz doğar…

Yıl 1986 merkez endüstri meslek lisesinde Celal MERAL müdür yardımcımız kılık kıyafet ve saç kontrolü nedeniyle, yapılacak eylemi öğrenciler olarak protesto etmek için valiliğe yürürken tiyatro önünde emniyet bizi okula döndürdü ilgili vali yardımcısının konuşmasıyla olay tatlıya bağlandı…

Celal MERAL efsane bir idareci geldiği Balak Gazi lisesini döneminde Elâzığ’ın bir numarası yaptı…idareci olarak oturduğu koltuktan güç alan değil koltuğa güç verendi..

Hasan Hüseyin TEKATEŞ çalışmaktan onur duyduğum diğer bir efsane idareci küçük büyük yanına gelen tüm öğretmenlerin önünden kalkıp ceketini ilikleyen, öğretmen ile veliyi asla karşı karşıya getirmeyen bir beyefendi.

Sırasıyla açıklayalım 2005 te uzman öğretmen,2022 den beri başöğretmen olarak görev yapmaktayım…32 yılı aşan bir görev süresi ve elli yılı aşkın bir öğrencilik serüveni devam ediyor…

İdarecilik torpil siyaset sendika ile değil liyakat ile oluyordu dileğimiz temennimiz o ki o günlere dönülsün liyakat anlamında. Sitem edeceklere sözümüz de mevcutları değerlendirirken sendikalara göre idareci sayılarına bakalım…

İstisnalar bir elin parmaklarını geçmez…

O günün idarecilerinin farkları öğretmene gelen herhangi bir olumsuzluk karşısında öğretmen asla muhatap edilmez olumsuzluk öğretmenin bile haberi olmadan idareci tarafından bertaraf edilirdi…Hasan Hüseyin Müdürüm ile bunun canlı tanığıyım…

Sınıfta öğrencisine taraflı davranan öğretmeni sözlü şikayet edip sınıf değişikliği isteyen veliye…

Benim öğretmenim asla böyle bir işlem yapmaz öğrencinizi istediğiniz okula götürebilirsiniz diyerek veliyi kibarca göndermişti ruhu şad mekanı cennet olsun…

Gelelim konumuza terbiyesiz öğrenciler sınıfta öğretmene yapmadığı rezilliği bırakmıyor. Öğretmen sağ olası çıkıp idareye bildirmiyor veya idarenin müthiş bir vurdum duymazlığı…

Konu sosyal medyada ve Türkiye nin gündeminde…

Dinliyoruz…

Sendikalardan açıklama yok..

Açıklama öğretmenden geliyor seviyorum iyi çocuklar affediyorum…Ne yapsın garibim. İdare mi arkasında sendika mı…

Bu af daha büyük istismarın kapısını aralar…

Peki o okulun idarecileri konu ile ilgili hangi idari işlemleri yaptılar…

Niye perde arkası olayları bu boyuta gelmesi yansıtılmaz…öğretmenleri koruyan bir yasaya ihtiyaç yok gerek te yok öğretmenlik ahlak saygınlık yasaları ile korunur…

Bu toplum Fatihin ahlakını Hz Ali nin anlayışını kaybetti gazali Farabi ve İbni Sina anlayışını içselleştirmediği müddetçe köyün itlerinden (sosyal medya) daha çok hikaye dinleriz…

Kalın sağlıcakla…

Sosyal medyada bir öğretmeni alaya alan, saygısızca davranan bir çocuğun görüntüsü...

Bu tür olaylar maalesef sıradanlaşmaya başladı. İlk bakışta sadece bir "yaramazlık" gibi görünen bu davranışın ardında toplumumuzun derin bir röntgenini görüyoruz. Bu röntgen, sadece anlık bir saygısızlığı değil, geleceğimizi adım adım getirdiğimiz tehlikeli durumu gözler önüne seriyor.

 Öğretmenin Çaresizliği ve Sistemin Çöküşü

Bu olaylarda en can yakıcı sorulardan biri şudur: O öğretmen neden o an dersi bırakıp idareyi bilgilendirmez? 657  sayılı Kanun'un kendilerine sağladığı haklar arasında yer alan "isnat ve iftiralara karşı koruma" hakkına sahiptir.

 Öğretmen, maruz kaldığı alay/hakaret eylemini okul idaresine yazılı olarak bildirir. İdare, soruşturmayı başlatmak ve gerekli idari/adli mercilere bildirimde bulunmakla yükümlüdür.

Kamu Görevlisine Karşı Hakaret Suçu (TCK m. 125/3)

 Öğretmenin Konumu: Devlet okullarında görev yapan öğretmenler, görevleri sırasında veya görevleriyle ilgili işledikleri suçlar açısından kamu görevlisi sayılırlar.

 Suçun Oluşumu: Öğrencinin alay etme fiili, hakaret boyutuna ulaştığında (örneğin, onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte sözler veya eylemler) kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu oluşur.

  Dava Süreci: Bu suç, şikâyete tabi değildir. Yani, öğretmen şikâyetçi olmasa bile (veya okul idaresi re'sen bildirimde bulunduğunda), Cumhuriyet Savcılığı resen (kendiliğinden) soruşturma başlatır.

Cevap, ne yazık ki, öğretmenin kişisel zayıflığında değil, onu yalnız bırakan ve etkisizleştiren sistemdedir.

 İdare ve Rehberlik Servisinin Yetersizliği: Öğretmen, idareye bildirdiğinde "Çözemedin mi?", "Veliyi idare et" gibi yaklaşımlarla karşılanıyorsa veya disiplin süreci o kadar uzun ve sonuçsuz kalıyorsa ki, dersi bırakıp bildirim yapmak bile enerjisini tüketiyorsa, duruşunu koruyamaz.

  Velinin Toleransı: "Benim çocuğum yapmaz" veya "Bir şey olmaz, çocuktur" diyen sınır tanımaz ebeveyn tutumu, okulun disiplin mekanizmasını felç eder.

Öğretmen, veliyle karşı karşıya gelme ve hatta şiddete maruz kalma riskiyle dahi baş başa bırakılmıştır.

 Öğretmen, itibarını korumak için tepki verdiğinde, videonun daha da yayılacağını, kendisinin alay konusu olacağını bilir. Bu korku, onu maalesef tepkisizliğe, dersi bitirmeye zorlar.

Öğretmenin o anki suskunluğu ya da dersi sürdürme çabası, eğitimin devamlılığına olan inancından değil, yalnızlaştırılmış ve güvencesiz bırakılmış olmasından kaynaklanır. Onlar artık birer rehber değil, tüketilmesi kolay içerik malzemesidir.

 Tolerans Tanıyan Bir Sistem, Felakete Götüren Bir Gençlik

Eğitimdeki otorite boşluğu, okul duvarları içinde kalmıyor; tüm topluma yayılıyor. Tolerans gösterilen her saygısızlık, yarının sınır tanımayan, empati yoksunu bireylerini yetiştiriyor.

 Değer Kaybı: Çocuklara sorumluluk duygusunun aşılanmaması, sosyal medyada "görünür olmanın" "öğrenmekten" daha değerli hale gelmesi, temel değerlerimizi yozlaştırıyor.

 Yetki Değil Saygınlık Krizi: Sınırlara sahip olmayan bir nesil, ne otoriteyi tanır ne de saygınlığı bilir. Toplumsal kuralları, hukuku ve en nihayetinde ülkesini ciddiye almaz.

Bu durum, hepimizin ortak sınavıdır ve bu sınavda başarısız olma lüksümüz kalmadı.

Tolerans gösterdiğimiz bu çürümüşlük, bu toplumu kaçınılmaz bir felakete doğru sürüklüyor.

Nereden Başlamalıyız?

Sorun ailede, okulda ve sosyal medyada aynı anda başlıyor. Bu yüzden çözüm de üçlü olmalıdır:

 AİLE: Ekran değil, göz teması kurmalı; değerleri anlatarak değil, yaşayarak öğretmelidir.

 SİSTEM: Öğretmeni koruyan, disiplini ve rehberlik servisini yeniden yetkin kılan net kurallar koymalıdır. Otoriteyi değil, saygınlığı tesis etmelidir. Bir öğretmene yapılan saygısızlık, tüm okula yapılmış kabul edilmelidir.

 TOPLUM: Öğretmeni yalnız bırakmamalı, ona verilen değeri geleceğe yapılan en büyük yatırım olarak görmelidir.

Bu olaylar bir "uyarı" değil, bir alarmdır. Artık feryat etme zamanı geldi.

 Öğretmenlerimize ve kurumlarımıza hak ettikleri saygınlığı ve sistem onlara hak ettikleri güvenceyi vermeden, bu toplumsal kaosun sonucu her geçen gün daha karanlık çıkacaktır.

Kalın sağlıcakla….

Bu ülkede farklı inançlara, kültürlere, görüşlere tahammülümüz olduğunu söyleriz ama konu pratikte sınandığında aceleyle gardımızı kaldırıyoruz. Oysa Papa’nın gelişi ne bu ülkenin inancını zayıflatır, ne değerlerini değiştirir, ne de kimsenin hayatına doğrudan müdahale eder. Bu topraklar binlerce yıldır nice farklı medeniyetin ayak izini taşıyor; bir ziyaret ile sarsılacak kadar zayıf köklerimiz yok.

Eleştirenlerin ortak noktası, meseleyi büyük bir tehdit gibi göstermeleri. Oysa asıl tehdit, içine kapalı bir toplum hâline gelmek, dünyayı anlamadan kendi kabuğunda öfkelenmek, her farklı sesi “zarar” olarak görmek. Güçlü toplumlar, kendine güvenen milletler böyle davranmaz. Onlar misafirin kim olduğuna bakmaksızın nezaketi korur, diyaloğu önemser, dünyaya kapılarını kapatmaz.

Papa’nın ziyaretinde gözden kaçırılan en önemli şey, Türkiye’nin bölgesindeki barış, adalet ve insani yardım konularındaki rolünün yeniden hatırlatılmış olmasıdır. Bu topraklar yalnızca kendi coğrafyasına değil, tüm dünyaya karşı sorumluluğu olan bir ülke. Böylesi temaslar diplomasinin de, kültürel yumuşak gücün de bir parçasıdır. Bugün eleştirdiklerini zannedenler, aslında ülkenin medeniyet duruşuna zarar veriyor.

Belki de artık şunu fark etmemiz gerekiyor: Bir ülke, büyük devlet olmak istiyorsa önce kendi özgüvenini güçlendirmeli. Misafire gösterilen saygı, kendi değerlerimizin sağlamlığından gelir. Farklı inançlarla kurulan temaslar, bizi zayıflatmaz; aksine dünyaya karşı duruşumuzu olgunlaştırır.

Asıl mesele Papa’nın kim olduğu değil; bizim nasıl bir toplum olmak istediğimizdir. Kendi değerlerinin arkasında durabilen, farklılıklara tahammül edebilen, devlet geleneğinin gereğini yerine getiren bir Türkiye mi? Yoksa her uluslararası teması tartışmaya boğan, önyargılarından beslenen bir Türkiye mi?

Papa’nın ziyaretinde eleştiriler patladı ama asıl tartışmamız gereken nokta bu değil. Biz, dünyayı anlamaya çalışan, özgüvenli ve medeniyetine inanan bir toplum olmayı ne kadar istiyoruz?

Bu soruya vereceğimiz cevap, bir ziyaretin çok ötesinde…

Bu ülkenin geleceğini belirleyecek nitelikte.

Ahlak, Adalet, Dürüstlük, Sorumluluk... 

Bu kavramları telaffuz ettiğimizde, sanki sihirli bir formülü dillendirmiş ve görevimizi tamamlamış gibi bir rahatlığa kapılırız. Kongreler düzenler, panellerde saatlerce tartışır, en son teknolojiyle donatılmış salonlarda "Değerler Eğitimi" veririz.

Oysa yanılgımız tam da burada başlar: Kelimelerin sihirli bir gücü yoktur; sihir, davranışın ta kendisindedir.

Ahlakın ne olduğunu, yan anlamlarını, evrensel ilkelerini saatlerce anlatan birinin, trafikte en ufak bir sıkışıklıkta dahi sabırsızlıkla kornaya basması, o derslerin tümünü anlamsız kılar.

Hırsızlığın dinî, felsefî ya da sosyal sonuçlarını en etkileyici hitabetle anlatan birinin, kullandığı beytülmalların kendisine tahsisli gibi normalleştirmesi, resmi plakayı özel işlerde kullanması tıpkı denizde boşa kürek sallamak gibidir.

Söylem ne kadar yüksek sesli olursa olsun, davranışın fısıltısı, kitleler üzerinde çok daha kalıcı bir etki bırakır.

Davranışın Gücü ve Ömer'in Mumu

Bu durumu, bize yüzlerce yıl öncesinden ışık tutan bir kıssa, güncelliğini hiç yitirmemiş bir prensiple özetleyebiliriz: Hz. Ömer’in Mumu.

Hz. Ömer bu davranışıyla, adaleti, dürüstlüğü ya da sorumluluğu anlatan uzun bir hutbe çekmemiştir. Sadece bir mumun ışığını değiştirerek, binlerce sayfalık bir "Değerler Eğitimi" kitabının vereceği mesajdan çok daha etkili bir ders vermiştir. O, sadece anlatan değil, aynı zamanda yaşayandı. Onun mumu, sadece odasını aydınlatmakla kalmadı; nesiller boyu ahlak ve hesap verilebilirlik kavramlarına ışık tutan bir fener oldu.

Anlatan çok uygulayan yok.

Bugün ise durum farklı. "Anlatanın çok, yaşayıp uygulayanın olmadığı" bir değerler erozyonu ile karşı karşıyayız.

Gençlerimize "adaletli olun" derken, toplumsal hayatta torpilin ve iltimasın en kestirme yol olduğunu görüyorlar. 

İş ahlakını anlatırken, en çok kazananların vergi kaçırmaktan çekinmediğine şahit oluyorlar. 

Salonları doldurarak verdiğimiz her nutuk, her sunum, her gösterişli etkinlik; eğer kürsüden inince verdiğimiz sözlerin tersini yapıyorsak, sadece bir kendini tatmin ritüelinden öteye geçmiyor.

Değerler Eğitimi, bir ders saati, bir seminer ya da bir konferans konusu değildir.

O, soluduğumuz hava, yediğimiz ekmek, yaktığımız ışık, kullandığımız unvan, araç, kalem, kağıt, elektrik, su, attığımız her adımdır. Kişiliğimizdir karakterimizdir….

Anlatmayın, Yaşayın!

Artık, kelimelerin büyülü gücüne inanmayı bırakma vaktidir. Toplum olarak ihtiyacımız olan, yüksek sesli vaazlar değil; sessiz, mütevazı ama kararlı eylemlerdir.

Ey yönetici, adil ol! Ey öğretmen, dürüstlüğü yaşa! Ey ebeveyn, sabrı göster!

Anlatmayın, yaşayın ki görelim! 

İşte o zaman, Ömer'in mumu misali, bir mumun küçük ışığı tüm toplumu aydınlatacak bir meşaleye dönüşecektir.

Vesselam,

Sağlıcakla kalın...

1997 yılında Elazığ’a eş durumu ile geldiğimde üç yıllık öğretmendim; enerjik, idealist biriydim.

O zamanlar, sınıfın köşesinde oturup öğrencileriyle ne "al satarım bal satarım" ne de "mendil kapmaca" oynayabilen, meslekte otuz-kırk yılını doldurmuş öğretmenleri izlerken, içimden "Bu tecrübeli isimler gitse de biz gençler gelsek" diye düşünürdüm.

Bugün bile, 65 yaşında ilkokul öğretmeni, 60 yaşında anasınıfı öğretmeni, 63 yaşında lisede beden eğitimi öğretmeni olunmaması gerektiği yönündeki şahsi fikrimi koruyorum.

 Zira eğitim, sadece bir meslek değil, taze bir zihin, sürekli yenilenen bir donanım ve yüksek bir enerji gerektiren dinamik bir alandır.

Tecrübenin değerini inkâr etmek haksızlık olur. Yıllar, sınıf yönetiminin inceliklerini, öğrenci psikolojisinin karmaşık dinamiklerini öğretir.

   Ancak                         

Çağımızda, sadece yıpranmış bir tecrübe; hızla ilerleyen bilim, teknoloji ve Milli Eğitim Bakanlığımızın yeni Milli Maarif Modeli’nin gerektirdiği derin donanım karşısında yetersiz kalmaktadır.

Milli Maarif Modeli, ezberci bilgiden uzak, öğrencinin milletin ve insanlığın ortak değerlerini özümseyerek yetişmesini amaçlayan bir vizyon sunuyor. Bu vizyonu hayata geçirecek olan, bilgisi güncel, pedagojisi modern öğretmendir.

 Yapay Zekâ ve Dijital Pedagoji: 1990’ların tecrübesi, bugünün yapay zekâ destekli öğrenme platformlarını, veri analiziyle kişiselleştirilmiş eğitimi veya Blended Learning (Harmanlanmış Öğrenme) metotlarını bilmez.

Oysa Milli Maarif Modeli'nin gerektirdiği verimlilik; öğretmenin, ders içeriğine hakim olmasının ötesinde, bu dijital araçları etkin kullanabilme donanımına sahip olmasını zorunlu kılar.

  Tecrübe bize ne yapacağımızı söylerken, güncel donanım ise neden ve nasıl yapmamız gerektiğini, hangi metotların bilimsel olarak daha verimli olduğunu kanıtlarla sunar.

Yapılandırmacılık, STEM entegrasyonu ve disiplinler arası yaklaşımlar, yirmi yıl önceki sınıf ortamından tamamen farklı bir birikimi gerektirir. Bir öğretmen, Milli Maarif Modeli'nde hedeflenen "karakter ve değer" eğitimini, sadece eski usul anlatımla değil, güncel öğrenci merkezli senaryolarla ve drama teknikleriyle verebilme donanımına sahip olmalıdır.

Bir meslekte 30 yıl kalmak, 30 yıllık tecrübeye sahip olduğunuz anlamına gelmez

 bazen sadece aynı yılı 30 kez tekrarladığınız anlamına gelir.

Nitelikli tecrübe, sürekli hizmet içi eğitimler, mentorluk, alan araştırmaları ve bilimsel okuryazarlık ile desteklenerek dinamik tutulan tecrübedir. Eğer bir öğretmen, mesleğinin sonuna yaklaşırken hala genç meslektaşlarından daha iyi bir teknolojik donanıma, daha güncel bir pedagojik yaklaşıma sahip değilse, bu sadece yorgun bir görev süresidir, verimli bir tecrübe değil.

Eğitim sistemimiz, her geçen gün yeni birikimler ve yeteneklerle donanmış dinamik genç zihinlere ihtiyaç duyduğu gibi, meslekteki yıllarını bir yük değil, bir platform olarak kullanan sürekli öğrenen ve kendini yenileyen tecrübeli isimlere de ihtiyaç duymaktadır.

Verimli bir gelecek, Milli Maarif Modeli'nin vizyonuna uygun donanıma sahip, dinamik öğretmenlerin ellerinde şekillenecektir.

Ne tecrübe tek başına yeterlidir ne de donanım. Ama çağımız, terazinin kefesini sürekli güncellenen birikim ve donanıma doğru ağırlaştırmakta, tecrübeyi ise sadece bir uygulama platformu olarak görmektedir.

Ez cümle tecrübe yenilenme değil tekrar ise demir alma vakti gelmiştir….

Kalın sağlıcakla….

Başlığa dönersek, Yaratan'ın ilk emri olan "Oku"dan kasıt nedir?

İslam'ın temel anlayışını ve insanla bilgi arasındaki ilişkiyi çok derin bir şekilde ortaya koyar.

OKUMAK, SADECE HARFLERİ DEĞİL, HAYATI OKUMAKTIR.

Ne vaaz vereceğiz ne tebliğ yeri de değil, haddimiz de değil. Naçizane, otuz yılı aşkın meslek tecrübesi gereği okumanın önemine bir iki cümle ile değinip, bilginin ve becerinin sadece metni okumak değil, aynı zamanda gözlemlemeyi, düşünmeyi ve bilgiye ulaşmayı da kapsadığını anlatmak isteriz. Yani okumak, insanı sorgulamaya, araştırmaya ve öğrenmeye teşvik eder. ETMELİ.

BİLİM, HER DİNDE VE KÜLTÜRDE EVRENSEL BİR DEĞERDİR.

Bilgi ve eğitim ibadet kadar önemlidir. Maddi ve manevi gelişim ancak ve ancak bilim ile olur. İnsanın önce akıl, bilinç ve bilgi ile donatılması, sonra bu bilinci başkalarına aktarması okumak -yani eğitim- ile olur.

Manevi olarak toplumumuzun belli bir donanıma sahip olduğundan şüphemiz yok. Fakat maddi olarak maalesef aynı şeyleri söylemek mümkün değil. Yani endüstri, sanayi, teknoloji olarak baktığımızda eksikliğin, ileri ülkelerle kıyaslanmayacak kadar sıralamada çok gerilerde olduğumuzu görmek hiç de zor değil.

Nedenleri ortada: bize göre eğitim. Zor mu bu alanlarda ilerlemek?

Hayır, çok kolay. Yetişmiş veya yetiştirilecek insan kaynakları ile bu mümkündür.

Doğru politikalar, objektif ve liyakatli atamalar, yani insan kaynaklarının doğru kullanılması ile düzelir ve düzeltilebilir.

YETER Kİ LİYAKAT SİSTEMİ UYGULANSIN. YETER Kİ GENÇ BEYİNLERE YATIRIM YAPILSIN.

Son sözümüz şu olsun:

OKUMAK, DÜŞÜNMEK VE ÜRETMEK GELECEĞİN TEK YOLUDUR.

Bu fuarlar vasıtası ile bir kişi daha okuma kervanına katılırsa, işte o zaman gerçek başarıya kısmen ulaşmış oluruz.

Emeği geçen herkese teşekkürler.

Kalın sağlıcakla…

Bir masaya oturuyorsunuz… Ana yemek daha ortada yok ama masa sanki piknik alanı gibi: onlarca salata, gereksiz yeşillikler, sosu bol ama tadı olmayan küçük tabaklar. Üstelik hepsinin ortak sloganı aynı: “Sınırsız ve ikram.”
Oysa herkes biliyor ki sınırsız olanın çoğu zaman tadı yoktur; ikram denilenin de büyük bölümü çöpe gider. İşletmeler, bu kalabalık görüntüyü “cömertlik” gibi sunup mecazi bir doyum hissi yaratmaya çalışıyor. Fakat bu tablo aslında hem gıda israfını körüklüyor hem de ana yemeğin kalitesindeki eksikleri gizliyor. 

Bu şov kültürü en çok da döner sektöründe kendini gösteriyor.
Türkiye’de döner, hem kültürel bir simge hem de pratik bir öğün olarak önemli bir yere sahip. Gerçek dönerin tadı; etin kalitesinden, terbiyesinden ve ustanın bıçağındaki maharetten gelir. Fakat son yıllarda özellikle sokak döneri ve fast-food tarzı işletmelerde başka bir akım türedi: Salçalı, mayonezli, ketçaplı, kıpkırmızı akışkan soslar.
Üstelik bu sosların çoğunun içinde ne olduğu bile bilinmiyor; ne malzeme kalitesi var ne de dönerle alakası. Sırf renk versin, göz çeksin, “bol soslu” diye algı yaratsın diye hazırlanmış yapay karışımlar…

Gerçek bir et ya da tavuk dönerin üzerine bu yoğun, anlamsız sosların dökülmesi zaten lezzeti öldürüyor. Ustanın gün boyu çevirdiği etin kokusunu bastırıyor, malzemenin doğallığını gölgeliyor. Döneri döner olmaktan çıkarıp bambaşka bir şeye dönüştürüyor.
İşin daha vahimi, bu soslarla etin kalitesindeki eksikler de gizlenmeye çalışılıyor. Böylece tüketicinin damak hafızası da zamanla bozuluyor; insanlar gerçek döner tadını unutmaya başlıyor.

Bir diğer sorun da “kampanya şovları.”
İşletme sayısı arttıkça, rekabet kaliteyle değil, pazarlama numaralarıyla şekillenmeye başladı. Bir yerde dev boy porsiyonlar, bir yerde sınırsız et vaadi, başka bir yerde açık büfe adı altında aslında düşük kaliteli ürünlerin sergilendiği bir sahne… Hepsinin ortak noktası, tüketiciyi bollukla kandırıp lezzetten uzaklaştırmak. Oysa insanların aradığı şey aslında belli: Sadeliğin içindeki gerçek tat.

Bu gidişat toplumda damak zevkini de bozuyor. Gençler artık neyin iyi pişmiş, neyin kaliteli malzemeden yapılmış olduğunu ayırt etmekte zorlanıyor. Çünkü gözleri hep gösteride; mide doymadan önce telefonun hafızası doluyor. Yemeğin özü değil, sunumun parıltısı konuşuluyor.

Türkiye’nin gastronomi kültürü, masa üzerindeki kalabalıkla değil, tencere başındaki maharetle büyür. Ustanın elindeki o dokunuş, kullanılan malzemenin kalitesi, yemeğin pişme adabı… Asıl değer bunlarda saklı.
İşletmeler artık “şovla doyurma” anlayışını bırakıp, gerçek lezzetin derinliğine dönmeli. Çünkü tüketici kandırılmaktan değil, hakkıyla hazırlanmış bir lokmanın tatmininden hoşlanır. İşletmeler artık kalabalık masalarla, gereksiz soslarla, kampanya oyunlarıyla değil; kendi kimlikleriyle, ustalıklarıyla öne çıkmalı. Çünkü masayı doldurmak kolaydır ama damakta iz bırakmak zor olanıdır.

Türkiye’nin yemek sektörünün yeniden gerçek tatlara, gerçek ustalara ve gerçek değerlerine dönme zamanı çoktan geldi. 
Kısacası…
Yemekte gürültü değil, ustalık konuşmalı.
Masayı değil, gönlü dolduran lezzet kalıcıdır.

Fakat gücümüz kadar, acılarımız ve utançlarımız da derindir. Bu hafta, vicdanımızı yoran, bizi içeriden kemiren üç büyük sorunu masaya yatırıyoruz.

 ŞEREFSİZLER ÇUKURU DA BOŞ DEĞİL…

Öncelikle, o "Şerefsizler Çukuru" meselesi... O çukur boş değil. Ve ne acıdır ki, onlar artık utanmayı da bıraktılar. Şehitlerimizin naaşları memleketlerine dahi ulaşmadan, o şerefsizler, uçakların fotoğrafını pervasızca paylaştılar. Okuyucudan özür dilerim ama bu zihniyeti tarif edecek başka bir kelime bulmak, bu ihanetin hafifletilmesi demektir.

Dışarıdaki düşman olan Yunanistan'ın yıllar geçse de içindeki kin ve nefreti bitmeyecek. Onlar, bizim başarısızlığımızı bekleyecek en zayıf anımızı kollayacak acılarımızı sevinçlerine meze yapacaklardır. Bu onların zihniyetinde normaldir.

Peki biz ne yapıyoruz? Su uyur düşman uyumaz gerçeğini kulak ardı edip, yurdumuzun cennet köşeleri dururken, vefasızlık örneği gösterip o şerefsizlerin adalardaki işletmelerine koşuyoruz. Unutkanlığımız ve tüketim çılgınlığımız, o çukurun derinliğini artırıyor. Bu vefasızlık, düşmanın ekmeğine yağ sürmekten farksızdır.

Öğretmenin Çilesi:

Formaliteden Seminerler ve Toptancı Yaklaşım

Gelelim vatanın geleceğini emanet ettiğimiz öğretmenlerimize. Ara tatil denen, bence öğretmene pek de faydası olmayan bu dönem, "Dijital Okuryazarlık Modülleri" gibi cafcaflı başlıklarla adlandırılan, alt yapısı zayıf internet ortamlarında sunulan zorunlu bir "sözde seminer" çilesine dönüştü.

Ana sınıfından diğer tüm branşlara uzanan toptancı ve verimsiz bir yaklaşımla, birkaç saat sürmesi gereken içerikler günlere yayıldı. Sözde ön ve son değerlendirmelerle 'modern' görünen bu süreç, bir eğitimci olarak söylüyorum ki, zaman kaybı ve sabır sınavından başka bir şey değildi. Faydasız bilgi yoktur, evet. Ama faydasız ve zorunlu tutulan zaman kaybı vardır.

Sevgi Satılmaz

Son olarak, kalbimizi acıtan bir yozlaşma daha: Öğretmenler Günü.

Başat kendi öğretmenlerim olmak üzere bir çok öğretmeni tenzih ederek:

Öğretmenler Günü, sevgi ve saygıdan ötesi olmayan, bir çiçek ya da anlamlı küçük bir hediye ile taçlandırılması gereken, kutsal bir gündür. Fakat biz bu canım günü aldık, lokanta, kafe, restorandan altınlı, gümüşlü hediye zırvalığına çevirdik!

Daha da fenası, öğretmenler olarak maalesef buna sessiz kaldık; sınıf anneleri eliyle zorunlu, dayatmalı "para toplama günlerine" dönüştürdük. Bir eğitimci olarak itiraf ediyorum: Camia olarak artık bu konuda bir çeki düzen şarttır. Öğretmenlik, pırlanta bilekliklerle değil, bir öğrencinin gözündeki ışıltıyla onurlandırılır.

Kalın sağlıcakla…

Atatürk, yokluklar içindeki bir milletin yeniden doğuşunun simgesidir. Yıkılmış bir imparatorluktan yepyeni bir Cumhuriyet kurdu. O dönemin en zor koşullarında bile halkına güven verdi, modernleşme yolunda cesur adımlar attı. Kadınlara seçme hakkı tanıdı, eğitimi yaygınlaştırdı, sanayinin ve bilimin önemini anlattı. Atatürk’ün hedefi, çağdaş, özgür, kendi ayakları üzerinde duran bir Türkiye’ydi. Onun vizyonu, sadece bir dönemi değil, geleceği de şekillendirdi.

Recep Tayyip Erdoğan ise çok partili dönemin en uzun soluklu liderlerinden biri olarak, farklı bir çağın sorunlarıyla beraber 21. yüzyılın değişen dünyasında, küresel sistemin zorluklarıyla mücadele eden bir lider olarak öne çıktı. Altyapıdan ulaşıma, sağlıktan savunma sanayine kadar pek çok alanda Türkiye’yi dönüştüren projelere imza attı. Halkın sesi olmayı başardı, siyaset sahnesine farklı bir dinamizm getirdi. Özellikle Anadolu insanını yeniden merkeze alan politikalarıyla, toplumsal temsili güçlendirdi.

Bu iki ismin karşı karşıya getirilmesi, aslında tarih bilincimizin zayıfladığını da gösteriyor. Çünkü Atatürk ve Erdoğan, birbirinin alternatifi değil; Türkiye’nin farklı dönemlerdeki yüzleridir. Biri temeli atmış, diğeri o temelin üzerine katlar çıkmıştır. Kıyaslamak yerine bu devamlılığı görmek, millet bilincinin olgunlaşması açısından çok daha değerlidir.

Unutmayalım; Atatürk’ün “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” sözüyle Erdoğan’ın “Millet ne derse o olur” anlayışı aynı özden beslenir. İkisinin de merkezinde millet vardır. Aralarındaki fark, sadece zamanın ruhu ve şartların değişmesidir.

Bugün bize düşen, geçmişi bugünün gözlüğüyle yargılamak değil, her dönemin emeğini ve mücadelesini anlamaktır. Bu ülkenin kurucusuna da, bu ülkeyi yüzyılına taşıyan lidere de saygı duymak, aynı bayrak altında bir arada yaşamanın en temel gereğidir.

Bir ülke, geçmişine düşmanlık ederek değil, geçmişini sahiplenip üzerine yeni şeyler katarak büyür. Kıyasla değil, kıymetle bakan bir millet olabildiğimiz gün, hem Atatürk’ün emaneti hem Erdoğan’ın gayreti gerçek anlamda karşılığını bulur. İşte o zaman bu topraklar, gerçekten huzurun, birliğin ve gücün vatanı olur.

Elazığ'da yaşanan ve yüreğimizi yakan bu acı, yalnızca bir ailenin değil, tüm toplumun kaybıdır. Otizmli küçük Veysel... Bir Veysel'e sahip çıkamadık. Bu cümle, boğazımızda düğümlenen büyük, ağır bir suçluluk hissinin yansıması.

O, kendine özgü dünyasında, belki de sadece suyun sesini, rüzgârın fısıltısını takip ederek çıktı evden. On kilometreler süren o yalnız yürüyüşte, onun özel bir çocuk olduğunu fark eden bir göz, durduran bir el neden olmadı?

Kimi zaman otizm, bireyleri tehlikelere karşı savunmasız kılar. Veysel, belki de çevresindeki kalabalık için sadece "hızlı yürüyen bir çocuk"tu. Oysa o an, ona yaklaşan, adını soran, gözlerinin içine bakan bir yetişkinin şefkatli dokunuşuna ne kadar ihtiyacı vardı.

Vicdanımız rahat olmamalı. O çocuk on kilometre boyunca bir başına yürüdü. Arabaların yanından geçti, insanların arasından sıyrıldı. Hiçbirimizde, onu durdurup "Nereye gidiyorsun küçüğüm?" diye soracak kadar zerre kadar bir sorumluluk yok muydu? Bu soruyu sorarken duyduğumuz utanç, en büyük cezadır.

Veysel'in cansız bedenine ulaşılmasıyla gelen o kahredici "son dakika" haberi... Bir haftalık umutlu bekleyişin, sonsuz bir hüzne dönüşmesi. Toprak, bir fidanımızı daha aldı. Geriye, ihmalin, görmezden gelmenin ve yeterince farkında olmamanın ağırlığı kaldı.

Veysel Bilen'in hikayesi, bize aynamızı tutan acı bir uyarıdır: Farklılık, görünmezlik demek değildir. Özel gereksinimli çocuklar, hepimizin evladı, hepimizin sorumluluğudur.

 Bir daha hiçbir Veysel, on kilometre boyunca bir başına ve sahipsiz yürümesin diye, artık daha dikkatli, daha şefkatli ve daha vicdanlı olmak zorundayız.

Küçük Veysel'e Allah'tan rahmet, kederli ailesine ve bu acıyı derinden hisseden herkese başsağlığı diliyorum. Onun kaybı, toplumsal vicdanımızda derin bir yara açmalıdır.

Elâzığ’ın sessiz sedasız inşa edilen ve bir eğitimci olarak beni derinden kaygılandıran bir mesele var: Şehrimizin merkezinde,  eski Çocuk Islahevi'nin yerinde, "Çocuk Eğitimevi" adıyla devasa bir kampüsün yükselmesi. Adına ne dersek diyelim; çocuk cezaevi, çocuk ıslah evi... Bu durum, bir ilin almaktan gurur duyması gereken son hizmet, hatta almaması gereken bir utanç tablosu değil midir?

Türkiye genelinde sadece birkaç ilde (Ankara, İstanbul, İzmir ile birlikte) bulunan bu tür kurumların Elazığ'da var olması ve yeni, kocaman bir yapıyla büyütülmesi, bize bir şeylerin yolunda gitmediğini gösteriyor. Kalem tutması, kitap okuması gereken 12-18 yaş grubundaki çocuklar için ceza ve ıslah yapıları inşa etmek, ne kadar antipatik ve sevimsiz bir manzara!

Peki, "neden bu hale geldik?" diye sormak zorundayız. Eskiden de vardı belki, ama hafızamızda düğün salonu gibi silik, adresi tarif etmek için kullanılan bir yerdi. Şimdi ise göze batan, şehrin ortasında yükselen bir kampüs. Bu, sadece fiziki bir binanın büyümesi değil, aynı zamanda suça sürüklenen çocuk sayısının acı bir göstergesidir.

Bir eğitimci olarak olaya sempatiyle bakmam mümkün değil. Çünkü bu binalar, eğitim ve sosyal sistemin başarısızlığının somut kanıtlarıdır. Sorunun köklerini irdelediğimizde, karşımıza karmaşık bir tablo çıkıyor: birkaç sadece başlık ve birer cümle ile irdelersek:

1. Ekonomik Sebepler ve Göç:

 - Yoksulluk ve Gelir Adaletsizliği

 - Düzensiz Kentleşme ve Aile Parçalanması

2. Şımarık, Sorumsuz Nesil ve Tüketici Toplum:

 - Değer Kaybı ve Tüketim Çılgınlığı

 - Eğitimde Başarısızlık ve Dışlanma

3. Akran Zorbalıkları ve Yeni Nesil Mafya:

- Etiketleme ve Dışlanma: Suça sürüklenen çocuklara "suçlu" etiketi yapıştırmak ve onları toplumdan dışlamak, tekrar suça yönelmelerine zemin hazırlıyor.

- Boş Zaman Yönetimi: Çocukların boş zamanlarını verimli değerlendireceği uğraşların, sporun, sanatın yetersizliği, onları can sıkıntısından kurtulmak için anti-sosyal davranışlara itiyor.

 Elazığ Neden İlk Onda?

Elazığ'ın bu listede yer alması, sadece yerel bir suç artışıyla açıklanamaz. Aynı zamanda bir bölgesel merkez olma konumuyla da ilişkilidir.

Ancak bu, sorunun üzerini örtmez; tam tersine, önleyici tedbirlere ne kadar acil ihtiyacımız olduğunu gösterir.

Bu kurumlar, bir ilin kalkınma vizyonunu yansıtan hizmetler olmamalıdır. Bir şehir, eğitim kampüsleriyle, bilim merkezleriyle, sanat ve spor tesisleriyle anılmalıdır, ceza infaz kurumlarıyla değil.

Çocuklar suçlu doğmaz, suça itilir.

Eğer bir il, çocukları için koca koca "eğitim evleri" inşa ediyorsa, asıl problem duvarların ardında değil, o duvarların dışındaki toplumda ve sistemdedir. 

Temel ihtiyaçları karşılanamayan, aile sevgisi ve şefkatinden mahrum bırakılan, dışlanmış çocuklar yetiştiren bir toplumun, bu acı tabloyla yüzleşmekten başka çaresi yoktur.

Elazığ olarak asıl almamız gereken hizmet, bu kampüsleri doldurmayacak önleyici eğitim ve sosyal destek projeleri olmalıdır.

Kayıp çocuğumuz V. B. bu satırları yazdığımızda hala bulunmamıştı inşallah sağlıklı bir şeklide bulunması dileği ile aramada gecesini gündüzünü bir eden herkese kolaylıklar diliyorum..

Her 10 Kasım'da, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ü saygı, minnet ve rahmetle anıyoruz…

Kalın sağlıcakla…

Bir toplumun çöküşü, bir bina gibi gürültüyle olmaz. Önce sessizce güven duvarları çatlar.
O çatlaklardan sızan güvensizlik, dostlukları, komşuluğu, ticareti ve hatta aileyi bile yavaş yavaş kemirir. Bugün bir pazarcı salatalıkta hile yapar, yarın bir başkası ölçüde, sözde, işte yapar. En sonunda kimse kimseye inanmaz hale gelir.
İşte o zaman toplum değil, sadece bir kalabalık oluruz.

Eskiden pazara gittiğinde “bunu yeğenime götür, tazedir” diyen esnafa inanırdık.
Bakkalın veresiye defteri, güven defteriydi.
Komşunun emaneti, sözlü bir antlaşma gibiydi.
Şimdi o güvenin yerini şüphe aldı.
Birine güvendiğinde “acaba beni kandırır mı?” diye içimizde bir ses konuşuyor.
Ve en acısı, bu sesin artık bizi koruduğuna değil, bizi zehirlediğine inanır olduk.

Belki diyeceksiniz ki “geçim zor, insanlar çaresiz.”
Doğru, hayat ağırlaştı. Ama insanoğlu ne zaman kolay yaşadı ki?
Zorluk insanı karakterli yapar, hileye değil; onura sürüklemeliydi.
Ekmeğin azaldığı dönemde bile dürüstlüğün eksilmemesi gerekir. Çünkü vicdan, açlıktan ölmez; ancak satılırsa kaybolur.
Ve bugün, toplum olarak kaybettiğimiz şey tam da bu: vicdan terazisi.

Bir zamanlar “komşusu açken tok yatan bizden değildir” diyen bir inancın evlatlarıydık.
Bugün birbirimizi kandırırken, kendi insanlığımızı da kandırıyoruz.
O engelli vatandaş belki bir anlık kazanç sağladı ama kaybettiği şey çok daha büyük:
Bir insanın kendine duyduğu saygı.
Çünkü insan, kimse görmese bile kendinden kaçamaz.

Sosyal medya, o olayı milyonlara gösterdi.
Belki çoğumuz öfkelendik, belki üzüldük.
Ama asıl önemli olan şu soruyu sormak:
Bizim payımıza düşen ders ne?
Güven sadece karşımızdakine duyduğumuz bir his değildir;
aynı zamanda kendimize tuttuğumuz aynadır.
Eğer bu aynada yüzümüze bakamaz hale geldiysek, suçlu o pazarcı değil, hepimiziz.

Bir gün pazara gittiğimizde, bir kilo salatalık alırken bile kalbimiz rahat değilse,
artık mesele ticaret değildir.
Bu, toplumsal bir hastalıktır: güven erozyonu.
Ve bunu iyileştirmenin tek yolu, küçük dürüstlüklerle yeniden inşa etmektir.
Bir tartıda değil, bir kalpte başlar o değişim.

Belki bugün çürük bir salatalıkla kandırıldık. Halbuki çürüyen şey toplumun vicdanıdır. O vicdan yeniden yeşermedikçe, ne pazarımızda bereket olur, ne kalbimizde huzur.

Amma fakat velakin yarın dürüst bir sözle, temiz bir niyetle yeniden yeşerebilir güven.
Yeter ki biz, başkalarını değil, önce kendimizi düzeltmeye niyet edelim.

Zamanın âlimlerinden birine çok bal yiyen, sürekli rahatsızlanan bir çocuk getirilir.

Ailesi, hocadan dua etmesini ister ama âlim, hiçbir şey yapmaz.
“Kırk gün sonra getirin,” der.
Merakla beklerler. Kırk gün sonra çocuk tekrar getirilir. Âlim, çocuğun sırtını sıvazlar:
“Evladım, bal yeme,” der.
Ailesi şaşırır:
“Hocam, bunu kırk gün önce de söyleyebilirdiniz. Neden beklediniz?”
Âlim gülümser:
“Kırk gün önce ben de bal yiyordum. Ben bal yerken, ‘bal yeme’ desem sözüm tesir etmezdi. Kırk gün bal yemeyi bıraktım ki, söylediğim sözüm kalbe değsin.”

Bu hikâyede yalnızca bir “bal” değil, bir ahlâk eğitimi modeli gizli. Bugünün en eksik malzemesi belki de tam da bu:

 Tesirli sözün kaynağı olan tutarlı davranış.

Türk büyüklerinin eğitim ve öğretime dair asırlar öncesinden bugüne yankılanan sözleri de bu gerçeği doğrular nitelikte.

Mevlânâ'nın "Dün akıllı birisiydim ve dünyanın değişmesini diledim fakat bugünse bilge biriyim, kendimi değiştirdim" sözü, değişimin öncelikle bireyin kendisinden başlaması gerektiğini işaret eder.

Milli Maarif Modeli gibi eğitim sistemimizi kökten değiştirmeyi hedefleyen her çaba, şüphesiz takdire şayan bir gayretin ürünüdür. Program, öğrencilerin 'akıl, kalp ve ruh bütünlüğü' içinde yetiştirilmesini hedeflerken, 'millî ve manevî değerleri merkeze almaktadır. Ancak burada kritik bir soru ortaya çıkar: Hangi modeli getirirsek getirelim, en doğru ve en 'erdemli insan' profilini çizersek çizelim, bu değerleri çocuklara aktaracak olan öğretmenler, ebeveynler ve toplumun diğer büyükleri kendi hayatlarında ne kadar "bal yememeyi" başarabiliyor?

Atatürk'ün "Milletleri kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir" ve "Hayatta en hakiki mürşit ilimdir" sözleri, öğretmene verilen kutsal rolü ve eğitimin temelinin bilim olması gerektiğini belirtirken; yeni model üzerine yapılan eleştirilerde "öğretmenlere yine 'alın bunu aktarın, eleştirmeyin' deniyor" ya da "programın kitaplara nasıl yansıdığını yakında göreceğiz" gibi ifadelerin yer alması, endişeleri beraberinde getiriyor.

 Çünkü en sadeleştirilmiş, en beceri odaklı müfredat bile, onu içselleştirmemiş ve hayatına yansıtmamış bir öğretmenin elinde sadece bir kağıt yığınıdır.

Unutmayalım ki, çocuklarımız bizim anlattıklarımızdan ziyade yaptıklarımızı taklit eder. Bir ebeveyn ya da öğretmen, dürüstlükten, vicdandan, çalışkanlıktan bahsederken kendi hayatında bunların tam tersi bir davranış sergiliyorsa, o sözün bal yiyen alimin nasihatinden farkı kalmayacaktır; tesirsiz ve boşa sarf edilmiş bir nefes olacaktır.

"Kıssadan hisse yediğinize içtiğinize hal ve hareketinize dikkat edin." İşte bu, eğitim sisteminin gizli anayasasıdır.

Maarif modelinin başarısı, kâğıt üzerindeki mükemmellikte değil, o modeli yaşayacak, içindeki erdemi kendi karakteriyle bütünleştirecek olan eğitim kadrosunun ve genel olarak toplumun "bal yeme" alışkanlığından ne ölçüde vazgeçtiğinde gizlidir.

Bu nedenle, en doğru model, en isabetli müfredat, biz büyükler için sadece bir araçtır.

 Asıl marifet, o araçları kullanacak olan kişinin bizzat kendisinin, nasihat verdiği konuda "temiz" olmasıdır.

Ya bal yemeyin; yani söylediklerinizle yaptıklarınız çelişmesin.

Ya da bal yememeyi tavsiye etmeyin; yani örnek olamayacaksanız nasihat vererek sözünüzü ve değerinizi yitirmeyin.

SÖZÜN ÖZÜ HİÇBİR SİSTEM ÖĞRETMENİN KALİTESİNİN ÖNÜNE GEÇEMEZ

Yetiştirdiğimiz neslin rehberi, daima bizim halimiz olacaktır.

Kalın sağlıcakla.

Festival dediğin, bir kentin ruhunu yansıtır. Bir şehir festival düzenliyorsa, o festival o toprağın kültürünü, emeğini, tarihini, değerini anlatmalı. Harput’un türküleri, tandırın dumanı, içli köftenin kokusu, üzüm bağlarının bereketi varken, Elazığ’ın adını “kahve ve çikolata” gibi ithal bir konseptle yan yana getirmek, bu şehre yapılabilecek en büyük haksızlıktır. Çünkü bu festival, Elazığ’a bir şey kazandırmaz; aksine şehrin ruhunu silikleştirir.

Kahve ve çikolata Elazığlıya ne anlatır? Bu şehirde insanlar sabah kahvesini içse bile, o kahve bu toprakların ürünü değildir. Çikolata ise market raflarında gelir, fabrikası uzakta, üretimi başka iklimlerde yapılır. Oysa festival dediğin üreticiyi, yerliyi, esnafı destekler. Halkın emeğini tanıtır. Kahve ve çikolata festivali, Elazığlı üreticiye, çiftçiye, zanaatkâra ne fayda sağlar? Kime kazandırır? Cevap basit: markalara, ithal ürünlere, reklamlara…

Bu bir festival değil, ticari bir pazar organizasyonudur. Reklam şirketlerinin, markaların, fuar düzenleyicilerinin işine gelir bu tarz etkinlikler. Çünkü kentin adı, bir afişte dikkat çeker; insanlar gelir, tüketir, gider. Ama geriye Elazığ’a dair hiçbir şey kalmaz. Şehir tanıtılmaz, kültür tanıtılmaz, hatta yerel esnaf bile kenardan seyreder. Bu tür etkinlikler, şehirlerin ruhunu temsil etmez; sadece tüketim kültürünün vitrinidir.

Elazığ kendi öz değerlerine sahip çıkmalı. Bu toprakların kendine has bir mutfağı, bir tarihi, bir kültür mirası var. Harput mutfağı, dolanger tatlısı, sırın, içli köfte, orcik, üzüm, pekmez… Bunlar Elazığ’ın gerçek hazineleri. Eğer festival yapılacaksa, bunlar için yapılmalı. “Harput Kültür Festivali”, “Şire ve Üzüm Şenliği”, “Elazığ Mutfağı Günleri” gibi etkinlikler hem halkı bir araya getirir, hem şehri tanıtır, hem de yerli üreticiyi kalkındırır. İşte o zaman Elazığ gerçek anlamda tanıtılmış olur.

Her festival bir şehrin vitrini, vitrin ise karakteridir. Eğer vitrine ait olmayan bir ürün sergiliyorsanız, aslında kendi kimliğinizi gizliyorsunuz demektir. Festival dediğin yerli üreticiyi destekler, değer kazandırır, markalaşma sağlar. Kahve ve çikolata festivali bir kimlik yanılgısıdır. Bir şehrin kimliği, dışarıdan gelen kavramlarla değil, kendi değerleriyle yaşar. Bugün kahve ve çikolata gelir, yarın makaron ya da sushi festivali yapılırsa, Elazığ kendi özünü tamamen kaybeder. Bu tür etkinlikler, “modernlik” adı altında kültürel yozlaşmayı beraberinde getirir. Modern olmak, başkasını taklit etmek değil; kendi değerini çağın dilinde anlatabilmektir.

Bir çağrıdır bu: 
Elazığ kendi sesine kulak versin! Bu şehir, tarih boyunca kültürün, sanatın, müziğin, misafirperverliğin merkezi olmuştur. Harput’un taş sokaklarında yankılanan türküler, kahve kokusundan değil; emeğin, alın terinin ve geleneklerin kokusundan beslenmiştir. Şimdi bu ruha sahip çıkmak zamanı.

Festival yapılacaksa, Elazığ’ı temsil edenle yapılsın. Şehrin adını ucuz reklam malzemesi gibi kullanan, kimliğini tüketim kültürüne teslim eden anlayışlara geçit verilmesin. Çünkü festival, sadece eğlence değil; bir kimlik meselesidir.
Elazığ’ın kimliği de kahve fincanında değil, Harput’un kalbinde saklıdır.

Bugün, modern Türkiye'nin kuruluş felsefesini simgeleyen, aydınlanmanın ve geleceğe umutla bakmanın en önemli sembolü olan Cumhuriyet Bayramı'nı 102.Yılını kutluyoruz.

Her yıl coşkuyla andığımız bu büyük miras, aslında bize, çocuklarımızı bilimle, sanatla ve yüksek ahlaki değerlerle donatılmış bireyler olarak yetiştirme sorumluluğunu da yüklüyor. Onların pırıl pırıl zihinleri, bu ülkenin geleceğidir.

Ekranın Zehirli Suları ve Dinamitlenmiş Gelecek

Değerli okuyucular, ben bir eğitimciyim. Görevim, minik zihinlere ışık tutmak, onları hayata hazırlamak ve en önemlisi, çocuk kalmalarını sağlamaktır. Ancak son günlerde 3. sınıf öğrencilerimle yaptığım basit bir "Evde En Çok İzlenenler" projesi, mesleki duruşumu sarsan, içimi acıtan bir gerçeği yüzüme çarptı.

Sıraladıkları diziler arasında iki isim dikkatimi çekti: "Kuma" ve "Sahipsizler." 8 yaşındaki bir kız çocuğuna "kuma nedir?" diye sorduğumda, saf bir ifadeyle aldığım cevap: "İkinci eş." Bir ilkokul 3. sınıf öğrencisinin zihninde, bu çarpık toplumsal yapıyı normalleştiren kavramın ne işi var? Aile, çocuğun sığınağıdır; onu kirlilikten koruması gerekirken, kirliliği oturma odasına davet ediyorsa, o temelde bir çatlak oluşmuş demektir.

Daha da vahimi, sevgi evlerinden gelen, zaten hayatın en ağır sınavını vermiş çocuklarımızın "Sahipsizler" gibi, travmatik ve dram yüklü bir diziyi izlemesi... Bu çocuklar, zaten "sahipsiz" olma duygusuyla mücadele ederken, o ekranda kendi hikâyelerinin abartılı, dramatize edilmiş ve sürekli acı çeken versiyonlarını izliyorlar. Bu bir iyileştirme değil, travmayı derinleştirme, yarayı kaşıma eylemidir. Bu, vicdani bir sorumsuzluktur.

ŞİDDET ARTIK ANA SINIFLARINA KADAR İNDİ

 Akran Zorbalığı

Ekranlardaki şiddet ve yozlaşma, ne yazık ki sadece kavramsal düzeyde kalmıyor; doğrudan çocuklarımızın davranışlarına, yani okul koridorlarına ve sınıflara yansıyor. Dizilerde "güçlü" olmanın, "haklı" çıkmanın yolu olarak sunulan şiddet, öfke ve manipülasyon taktikleri, çocuklar tarafından hızla taklit ediliyor.

Artık her gün ekranlardan sosyal medyadan şiddetin vardığı boyutları görüyoruz. Ekranın dinamitlediği sadece masumiyet değil, aynı zamanda çocuklar arasındaki sevgi, saygı ve iş birliği gibi temel sosyal bağlardır.

Rehberlik Servislerinde Alan Dışı Personel

Akran zorbalığı, Türkiye'de PDR servislerinin alan dışı personel yetersizliği ve veli inkarı nedeniyle mücadele etmekte zorlandığı, giderek büyüyen bir toplumsal yara haline gelmiştir. PISA 2022 verileri, Türkiye'deki öğrencilerin yaklaşık %27'sinin akran zorbalığına maruz kaldığını gösterirken, bu oranın OECD ortalaması olan %20'nin oldukça üzerinde olması, sorunun boyutunu gözler önüne sermektedir.

Alan dışı görevlendirilen rehberlik personeli, zorbalığın ardındaki aile içi dinamikleri ve travmatik etkenleri bilimsel uzmanlıkla çözmekte yetersiz kalırken, bu duruma ebeveynlerin çocuklarının zorbalık yaptığını kesinlikle reddeden ("benim çocuğum yapmaz") inkar tutumu eklenmektedir.

1500 öğrencisi bulunan okuldan 57 veli akran zorbalığı seminerin katılıyorsa vahameti düşünün.

Bu veli direnişi, okulların zorbalıkla ilgili önleyici/iyileştirici programlarını etkisizleştirerek, okul-aile iş birliğini sıfırlamaktadır. Sonuç olarak, Sağlık Bakanlığı'nın 2024 verileriyle belgelenen, 2022den bu yana akran şiddeti nedeniyle psikolojik destek alan çocuk sayısındaki %52'lik ürkütücü artış (2024'te 185.899 çocuk), uzman yetersizliği ve veli inkarının zorbalık döngüsünü nasıl beslediğini ve acil çözüm gerektiren bir kriz yarattığını kanıtlamaktadır.

Haftaya buluşmak ümidiyle.

Kalın sağlıcakla.

Harput mutfağı, bu kültürün kalbidir. Harput köftesi, içli köfte, kömbe, sırın, Elazığ güveci, Palu tavası, dolanger tatlısı, işgene ve kara kavurma gibi yemekler sadece karın doyurmaz; aynı zamanda geçmişin izlerini bugüne taşır. Bu yemeklerin her biri, ninelerimizin, analarımızın ellerinden süzülüp gelmiştir. Her lokmasında tarih, gelenek ve toprak kokusu vardır.

Ancak ne yazık ki son yıllarda Elazığ’da yapılan bazı etkinlikler, bu köklü mutfak mirasına gölge düşürmeye başladı. Özellikle düzenlenen “Salçalı Köfte Festivali”, Elazığ halkının önemli bir kısmında rahatsızlık uyandırmaktadır. Çünkü salçalı köftenin Harput mutfağıyla, Elazığ’ın geleneksel gastronomisiyle hiçbir ilgisi yoktur.

Salçalı köfte, yıllar önce Elazığ’da okuyan üniversite öğrencilerinin ekonomik şartları göz önüne alınarak ortaya çıkarılan basit, maliyetsiz ve ucuz bir yemektir. Az miktarda kıyma, bolca irmikle karıştırılır; sigara kâğıdı inceliğinde köfteler hazırlanır. Somun ekmeğine salça sürülür, köfteler dizilir, soğan maydanoz piyazı, ardından tosta basılarak servis edilir. Ucuz, pratik ve karın doyurmak için yapılmış bir yemektir. Ancak bu yönüyle de tamamen günlük ve geçici bir çözüm yemeğidir. Elazığ mutfağının derinliğiyle, ustalık gerektiren yemekleriyle hiçbir bağı yoktur. Bu basit ve ucuz öğrenci yemeği şimdilerde fiyat konusunda restoran yemekleriyle yarışmaktadır. 

Hal böyleyken, Harput mutfağının böylesine köklü ve değerli yemekleri varken, “salçalı köfte” gibi yöre kültürüne sonradan karışmış bir yiyecek için festival düzenlenmesi, Elazığ’ın kültürel mirasına haksızlıktır. Bu durum, adeta kendi özünü unutmak, geçmişin mutfak emekçilerine sırt çevirmek anlamına gelir. Çünkü Elazığ mutfağı; yüzlerce yılın emeği, sabrı, geleneği ve damak hafızasıyla bugüne ulaşmış bir kültürdür.

Bir yörenin mutfağı, onun tarihidir. Yöresel yemekler sadece malzemeden değil, anıdan, topraktan, gelenekten beslenir. Bugün bir Harput köftesi yaparken kullanılan baharat, pişirme tekniği ya da sunum biçimi bile kuşaklardan kuşağa aktarılmış bir mirastır. Bu mirası korumak yerine, kökeni olmayan bir yemeği “festival” adı altında ön plana çıkarmak, kendi değerlerimize yabancılaşmaktır.

Eğer gerçekten bir festival yapılacaksa, içli köfte, Harput köftesi için yapılmalı, palu tava sırın için yapılmalı, Elazığ güveci Kömürhan  kara kavurma için yapılmalı. Çünkü bu yemekler sadece lezzet değil, aynı zamanda Elazığ kimliğidir. Harput’un taşından, suyundan, kadim ruhundan doğmuş lezzetlerdir.

Elazığ mutfağının itibarını korumak, sadece aşçılara, gastronomlara değil, tüm Elazığ halkına düşen bir görevdir. Bizler kendi değerlerimize sahip çıkmazsak, bir gün bu toprakların asıl lezzetlerini unutur, yerine “ucuzluğu”yla hatırlanan yemekleri miras bırakırız.

Unutulmamalıdır ki; bir şehrin kültürünü yaşatan şey, geçmişine sahip çıkmasıdır. Harput mutfağı, Elazığ’ın belleğidir. O belleğe sahip çıkmak da hepimizin sorumluluğudur.

Öyle çok ertelenmiş bir yazı ki; yazsan bir türlü, yazmasan bir türlü.
Öyle çok görmezden gelinen bir alan ki; görsen yüreğin sızlar, görmesen vicdanın susmaz.
Öyle çok istismar edilmiş ki; bilsen yüreğin yanar, bilmesen ruhun eksilir.
Ama biz yine de üstümüze düşeni yapalım…

Çünkü hakikati bilene, Halik’a gizli kalmaz hiçbir şey.

Hayat, bize her zaman haritalarda işaretlenmiş, düz ve aydınlık otoyolları sunmaz. Bazen, rotası belirsiz, ilk bakışta karanlık ve ürkütücü görünen, anlık ışıkların aydınlattığı patikalara yönlendirir .

İşte o yollardan bir tanesi: Özel bir çocuğa sahip olmak, işte tam da böyle bir yolculuğa çıkmaktır; Beklenmedik Bir Yolculuğun En Değerli Yolcuları olmaktır.

Bu, planlanmamış bir yolculuktur. Takvimleri doktor randevularının, terapi seanslarının ve küçük, ama dünyaları kadar büyük zaferlerin belirlediği bir dünya.

Toplumun "normal" kalıplarının dışında bir yaşamı öğrenmek demektir. Bu yolculuğun içinde; bazen içsel bir yalnızlık, bazen yutkunulamayan hıçkırıklar ve çözülmesi zor düğümler vardır. Rutinlerin dışındaki çabalar, ebeveynlerin yorgun omuzlarına binen en ağır yüktür.

Çoğu kimse için sıradan olan tek bir kelime, hedefine ulaşan bir adım ya da anlamlı bir göz teması, bu aileler için aylarca süren sabrın, emeğin ve koşulsuz sevginin en coşkulu kutlamasıdır. Onların sevinçleri, en saf haliyle yaşanır; çünkü sıradanlık, bu yolda en büyük mucizedir.

Sabrın metanetin nirvanasıdır ebeveynlik…

Elbette bu yolculukta yorulmak da var, geleceğe dair kaygılarla boğuşmak da. "Benden sonra ne olacak?" sorusu, bir gölge gibi bazen ebeveynlerin yüreğine düşer ve bu, belki de yolculuğun en zorlu virajıdır.

Çevrelerinden bekledikleri anlayışı bulamadıklarında hissettikleri yalnızlık ise hayatın en dik yokuşudur.

 Kimisi bakar durur, yargılayan, acıyan, merak eden gözlerle. Kimisi göz çıkarır sözde yardımlarla umut kırar ümük sıkar…

Fakat madalyonun diğer yüzü, bu yolcuların kazandığı paha biçilmez erdemlerle parlar: Onlar, koşulsuz sevginin ne demek olduğunu herkesten daha iyi öğrenirler. Sabır, onlar için bir erdem değil, nefes alıp vermek gibi bir yaşam biçimi haline gelmiştir.

Empati kasları o kadar gelişir ki, dünyaya başkalarının göremediği, daha derin, daha merhametli bir pencereden bakmaya başlarlar.

Onlar, çocuklarının sadece fiziksel, zihinsel veya duygusal farklılıklarını değil; aynı zamanda bu farklılıkların ardında yatan eşsiz potansiyeli, saf sevgiyi ve dünyaya kattıkları o biricik rengi görürler.

Yargılayan bakışlara inat, çocuklarının kahkahasıyla güç bulan bu ebeveynler, hayata sımsıkı sarılan en cesur kaptanlardır. Onlar, görevin kutsallığını size öğreten, maddi ve manevi kazançların mutluluğunu anlıkta olsa almanızı sağlayan gizli kahramanlardır.

Bizlere düşen ise bu cesur kaptanların yolculuğuna saygı duymaktır. Onlara yargılayan gözlerle değil, anlayan bir kalple bakmak. Her birimize düşen sorumluluk; bir engel olup olmadığımızı sürekli sorgulamaktır.

Samimi bir gülümseme, "Yardımcı olabileceğim bir şey var mı?" diye soran içten bir ses, bu meşakkatli ama bir o kadar da kutsal yolculukta onlara uzatılmış en değerli el olacaktır.

Unutmayalım ki, her çocuk özeldir ama bazıları, bize hayatı, sevgiyi ve insan olmayı yeniden öğretmek için gelmiş özel birer öğretmendir. 

Sınıfta koridorda öğretmen olmanıza gerek yok vicdanınızda öğretmen olun…

Kayıtta yerleştirmede idareci olmanıza gerek yok vicdanınızda idareci olun…

Kısaca herhangi bir alanda herhangi bir unvan da olmaya gerek yok insan olmak yeterli…

Onların varlığı, dünyamızı zenginleştirir. Biz sadece bakmayı ve anlamayı öğrenmeliyiz.

Kalın sağlıcakla…

Sonbahar, doğanın dinlenme vakti. Ama aynı zamanda insana da düşünmeyi öğreten bir zaman dilimi… Yazın telaşı, biçilen otlar, toplanan mahsuller geride kalırken; artık köy meydanında, tandır başlarında sohbetler uzar. İnsanlar bir nebze daha sakin, bir nebze daha derin düşünür bu mevsimde.

Her yıl bu zamanlar bana şunu hatırlatır:
Doğa asla acele etmez. Yaprağını dökerken bile bir zarafet, bir düzen içindedir. Ne fazlasını ister, ne eksikliğini… Biz insanlar da çoğu zaman unuturuz bu dengeyi. Daha fazlasını ister, daha çok çalışır, ama bazen neden yaptığımızı bile unutacak kadar hızla yaşarız.

Sonbaharda toprak nefes alır. Ekinler dinlenmeye çekilir, suyun sesi yavaşlar. Oysa bu durgunluk, bir bitiş değil, bir hazırlıktır. Tıpkı insanın da zaman zaman durup nefes alması gerektiği gibi. Doğa bunu bizden önce fark eder; kendi ritmini hiç bozmadan devam eder.

Köyde bu mevsimin ayrı bir telaşı vardır. Bahçedeki son biberler toplanır, domatesler kurutulur, kilerlerde kavanozlar dizilir. Sobanın yakılacağı gün düşünülür, odunlar kesilir, hayvanların yemleri hazırlanır. Kadınlar el birliğiyle erişte, tarhana yapar; erkekler bahçedeki son işleri bitirir. Herkes bilir ki kış yaklaşıyor, ama bu telaş bir huzur telaşıdır. Çünkü doğayla birlikte yaşayan, hiçbir mevsimden korkmaz.

Ben sabahları erkenden kalkar, köyün dışına yürürüm. Dağların yamaçlarında sararmış otların arasında yürürken, rüzgârın sesiyle karışan kuş cıvıltılarını dinlerim. Gökyüzü bulutludur ama o bulutun altında hayat devam eder. O anlarda doğanın bana fısıldadığı sözü duyarım:
“Dur, bak, hisset.”
Çünkü doğa konuşmaz ama öğretir. Sessizliğin içinde en büyük dersler saklıdır.

Şehirlerde yaşayan insanların çoğu bu sessizliği duyamıyor. Betonun arasında kaybolan insanlar, mevsimlerin değiştiğini bile fark etmiyor. Oysa doğanın her rengi, insanın ruhuna bir şey söyler. Sararan yapraklar sadece bir vedayı değil, bir yenilenmeyi anlatır. Toprak uykuya yatarken, yeni bir doğuşun hazırlığını yapar.

Biz köyde yaşayanlar, doğanın bu döngüsünü her yıl yeniden görürüz. Bu yüzden toprağa, suya, ağaca saygımız bundandır. Çünkü biliriz ki doğaya yapılan her iyilik, bir gün bize döner. Aynı şekilde yapılan her zarar da sessizce bedelini getirir.
Bir ağacı boşuna kesmek, bir dereyi kirletmek, bir hayvanı sebepsiz yere incitmek… Bunlar sadece doğaya değil, kendi geleceğimize vurulan baltalardır.

Sonbahar, aslında insanın da kendine dönme mevsimidir. Her düşen yaprak, bize “fazlalıklarından kurtul” der. Hayatın hızına kapılıp kaybettiklerimizi, unuttuklarımızı hatırlatır. Kışa hazırlanan toprak gibi, insanın da ruhu biraz dinlenmeye, biraz sadeleşmeye ihtiyaç duyar.

Köy meydanında soba başında yapılan her sohbet, aslında doğanın öğüdüdür:
“Birlik ol, paylaş, kanaatkâr ol.”
Çünkü doğa da öyledir. Her canlı, her ağaç, her damla su kendi payına düşeni alır, fazlasına el uzatmaz.

Sonbahar bize sabrı, şükrü ve sadeliği öğretir. Bu yüzden ben derim ki:
“Doğa bize her mevsimde bir hikâye anlatır. Onu dinlemeyi bilen, yaşamın sırrını da anlar.”
Bu da benim sloganım;
‘’Hayat Doğada Güzel’’

Rehberlik ve Araştırma Merkezi'nin kısaltması.

Eğitim sistemimizin en hassas, en kritik ve belki de en görünmez köşe taşlarından biri. Bir çocuğun eğitim hayatının rotasını, alacağı desteğin niteliğini belirleyen resmi mühür.

RAM'ın temel görevi, bireyleri pedagojik testlerden geçirerek, düzeylerine en uygun eğitimi almalarını sağlamak ve onları ilgili okullara, gerektiğinde ise rehabilitasyon merkezlerine yönlendirmektir.

Okul çağındaki özel gereksinimli çocuklar, akranlarıyla aynı müfredatı, Bireyselleştirilmiş Eğitim Planları (BEP) çerçevesinde, belki biraz geriden ama aynı sosyal ortamda takip etmelidir. Mevzuat ve yönetmelikler bize, bu çocukların akademik olarak geç kalsalar bile sosyal yönden eksikliklerinin bariz olmaması gerektiğini söyler.

Bu dengeyi kuran, raporlayan ve imza altına alan tek resmi kurum ise RAM'dır.

RAM, ildeki tüm yönlendirmelerin, sayısal verilerin ve karar organının merkezidir. Mevzuatı birebir uygulaması beklenen, uzmanlarla dolu bir kurumdur.

Sınıf Mevcutları

Ancak kağıt üzerindeki ideal, sahadaki gerçeklikle çarpıştığında, vicdanlar sızlıyor. Yönetmeliğin net sınırları varken, bu sınırlar neden esner, neden aşılır?

Özel Eğitim Hizmetleri Yönetmeliği, özel eğitim sınıfları için maksimum öğrenci sayılarını net olarak belirler:

• Hafif Düzey Eğitim Sınıfları: En fazla 10 öğrenci.
• Otizm Sınıfları: En fazla 4 öğrenci.
• Birden Fazla Engeli Olan Öğrencilerin Bulunduğu Sınıflar: En fazla 4 öğrenci.

Bu sayılar, maksimum sınırlardır. Yani bir sınıfta minimum 1, maksimum belirtilen öğrenci olmalıdır. Ne var ki, sahada karşılaştığımız tablo bu sınırların aşıldığıdır.

Çalıştığım okuldaki özel eğitim sınıfında sekiz öğrenci var. Dahası, bu öğrencilerin tamamının engel durumu birden fazla, hatta bazılarının üç engeli bulunuyor.

Yönetmeliğin 13. maddesi (c) bendi nerede kaldı?

Kim takip eder?

Neden muhatap bulunamaz?

Uyarılar havada kalır. Bu durum, eğitim kalitesinden öte, bu çocukların anayasal hakkının ihlalidir.

Diğer okullar farklı mı? Meslektaşlarım veya Ram yönetmeliği, mevzuatı hatırlatmaz. Hatırlatsa değişen ne olur.. Bir şey değişir mi …Maalesef liyakat problemi...Ziya SELÇUK bakanımız bir ara uygulamaya çalışmıştı fakat yarım kaldı…

Anayasa'nın 42. maddesi, eğitimin her bireyin hakkı olduğunu açıkça belirtir.

Bu hak, özel gereksinimli çocuklar için daha da titizlikle, yönetmelikler ve mevzuatlarla uygulanmalıdır.

Sınıf mevcutlarındaki fazlalık, öğretmenin bireyselleştirilmiş eğitim sunma kapasitesini çökertir. 4 öğrenci yerine 8 öğrenciye eğitim vermek; destek, ilgi ve şefkatin yarı yarıya düşmesi demektir. Bu, bir hak ihlalidir.

RAM'dan başlayarak, sahada görev yapan her bir uzmana, idareciye ve öğretmene sesleniyoruz: Göreviniz sadece test uygulamak ve rapor hazırlamak değildir. Göreviniz, mevzuatı ve bu çocukların Anayasal hakkını savunmak ve takip etmektir.

Yeni atanan müdürümüz Pirhasan ÇAKMAK ile mevzuatın daha hassas uygulanacağını umut ediyor sahada iyileşmelerin zamanla özel öğrenciler lehine değişimlerini bekliyor ve izliyoruz…Destek sınıfımız açıldıktan sonra iki defa daha açmaya gelen ama sınıflarımıza ziyaret için zaman bulamayan sadece açılışlara değil sınıf ziyaretlerini ve saha işleyişi zorluklarını yerinde görmeye hassaten bekliyoruz şimdiden teşekkür ederiz…

Vicdan, hukukun en güçlü tamamlayıcısıdır.

Mevzuat, yönetmelik ve en önemlisi vicdanları ile görev yapan herkese selam olsun. Çünkü mesele sadece kural değil, aynı zamanda özel bir çocuğun geleceğidir.

Kalın sağlıcakla.

Görünürde kısa bir süreç gibi duran bu boşluk, aslında teşkilatın ve tabanın sabrını test ediyor. AK Parti’nin güçlü teşkilat yapısı, farklı sesleri ve talepleri bünyesinde barındırsa da, bu güçlü yapılar aynı zamanda karar almayı da zorlaştırabiliyor. Elazığ özelinde, süreçle ilgili kulislerde konuşulanlar, farklı çevrelerin kendi destekledikleri adaylar için baskı yaptığı yönünde. Bu durum, Genel Merkez’in süreci dikkatle yürütmesine neden olurken, aynı zamanda şehrin beklentisini de katlanarak artırıyor.

Elazığ, AK Parti için sıradan bir şehir değil; siyasi anlamda kale olarak görülen, her seçimde yüksek destek sağlayan bir merkez. Dolayısıyla il başkanlığı sadece bir makam değil, aynı zamanda partinin şehirdeki mesajı ve sahadaki duruşunun göstergesi. Teşkilat sahada aktif olmayı, halkla bağ kurmayı ve yerel dinamikleri harekete geçirmeyi beklerken, koltuğun boş kalması bu süreçleri kesintiye uğratıyor.

Parti içi denge arayışı, sürecin daha karmaşık hale gelmesine yol açıyor. Genel Merkez’in farklı talepler arasında denge kurmaya çalışması, elbette anlaşılır bir durum. Ama aynı zamanda şehirdeki motivasyonu ve tabandaki güveni etkiliyor. Çünkü siyasette sessizlik bazen en yüksek gürültüyü yaratır; her bekleyiş, söylentiyi ve belirsizliği büyütür. Baskının ve denge arayışının bu kadar görünür olduğu bir ortamda, hem teşkilat hem de seçmen bir cevap bekliyor.

Yeni il başkanının sadece koltuğu dolduran biri olmaması gerekiyor. Tarafsız, birleştirici, sahada aktif ve teşkilatı bir bütün hâline getirecek bir lider olmalı. Çünkü siyasette koltuklar değil, liderlikler hatırlanır. Elazığ, sadece bir isim değil, şehriyle bütünleşecek, güven veren ve sahadaki enerjiyi harekete geçirecek bir lider bekliyor.

Bekleyiş uzadıkça “neden hâlâ açıklanmıyor?” soruları çoğalıyor. Sessizlik, farklı söylentileri ve kulis yorumlarını doğuruyor. Parti içinde ve şehirde oluşan bu merak, artık sadece sabırla açıklanabilecek bir durumu değil, sahadaki motivasyonun korunmasını da kritik hâle getiriyor.

Artık beklenti net: Elazığ’ın enerjisini sahaya yansıtacak, tabanın güvenini kazanacak ve parti içindeki huzuru sağlayacak bir isim vakit kaybetmeden açıklanmalı. Liderlik sadece bir atama ile kazanılmaz; doğru zamanda, doğru adımla ve doğru kararlarla başlar. Elazığ da bu adımı sabırsızlıkla bekliyor.

Çocuk, mahallesindeki arkadaşlarıyla aynı sırayı paylaşır, aynı sokakta oynar, aynı yolda yürüyerek okuluna gider. Bu çocuğun doğal gelişimi içinde zihinsel fiziksel ve psikolojik gelişimi içinde en uygun olanıdır.
Bugün ise veliler, çocuklarını “daha iyi” bir okula yazdırabilmek için kilometrelerce uzağa taşıyor.
Adres değişiklikleri, sözde faturalar, işyeri değişikliği hatta kimi zaman “bağış” adı altında yapılan usulsüzlükler…
Her şey, çocuğun geleceği için “doğal” görülüyor. Sıradanlaşıyor, yasaları dolanmak hakmış gibi görülüyor.
Ama işte tam da burada başlıyor bozulma ve zorbalık.

VELİ ZORBALIĞINDAN AKRAN ZORBALIĞINA…. 

“Evden Okula, Vicdana Yolculuk: Veli Zorbalığının Bedeli, Çocuğa Yansıması”

Bir veli düşünün, istediği okula kaydı yaptırmak için sistemin etrafından dolanıyor.

Sonra çocuğuna ailede Ahlak ve dürüstlüğü anlatıyor. Ne kadar inandırıcı, değil mi?..

Bir veli “benim çocuğum ayrıcalıklı” dediğinde, o çocuk da “benim hakkım daha fazla” demeye başlıyor.

Bir diğeri, çocuğunun öğretmenini beğenmeyince hemen BİMER’e, CİMER’e başvuruyor.
Bir başkası, sabahları okulun içine kadar giren servis aracına ses çıkarmıyor, hatta bunu bir hak olarak görüyor.

Özel arabasıyla bırakan veli okulun bahçe kapısında bıraktığı çocuğun okul kapısından girinceye kadar trafiği tıkamayı normalleştiriyor arkada ki kornayı duymuyor bile…
Sonra da çocuklarına, kurallara uymanın önemini anlatıyor.

Velinin sergilediği her davranış, çocuğun karakterinin sessiz bir öğretmenidir.
Anne-babasını her istediğini farklı yollarla yaptırırken gören çocuk ne yapıyor.

Baskı kurmayı istediğini elde etmeyi doğal sanıyor.
Evde kuralsızlıkla büyüyen bir çocuk, okulda da kuralsızlığı meşrulaştırıyor.

Ve işte o noktada, veli zorbalığı akran zorbalığına dönüşüyor.

Ne kadar yasa çıkarırsak çıkaralım ne kadar yönetmelik hazırlarsak hazırlayalım,
eğer çocuklarımızın önünde biz yasaları eğip büküyorsak, çocuklarımızdan farklı veya dürüst davranışlar beklemek saflıktan öte uyanıklık olur…Armudun düştüğü yeri yadırgamamamız gerekir.
Asıl denetim, mevzuatta kağıtlarda değil, vicdanlarda başlar.

Velinin baskısı, idarenin mevzuata sonuna kadar hakim olamaması veya istediği gibi kontrol edememesi, öğretmenin sessizliği, okullarda yeterli rehberlik olmaması ( pdr mezunlarının yerine farklı öğretmenlerin görev alması) öğrencinin zorbalığı…
Hepsi bu zincirin halkası.
Bu zinciri kırmak için önce velilerin kendi davranışlarını sorgulaması gerekiyor.
Gerçek eğitim, sadece sınıfta değil, evde başlar.
Eğer evde dürüstlük, saygı, empati ve vicdan eksikse; okul ne kadar iyi olursa olsun, sonuç değişmez.

Unutmayalım, iyi okul, sadece iyi öğretmenle değil, iyi veliyle de mümkündür.

EN İYİ OKUL EVE EN YAKIN OKULDUR.

ÇOCUĞUN AİDİYET HİSSETTİĞİ OKULDUR

Yeter ki biz, o okulun kapısından içeri vicdanımızla girelim.

Kalın sağlıcakla…

Avcılık, insanoğlunun en eski uğraşlarından biridir. Geçmişte bir yaşam mücadelesi iken, bugün daha çok hobi, gelenek veya spor olarak sürdürülüyor. Ancak burada unutulmaması gereken şey şu: Av, yalnızca vurmak değildir. Asıl mesele doğayı tanımak, hayvanların yaşam alanlarına saygı duymak ve bu dengeyi bozmayacak şekilde hareket etmektir.

Bilinçli avlanmak, yasaların izin verdiği sınırlar içinde, kurallara uyarak ve doğanın hassas dengesini gözeterek yapılan avcılıktır.

Şu üç kuralı unutmamak gerekir
Kanunlara uymak,
Av takvimine, yasaklı türlere ve sayı limitlerine riayet etmek.
Etik davranmak,
Yaralı hayvan bırakmamak, sadece ihtiyacı kadarını almak.
Saygı göstermek.
Doğaya çöp bırakmamak, ateş yakarken dikkatli olmak, hayvanların su kaynaklarını kirletmemek.
Unutulmamalıdır ki bilinçli avcı, tüfeği kadar vicdanını da yanında taşır.

Her avcı, doğaya çıktığında sadece kendi zevkini değil, ekosistemin geleceğini de düşünmek zorundadır. Bunun için:
    1.    Belgesiz avlanmamak: Avcılık belgesi, sadece bir kâğıt değil, doğayı koruma sözü gibidir.
    2.    Avlanma limitini aşmamak: Doğanın bir dengesinin olduğunu kabul etmek gerekir. Bir türden fazla avlandığında, diğer türler de zarar görür.
    3.    Yasaklı bölgelerde av yapmamak: 
Milli parklar, sulak alanlar ve koruma bölgeleri, sadece hayvanların değil, insanlığın ortak mirasıdır.
    4.    Çevreyi kirletmemek: Doğada bırakılan bir plastik şişe, bir av tüfeği kadar zararlı olabilir.

Bilinçli avcılık, yalnızca kurallara uymakla sınırlı değildir. Aynı zamanda doğaya katkı sunmak demektir.
Kış aylarında yemleme yapmak, susuz kalan canlılara su bırakmak gerçek avcının erdemidir.
Fidan dikmek, meraları ve ormanları korumak, yaban hayatının geleceğine yapılan en büyük yatırımdır.
Gençlere doğru avcılığı öğretmek, gelecek nesillere bırakılacak en değerli mirastır.

Bilinçsizce yapılan her av, doğanın bir parçasını eksiltir. Ama bilinçli yapılan her av, doğayla kurulan dostluğun bir göstergesidir. Çünkü gerçek avcı, tüfeğini sadece av için değil, doğanın dengesini korumak için taşır.

Unutmayalım, doğa bizim değil, biz doğanın misafiriyiz. Eğer misafir gibi davranırsak, hem biz hem de gelecek nesiller bu güzelliklerden faydalanmaya devam eder.

Her şeyin bir adabı, edebi ve ahlakı var eğitimde hele öğretmenlikte...

Öğretmen sadece bilgi aktaran değil, öğrenmeyi öğreten geleceği inşa eden bir meslek ne kutsallığı kaldı ne saygınlığı ...

Neden hocam? Çok ağır oldu...derseniz bir de şu pencereden bakın derim...

Herkes okul beğenir okul seçer, hatta öğretmen seçer, bin bir dil dökerek torpil ile ( ki buna veli zorbalığı diyelim sonraki haftalarda veli zorbalığının akran zorbalığının kaynağı olduğunu yazılarımızda işleyeceğiz) çocuğunu kaydeder.

Sonra satın almış gibi okul ve öğretmen üzerinde garip bir baskı kurar...artık tüm istek ve ihtiyaçlarının karşılanmasının haklı beklentisine girer...

WhatsApp grupları kurulur sosyal ağlar versiyonları yapay zekalar devreye girer eğitim öğretim başlar...

Velinin tek derdi haklı olarak gururla çocuğunun gelişimini izlemeye başlamak.

Öğretmenin velini girdabına girmesi lake alma uğruna sınırsız paylaşımları tabi ki yanlıştır

Öğretmen an be an fotoğraflarla toplantılarla müfredat odaklı eğitimindeki yerini alır. Bir taraftan müfredat bir taraftan velinin şımarık yarış ve fark edilme baskısı bazı öğretmenlerimizi cendereye alır. Çeşitli palyaçoluklarla. Kimi zaman kukla, kimi zaman nine, kimi zaman farklı kılıklarla sınıf ortamını sosyal medya ortamında icra eder...

Mesleği sevmek güzel hatta öğrencinin kalbine dokunmak muhteşem her türlü materyal ve ortamda faydalanmak fırsat yaratmak muhteşem ötesi. Ama soytarılık yapmadan öğretmen saygınlığına halel getirmeden...

Çocuklara rol model olmak için yüz değiştirmek gerekmez; gönül değiştirmek, kalbe dokunmak yeterlidir. Pedagojik formasyon almış, çocuk psikolojisi eğitiminden geçmiş öğretmen mesleğini sadece sınıfta icra eder…

Günümüz sosyal medyasını her alanda kullanmak ne kadar akıllıca...derste teknolojiyi kullanalım ama öğrencilerin bugün paylaşılan resim ve parmak izlerinin ileride nasıl kullanılacağını hesap edelim. 

Bugünün akışına kapılıp yarının tehlikelerini görmezden gelemeyiz…

RESİM VE PARMAK İZLERİNİ PAYLAŞMAK ÇOCUKLARIMIZIN GELECEĞİNİ RİSKE ATABİLİR….

Öğretmen dersinde her türlü materyali görseli kullanır kullanmalı bunlar bilimsel olmalı bilime hizmet etmeli.

Geleceği yetiştirenler geleceği de öngörmeli...

Görevini layığı ile yapan eli öpülesi öğretmenler kesinlikle konu dışıdır…Çoğunluktadır eleştirimiz azınlıkta kalan görmezden de gelemeyeceğimiz öğretmenlerdir

Acısıyla tatlısıyla sevmeli sevmenin dozu yok ama soytarılık yapmadan sevmeli...

Kalın sağlıcakla...

HER ŞEY Mİ GÜZELDİ...

Hayır her şey güzel değildi gençliğim 1983-1988 yılları arasında, Üniversite Mahallesi’nde. Bahçe içinde üç kerpiç evden oluşan üç gözlü bir evde kirada oturuyorduk. Bugün orası, Veysel Karani Camii’nin batı sokağına denk gelir.

O yıllarda yokluk vardı ama samimiyet de vardı.

Su için gecenin üçünde kalkıp bekleyen annelerimiz, komşuluk için kapısını sonuna kadar açanlarımız vardı.

Tuvalet bahçenin içinde, foseptik çukurluydu. İki-üç ayda bir dolar, vidanjör çağrılırdı. Vidanjör çekip gittikten sonra o ağır koku birkaç gün boyunca sokağa sinerdi.

Yollar, Arnavut kaldırımı denilen siyah taşlarla örülüydü.

Sokakta traktörlerle taşınan bir çöp tankı vardı haftada bir çöp traktörü gelir ve tankı alırdı. Mahalle kültürü üst düzeydeydi; herkes birbirini tanır, korur, kollar, acısıyla tatlısıyla hayatı paylaşırdı.

Her gelen belediye başkanı işe önce Gazi Caddesi’nin parke ve asfaltını düzeltmekle başlardı. Ama diğer mahalleler hep sıra beklerdi, çoğu zaman da sıra hiç gelmezdi.

Yıl 2025 Elâzığ’da değişen tek şey artık gazi caddesi parke ve asfaltı ile kimse uğraşmıyor yol su kaldırım problemlerini iliklerimize kadar tüm mahallelerde yaşıyoruz. Bir iki dönem belediye başkanlığı yapanlar dahi hala belediyede

Bir de 2020 Elazığ Depremi gerçeği var.

O büyük yıkımdan sonra Abdullah Paşa, Çatalçeşme, Güneykent, Bizmişen gibi mahalleler sıfırdan kuruldu. “Artık modern bir şehir olacak” dedik. Ama bugün o mahallelerde yaşayan vatandaşın hali içler acısı. Yeni yapılmış binaların önünde, yeniden kazılan yollar… aylarca süren toz, çukur, su arızaları, kesintiler…

Asfalt döküldüğünü gördüğümde içim cız ediyor en fazla bir hafta sora kazılması kaçınılmaz olduğunu biliyorsunuz.

SU KANALI KAZMAK İÇİN ASFALT DÖKÜLÜR MÜ DÖKÜLÜR…NERDE…

İnsan “ya insaf!” demeden duramıyor. Daha dün kurulan bir mahallede, bugün yeniden altyapı için yolların kazılması nasıl açıklanır?

Vatandaş bıkmış, usanmış. Ama muhatap yok. Kapı çalınca duyan yok, şikâyet edince çözüm üreten yok. “Kaderinize razı olun” der gibi bir sessizlik.

Evet, dışarıdan gelenler için Elazığ modern görünebilir. Ama burada yaşayan biri için değişen tek şey, yıllardır aynı sorunların yeni kılıflarla devam etmesidir.

Buradan yetkililere de küçük bir hatırlatma yapmak isterim: Vatandaşın istediği çok şey değil. Ne abartılı projeler ne lüks yatırımlar…

Öncelikli talep, düzgün yollar, kesintisiz su, sağlam altyapı ve güven veren bir şehir yaşamı.

Bunu sağlamak, siyaset üstü bir sorumluluktur. Çünkü şehir, en çok da içinde yaşayanlara hizmet ettiği ölçüde güzeldir.

BİZİM ZAMANIMIZDAN BERİ DEĞİŞEN TEK ŞEY YILLARDAKİ RAKAMLAR

Sağlıcakla kalın.

Ama ne oldu? Tüm bu çağrılara rağmen, Fırat Üniversitesi yönetimi ve Rektör Prof. Dr. Fahrettin Göktaş, ihale sürecini başlattı. Ve yeni hastanenin yapılacağı adres olarak da “Harput yerleşkesi” dendi.

Peki, gerçekten Harput mu?
Hayır!
Çoğu vatandaş “Harput yerleşkesi” denince Harput’a yakın bir bölgeyi ya da eski devlet hastanesinin bulunduğu alanı zannediyor. Ama gerçek bambaşka… Bahsedilen yer aslında Hankendi’nin bulunduğu noktada, Fırat Üniversitesi’ne ait bir arazi. Yani şehir merkezine yaklaşık 20 kilometre uzaklıkta.

Şimdi gelin düşünelim:
Acil bir hastanız oldu. Dakikalarla yarışmanız gerekiyor. Merkezdeki hastane yerine Hankendi’ne gitmek zorundasınız. Yol boyunca sayısız kırmızı ışık, trafik ve kaybedilen dakikalar… Belki de o hastayı hastaneye ulaştıramadan yolda kaybedeceksiniz.

Bu sadece bir ihtimal değil, yaşanacak acıların habercisi. Çünkü ağır vakalarda zaman hayat demektir.
Ve bu karar, hayatla ölüm arasındaki çizgiyi uzatmak demektir.

Üstelik mesele sadece ulaşım değil. O bölgenin zemini tartışmalıdır. Deprem riskinin yüksek olduğu Elazığ’da, uzmanların uyarılarına rağmen böylesine büyük bir yatırımın oraya taşınması, ileride binlerce insanın hayatına mal olabilir.

Şimdi soruyorum:
Bir rektör tek başına bir şehrin kaderiyle oynayabilir mi?
Şehir halkının geleceğini ilgilendiren bu devasa karar, masa başında, tek bir imzayla alınabilir mi?

Buradan hem yetkililere hem de meslektaşlarıma sesleniyorum:
Bu kararın arkasında hangi menfaatler var, kimler bu ihaleye girecek, son dönemde bölgede kimler arsa aldı, bunlar mutlaka araştırılmalıdır.

Çünkü bu mesele sadece bir hastane değil; bu mesele Elazığ’ın geleceği, vatandaşın hayatı ve devletin vebali meselesidir.

Harput yerleşkesi dedikleri yerin Hankendi olduğunu biliyor musunuz?
Evet, işte bu yüzden susmamalı, bu yanlışın önüne geçmeliyiz.

Özellikle de Gazze’nin yıkıntıları arasında hayata tutunmaya çalışan o masum çocuklardan…

Bilmiyoruz, senden nasıl özür dilenir.

Açlığına mı,

Çaresizliğine mi,

Yalnızlığına mı?

Belki de suskunluğumuza…

Senin için sadece dua etmek mi yeter, yoksa oruç tutmak mı, bilemiyoruz. Belki hiçbir şey yetmez. Belki de insanlıktan utanmanın bir tarifi yok.

Gazze’nin çocuğu…

Sen insanlığın onurusun. Dünyada yaşanmayan Müslümanlığın şerefisin. Biz sana bakıp “direniş”i öğreniyoruz. Sen açlıkla, korkuyla, ölümle sınanırken; biz, bir market rafında boykot edemediğimiz ürünün hesabını bile veremiyoruz.

Bir kavşak için yapılan karşılama masrafından fedakarlık yapamıyoruz….

Sen, Allah’a perde olmadan yalvaran, O’na en yakın olan eşref-i mahlûksun.

Biz ise şatafatlı sofralarımızda, süslü camilerimizde, nutuklarımızla avunan zavallılarız.

Sen yaşadığınla, biz ise yaşayamadığımız imanla imtihandayız.

Ey Gazze’nin çocuğu…

Sen koca siyonizmi dünyaya rezil ederken, biz bir boykotu bile beceremeyen kitleyiz. Sen taşla tankın karşısında izzetli bir şekilde dikilirken, biz sosyal medyada birkaç cümle yazmakla teselli buluyoruz.

Aslında senden özür dilemeye bile hakkımız yok. Çünkü özür, bir şeyi telafi etme iradesi taşır. Bizim ise ne telafimiz var ne de irademiz. Sen bize bakıp büyüklüğü, izzeti, vakarı öğretiyorsun. Biz sana bakıp utancımızı öğreniyoruz.

ÖZÜR DİLERİZ HANZALA…
Bizim özrümüz de kabul edilmemeli. Özrü hak edecek bir şey yapmadık. Senin kanınla yazılan tarih, bizim sessizliğimizle lekeleniyor.

Sen şeref, biz sefaletiz…. Sen onur, biz utanç…Sen varsın, biz yokuz…..

Biz sustuk, ama vicdan susmuyor.
Biz unuttuk, ama insanlık unutmuyor.

GAZZE

Gazze çocukların öldüğü şehir,

Gazze ölmesi için çocukların,

Aç bırakılan şehir,

Gazze çocukları ölsün diye,

Anneleri öldürülen şehir,

Babaların ağlamamak için,

Gözlerini kapattığı şehir,

Kahpelerin vurduğu şehir,

Ümmeti utanca boğan şehir,

Vurulurken izlenen şehir,

Yardım diye kumlara un serpilen,

Susulan şehir,

Gazze cennete açılan kapı,

Gazze ölmesi için çocukların,

Aç bırakılan şehir,

Gazze çocukları ölsün diye,

Anneleri öldürülen şehir,

Gazze ah Gazze.

Doğada yaşam ve köy hayatı sanal medyada, resimlerde görüldüğü kadar değil. Çok daha fazlası var.  Sizin gördükleriniz sadece doğanın gülen yanı. 
Akan dereler, çağlayan sular, yeşilin maviyle buluşması organik köy kahvaltıları, odun ateşinde yemek, kar kış, kuzine sobaları, kara demlikler, gaz lambaları, doğal ortamda nostaljinin dibine vurmak..
Bunlar güzel olan şeyler. Tüm bu güzellikleri yaşamanın bir de bedeli var.! ‘’Kış Hazırlığı’’

On yılı aşkın bir süredir yaz kış doğada yaşayan biri olarak sonbaharın gelmesiyle birlikte kışın köylerde yaşayanların ne gibi hazırlıklar yapılması gerektiğini bir kaç başlık altında sıraladım. 

Tarla ve Bahçe İşleri

Sonbahar, yaz boyunca ürün veren bahçelerin toparlanma vaktidir. Fasulye, biber, domates gibi yaz sebzelerinin kalanları toplanır; kurutulacak olanlar gölgede ya da güneşte kurutularak kış için hazırlanır. Patates, soğan, sarımsak gibi ürünler çuvallanır ve serin depolara alınır. Aynı zamanda ekim için toprak hazırlanır; buğday, arpa ve benzeri hububatın tohumu toprakla buluşturulur.

Kışlık Yiyecek Hazırlığı

Köy hayatında kışlık yiyecek hazırlığı sonbaharın en önemli işlerinden biridir. Domates salçası yapılır, tarhana yoğrulur, turşular kurulup kavanozlara yerleştirilir. Pekmez kaynatılır, ceviz ve fındıklar kurutulup çuvallara alınır. Bu hazırlıklar sadece mutfağın kışı rahat geçirmesi için değil, aynı zamanda köy geleneğinin de devamı niteliğindedir.

Yakacak ve Isınma Hazırlığı

Doğada yaşayan için sonbaharın en ağır işlerinden biri de yakacak hazırlığıdır. Kışın soğuğu kapıya dayanmadan önce odunlar kesilir, parçalanır ve üstü örtülü bir alanda istiflenir. Kömürü tercih edenler şimdiden stoklarını yapar. Çünkü kış bastırdığında, odun ya da kömür bulmak hem daha masraflı olur hem de daha zahmetli.

Hayvanların Bakımı

Köyde hayvancılık yapanlar için sonbahar, hayvanların kışa hazırlanması anlamına gelir. Yoncalar, samanlar, arpa ve buğday artıkları depolanır. Ağıl ve ahırların tamiratı yapılır; çatısı, kapısı gözden geçirilir. Kışın soğuğundan korunmaları için içlerine kuru ot serilir. Çünkü hayvan sağlığı, köy yaşamının en büyük dayanak noktalarından biridir.

Ev ve Çevre Düzenlemesi

Sonbahar aynı zamanda evin etrafını düzenleme zamanıdır. Çatılar gözden geçirilir, kışın kar yüküne dayanıklı hale getirilir. Bahçe çitleri, çeşmeler ve su yolları kontrol edilir. Sobanın bacası temizlenir, çünkü tıkanan bir baca kışın büyük tehlikeler doğurabilir.

Sonbahar, köy insanına sadece iş değil huzur da getirir. Gün batımında gökyüzünün kızıllığına bakmak, sararmış yaprakların hışırtısını dinlemek, insana dinginlik katar. Kışın çetin günleri için hem bedenen hem de ruhen bir hazırlık olur.

Doğada ve köylerde yaşayan için sonbahar; kışa hazırlanmanın, tedbir almanın ve aynı zamanda doğanın sunduğu nimetleri değerlendirmenin mevsimidir. Bu hazırlıklar sayesinde kış daha rahat, huzurlu ve bereketli geçer.
Hayat Doğada Güzel..

Aslında Milletvekili Semih Işıkver’in ne yapmaya çalıştığını sadece Elazığ değil tüm Türkiye idrak etmiş durumda. Lakin ben yine de detayları bir kenara bırakıp ne yapmaya çalıştığını kısa bir özet ile anlatmaya çalışacağım.

Türkiye yıllardır terör belasından yoruldu. Hepimizin hayatına değen bu mesele, sadece güvenlik değil; ekonomi, göç, sosyal hayat ve huzur sorunu haline geldi. Ama artık yeni bir dönemden bahsediyoruz: Terörsüz Türkiye süreci. Ve bu sürecin öncülerinden biri de Elazığ’ın gururu, MHP Milletvekili Semih Işıkver.

Semih Işıkver, sadece bir siyasetçi değil; sahada, halkın içinde, milletin nabzını tutan bir isim. Van’da gerçekleştirilen “Terörsüz Türkiye İçin Milli Birlik ve Dayanışma Buluşması”nda yaptığı değerlendirmeler, toplumun her kesiminde karşılık buldu. Onun sözlerinde samimiyet, milletine duyduğu sevgi ve devlete bağlılık vardı. Çünkü Milletvekili Işıkver'in meselelere bakışı sadece bir siyasetçi gibi değil, bir dava adamı gibi yaklaşıyor olmasıydı.

Partisine, Genel Başkanına, Ülkesine ve davasına ne pahasına olursa olsun sahip çıkan Milletvekili Işıkver her konuşması ile Ülke gündeminde hak ettiği yeri alıyor. Elazığ Milletvekili olma sınırlarını çoktan aşarak gittiği her İl'de coşkuyla karşılanmasını, TBMM’nin en popüler Milletvekili olmasının yanı sıra yine en çok takip edilen güçlü bir siyasi karaktere dönüşmesini Elazığlı bir gazeteci olarak elbette ki bende heyecanla ve gururla takip ediyorum.

Kadın gazeteci olarak özellikle şunu çok önemsiyorum; Siyasetçinin halkla buluştuğunda gözlerine umut ve güven vermesi gerekiyor. İşte Semih Işıkver tam olarak bunu yapıyor. Annelere güven, gençlere cesaret, esnafa moral veriyor. Onun çizdiği vizyon, sadece terörün sona ermesini değil, terörsüz bir gelecekte nasıl güçlü bir Türkiye kurulacağını da anlatıyor.

Terörün bittiği bir Türkiye’de yatırımlar artacak, işsizlik azalacak, göç tersine dönecek, turizm canlanacak, ve en önemlisi de insanlarımız ölmeyecek. Bunlar kuru bir temenniden ibaret değil; Işıkver’in dile getirdiği gibi planlı, gerçekçi ve uygulanabilir hedeflerdir. O yüzden söyledikleri halkta karşılık buluyor. Çünkü o, sadece konuşmuyor; konuştuklarına yürekten inanıyor ve bu inancı herkese aşılıyor.

Milletvekili Semih Işıkver elbette ki Elazığ için de büyük bir şans. Meclis’te şehrinin beklentilerini her fırsatta dile getiren, halkının derdiyle ilgilenen, herkesin ulaşabildiği ve herkese ulaşabilen, milli meselelerde dik duran bir milletvekili. Bugün Elazığ’da kime sorsanız, Semih Işıkver’in ismi güvenle anılıyor. Çünkü o lafını esirgemiyor, doğru bildiğini söylüyor, milletin hakkını savunuyor.

Olmaz denilen, yapamazsın başaramazsın denilen kangren olmuş meseleleri ve sorunları siyasi gelecek kaygısı duymadan, şahsi hesaplar yapmadan çözme cesaretini gösteren bir Milletvekili vizyonu ortaya koyması hem Elazığ hem de Ülkenin elzem derecede ihtiyaç duyduğu bir  Milletvekili profilidir.

Bir çok örnek verebilirim ama konuyu hiç uzatmadan “Çimento fabrikası” derim ve noktayı koyarım.

Benim nazarımda Semih Işıkver’in bir farkıda şu: O, siyaseti koltuk için değil, millet için yapanlardan. Onun için “terörsüz Türkiye” bir siyasi slogan değil; milletin geleceği, çocuklarımızın yarını, kadınların güvenliği, gençlerin umudu olarak vücud buluyor.

TBMM'de Elazığ’ın sorunları, çözümleri ve gelişimi için verdiği soru önergeleri, yaptığı etkili kürsü konuşmaları ve Bakanlıklara gerçekleştirdiği yoğun temasları ise başka bir köşe yazımda anlatarak “MİLLETVEKİLİ IŞIKVER NE YAPMAYA ÇALIŞIYOR” sorumuza aradığımız cevapları daha da netleştirmiş olacağıma inanıyorum.

Ve son olarak gönül rahatlığıyla şunu söyleyebilirim ki ; Milletvekili Işıkver tüm bunları ve çok daha fazlasını yapmaya çalışıyor, ayrıca çokta başarılı oluyor.Bunların doğal neticesi olarak da Elazığ’ın sesi olarak siyasi yolculuğuna başlayan Semih Işıkver sadece ilimizin ve bölgemizin değil, tüm Türkiye’nin umudu haline geliyor.

Yeni bir eğitim-öğretim yılına daha adım atıyoruz. 2025–2026 ders zili çaldı, fakat sorunlarımız eski. Belki de daha da büyüyerek karşımızda duruyor.
Öğretmenlik… Yüzyıllardır toplumların geleceğini şekillendiren, en kutsal mesleklerden biri. Ancak bizde öğretmenlik, hâlâ “hangi yoldan olursa olsun” yapılabilecek bir meslek gibi algılanıyor. 4 yıl eğitim fakültesinde dirsek çürütmüş gençler, yıllarca “öğretmenlik bilinci” ile yetiştiriliyor. Ama bir de başka bir yol var: herhangi bir fakülteden mezun olup 540 saatlik formasyonla öğretmen sıfatı kazanmak. Peki bu adil mi? Bilimsel mi? Etik mi?
Eğitim sistemi, yamalı bohça gibi… Bir tarafta atama bekleyen binlerce eğitim fakültesi mezunu, diğer tarafta formasyonla “öğretmenliğe eklemlenenler.” Bu çelişki, öğretmenlik mesleğinin itibarına da gölge düşürüyor.
Ama mesele sadece öğretmen yetiştirme değil. Müfredat sürekli değişiyor. Her yıl yeni bir sistem, yeni bir kitap, yeni bir ölçme yöntemi… Deneme tahtasına dönen bir kuşak çocuk… Bugün öğrettiğimiz bilgiyi yarın kendimiz inkâr ediyoruz.
Sınıflara bakalım: Bir yanda 60 kişilik kalabalıklar, nefes almaya yer olmayan derslikler. Diğer yanda VIP sınıflar, özel okullarda ayrıcalıklı eğitimler. Adalet nerde? Fırsat eşitliği nerde?
Ücretli ve görevlendirme öğretmenler… Emekleri var, gayretleri var ama sistem onları da yarım yamalak çözümler üretmeye mahkûm ediyor. Servis ve kantin sorunları cabası… Kaynak kitap kargaşasını hiç saymıyorum bile.
İdareciliğe gelince… Kimi zaman işin mutfağından geçmeyen, sadece “memuriyetten” öğrenen yöneticilerle eğitim çarkı dönmeye çalışıyor.
Kısacası yeni eğitim-öğretim yılına “hoş geldin” derken, biz aslında eski dertlerle boğuşuyoruz. 540 saatle öğretmen yetiştirilen, müfredatı sürekli değişen, adaletsiz sınıf ortamlarında çocuklarımızı geleceğe hazırlamaya çalışıyoruz.
Ama bütün bu tabloya rağmen umudumuzu kaybetmemeliyiz. Çünkü eğitim, günü kurtarmak değil, geleceği inşa etmektir. Öğretmenlik, geçici formüllerle değil, köklü bir vizyonla yapılmalı. Ve biz biliyoruz ki bu ülkenin öğretmenleri, hangi şartlarda olursa olsun fedakârlıkla görevini yapmayı sürdürüyor.
Evet, eksiklerimiz var. Evet, sorunlarımız ağır. Ama çözüm, yine bu ülkenin içinden çıkacak. Yeter ki eğitimi günübirlik politikaların oyuncağı olmaktan çıkaralım, çocuklarımız için uzun vadeli, kalıcı adımlar atalım.
Çünkü unutmayalım: Eğitimde yapılan her hata, yarın karşımıza bir toplum gerçeği olarak dikilir. Fakat eğitimde atılan her doğru adım, geleceğe umut, yarınlara ışık olur.

Kurutma işlemi sırasında sebzenin içindeki vitamin ve minerallerin büyük kısmı korunur. Bu sayede yazın taptaze sebzelerden aldığımız şifa, kışın da soframıza taşınır. Market raflarında satılan konservelerin aksine, güneşte kurutulmuş sebzelerde katkı maddesi yoktur. Tamamen doğaldır ve insan sağlığına zararsızdır. 

Doğru şekilde kurutulan sebzeler aylarca bozulmadan kalır. Bu da hem ekonomik açıdan fayda sağlar hem de kış aylarında mutfakta çeşitlilik sunar. Kurutulmuş sebzeler, taze hallerine göre daha yoğun aromaya sahip olur. Yemeklere ayrı bir tat ve koku katar. Kurutulmuş sebzeler lif açısından zengindir. Sindirim sistemini düzenler, tok tutar ve bağışıklık sistemini güçlendirir.

Neden Mevsiminde Sebze ve Meyve Tüketmeliyiz?

Doğa, her mevsimde insana farklı bir denge sunar. Kış aylarında ihtiyaç duyduğumuz vitaminler farklıdır, yazın bedenimizi serinleten ve su ihtiyacımızı karşılayan ürünler farklıdır.

Mevsiminde yetişen sebze ve meyveler, en yüksek vitamin ve mineral değerine sahiptir. Seralarda ya da yapay koşullarda üretilen ürünler aynı besin gücünü taşımaz. Mevsiminde bol bulunan ürünler daha uygun fiyatlıdır. Hem üretici hem de tüketici kazançlı çıkar.

Mevsimi dışında yetiştirilen ürünler için ekstra enerji, sera ısıtması ve taşıma masrafları gerekir. Bu da doğaya zarar verir. Yazın karpuz, kavun ve salatalık gibi su oranı yüksek ürünler; kışın portakal, mandalina ve lahana gibi bağışıklığı güçlendiren ürünler doğanın bize sunduğu en doğal ilaçlardır.

Güneşte kurutulmuş sebzeler, geçmişten günümüze uzanan doğal bir gıda saklama yöntemidir. Hem sağlığımız hem de mutfak kültürümüz için önemli bir yere sahiptir. Bununla birlikte, sebze ve meyveleri mevsiminde tüketmek, hem doğayla uyumlu yaşamamızı sağlar hem de bedenimize en faydalı besinleri kazandırır.

Doğa bize ne zaman ne lazımsa onu sunar. İnsan, bu dengeyi koruduğu sürece hem sağlıklı yaşar hem de gelecek nesillere sağlıklı bir çevre bırakır.

Ama ne yazık ki 2. Baskil Kayısı Festivali, bu vizyonu ortaya koymak yerine; “protokol ağırlama” merkezli bir etkinlik görüntüsü verdi.

İlk sorun, organizasyon eksikliği. Yön levhaları yoktu, park yeri bulmak işkenceye döndü. Baskil küçük, tatlı bir ilçe olabilir ama misafir sayısı katlanınca altyapının yetersizliği göze battı. Bayanlar için tuvalet bulmak neredeyse imkânsızdı. Hükümet konağında protokole sınırsız ikram yapılırken, bayanlara tuvalet imkânı dahi verilmemesi dikkat çekiciydi. Eğitimci kökenli bir belediye başkanından çok daha hassas, çok daha planlı bir yaklaşım beklenirdi.

En dikkat çeken konu ise protokol düzeniydi. Geçtiğimiz yıl olduğu gibi bu yıl da protokol sahnenin soluna, halktan yüksekçe bir kaldırıma konumlandırılmıştı. Seyirciden izole, yukarıdan bakan bir görüntü… Oysa geçen yılın eleştirileri sonrası bunun düzeltilmesi bekleniyordu. Hatta geçen yıl MHP İl Başkanı’nın müdahalesiyle sahne önü tercih edilmişti. Demek ki ders alınmamış. Halk yan yana türkü dinlemeyi isterken; protokol ayrıcalıklı bir köşede, halktan kopuk şekilde ağırlandı.

İkram meselesi ise en talihsiz görüntüydü. Halk alanı doldurmuş, üç saat boyunca suya ulaşamamışken; protokol masalarında sınırsız çay, kahve, su ikramı yapıldı. Bu manzara, adeta “festival kimin için?” sorusunu sordurdu. Kayısı üreticisi için mi, halk için mi, yoksa protokol için mi?

Samimiyet de yara aldı. Konuşmaların hepsinde Gazze vurgusu vardı. Ancak stantların en başında yer alan, İsrail bağlantısıyla bilinen soğuk çay markası gözlerden kaçmadı. Bu, ya büyük bir dikkatsizlikti ya da söylemlerin samimiyetini sorgulatan bir görüntüydü.

Kısacası; geçen yıl “eksikliklerden ders alınır” diye umut ederken, bu yıl daha da derin bir hayal kırıklığı yaşandı. Baskil kayısısı kadar kıymetli olan şey, ilçenin imajıdır. Bir festival yalnızca kayısı dağıtmak, konser vermek, protokol ağırlamak değildir. Halkın gönlünü kazanmak, üreticiyi desteklemek, ilçeyi tanıtmak ve bir kültürel hafıza bırakmaktır.

3.Kayısı festivali olur mu olursa da gelir miyim bilmem ama gelmeme değdi mi türküleri saymazsak değmedi.

2025-2026 EĞİTİM VE ÖĞRETİM YILI

TÜM ÖĞRENCİLERE, ÖĞRETMENLERE VE VELİLERE HAYIRLI OLSUN.

“Doğaya karşı işlenen bir suçun öcü, insan adaletinden daha zorlu olur.”

Bu cümle aslında bize koca bir hakikati hatırlatıyor: Doğa, insanın kendi menfaatleri uğruna hoyratça kullanacağı bir mal, bir kaynak ya da sınırsız bir tüketim alanı değildir. Doğa, milyonlarca yıldır var olan ve bizden çok daha köklü bir düzenin ta kendisidir. İnsanoğlu, bu düzenin sadece küçük bir parçasıdır. Ne yazık ki biz çoğu zaman bu gerçeği görmezden geliyor, kendimizi doğanın hakimi sanıyoruz.

Oysa doğa, kendisine yapılan her ihaneti bir şekilde karşılık bulur.

Bugün ormanlarımız yanıyor. Üstelik bu yangınların birçoğu kaderin değil, insanların elleriyle tutuşturduğu ateşlerin eseridir. Rant uğruna, bir arsaya değer kazandırmak için, tarım alanı açmak için, hatta kimi zaman kin ve nefretle çıkarılan yangınlar… Düşünmesi bile ağır geliyor.

“İnsanlar bir amaç ya da kirli emelleri için orman yangını çıkartıyorlar ve kamuyla birlikte ormanın içinde yaşayan binlerce canlıya zarar veriyorlar.”

Bir an için o manzarayı gözümüzde canlandıralım:
Küçük bir sincap ağaçtan ağaca kaçmaya çalışıyor, kanatları yanmış bir serçe yere düşüyor, kaplumbağa dumanın içinde nefes almak için çırpınıyor… Sessiz çığlıklar göğe yükseliyor. Biz insanlar sadece ağaçların yanışını görüyoruz ama aslında her bir kıvılcım bir hayatı söndürüyor.

Fakat işin en acı yanı, doğaya vurulan bu darbenin eninde sonunda yine bize dönmesidir. Yanmış ormanların yerini kuraklık alır. Ağaç kökleri olmayınca toprak yağmurla birlikte sürüklenir, erozyon olur. Birkaç yıl sonra içtiğimiz sular azalır, tarlalarımız verimsizleşir, köylerimizde hasat düşer. Yangının külleri sadece ormana değil, soframıza, ekmeğimize ve nefesimize de düşer. İşte doğanın adaleti tam da burada kendini gösterir: Sessizdir, sabırlıdır ama kesindir.

İnsan adaleti kimi zaman gözden kaçabilir, deliller kaybolabilir, suçlular cezasız kalabilir. Ama doğanın adaleti asla şaşmaz. Çünkü doğa, kendisine yapılanı unutmaz. Her dal kırıldığında, her dere kurutulduğunda, her orman ateşe verildiğinde bunun hesabı insanlığa geri döner. Ve doğa, en büyük mahkeme salonudur.

Bugün bu gerçekle yüzleşmek zorundayız: Doğaya yapılan ihanet, aslında geleceğe yapılmış bir ihanettir. Çocuklarımızın nefes hakkına, torunlarımızın su hakkına, milyonlarca canlının yaşam hakkına işlenmiş bir suçtur. Bir gün gelecek, bizden sonraki nesiller bize şu soruyu soracak:
“Bunca güzellik içinde, neden kendi yaşam alanınızı yok ettiniz?”

O gün geldiğinde verecek bir cevabımız olmalı. Ve bu cevap şimdiden yazılmaya başlamalı: Daha çok ağaç dikerek, var olanı koruyarak, doğayı yalnızca sevilmesi gereken bir varlık değil, aynı zamanda saygı duyulması gereken bir yoldaş olarak görerek.

Doğayı seven değil, doğayı koruyan insan olmalıyız. Çünkü doğanın bize ihtiyacı yok; bizim doğaya ihtiyacımız var.

Unutmayalım:
Doğa affetmez, sadece bekler. Ve zamanı geldiğinde, adaletini bizden çok daha güçlü bir şekilde uygular.

Destek Eğitim Odası, Bilinmeyen Bir Alan mı?

“Bilmeyen, bilmediğini de bilmeyen yöneticilerle eğitim nereye gider?”

Her geçen gün özel gereksinimli bireylerin eğitimi konusunda büyük hedefler konuluyor; kapsayıcı eğitim, bireyselleştirilmiş eğitim planları, okulda kaynaştırma uygulamaları...

Peki, bu güzel hedeflerin sahada nasıl işlediğini, özellikle destek eğitim odalarında neler yaşandığını gerçekten biliyor muyuz?

Özellikle bazı okul yöneticilerinin, destek eğitim odası işleyişi hakkında bilgi sahibi olmadan kararlar -üstelik bu kararları tamamen eğitim dışında ahbap çavuş anlayışı ile-alması, hem öğretmenleri hem de özel gereksinimli öğrencileri zora sokmaktadır. Daha da ötesi, mevzuatı bilmemek sadece bir eksiklik değil, uygulamada hak kaybına da sebep olabilmektedir.

Destek Eğitim Odası Nedir?

Milli Eğitim Bakanlığı Özel Eğitim Hizmetleri Yönetmeliği’ne göre, “özel eğitim ihtiyacı olan öğrencilerin bireysel ve küçük grup eğitimi alabilecekleri, bireysel farklılıklarına uygun destek eğitim hizmetlerinin verildiği özel bir eğitim ortamıdır.” (Madde 11)

Destek eğitim odası uygulamaları, öğrencinin okula devam ederken bazı derslerde eksik kaldığı ya da farklılaştırılmış eğitime ihtiyaç duyduğu durumlarda devreye girer. Burada görev yapan öğretmen, öğrencinin ihtiyacına uygun şekilde birebir ya da en fazla üç kişilik grup hâlinde eğitim verir.

En Fazla 8 Saat: Bu Sınır Neden Var? İŞTE LAFIN TAMAMI… MEVZUAT …MEVZUAT…

İşte tam bu noktada yöneticilerin dikkatini çekmek istediğim çok önemli bir mevzuat detayı var: Destek eğitim odasında görevli bir öğretmene haftada en fazla 8 saate kadar ek ders ücreti ödenebilir.

Bu sınır nereden geliyor?

Dayanağı:
Milli Eğitim Bakanlığı Yönetici ve Öğretmenlerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Karar
(MEB Karar No: 2006/11350, Resmî Gazete: 16 Aralık 2006)

Madde 8, fıkra (c):
“Destek eğitim odalarında görevlendirilen öğretmenlere, haftada 8 saate kadar ek ders görevi verilebilir.”

Bu açık hükme rağmen bazı yöneticiler, ya bu sınırlamayı göz ardı ederek fazladan görev veriyor ya da destek eğitim odası görevini ek ders kapsamı dışında sayarak ücret ödenmeyeceğini iddia ediyor. İkisi de yanlış. Çünkü:

• 8 saate kadar destek eğitimi görevi verilebilir,
• Bu görev ek ders ücretiyle ödenir,
• 8 saati aşan kısım ise ücretsiz gönüllü hizmet kapsamına girer, öğretmenin takdirine bağlıdır.